Marine Le Pen

Fransız siyasetçi ve avukat

Marine Le Pen (d. 5 Ağustos 1968, Neuilly-sur-Seine), Fransız siyasetçi ve avukat. Ulusal Birlik (FransızcaRassemblement National) partisinin başkanlığını yapmıştır.

Marine Le Pen
Ulusal Meclis'te Ulusal Birlik grubunun Başkanı
Görevde
Makama geliş
28 Haziran 2022
Yerine geldiği makam oluşturuldu
Pas-de-Calais 11. seçim bölgesin'den Ulusal Meclis Üyesi
Görevde
Makama geliş
18 Hazian 2017
Yerine geldiği Philippe Kemel
Ulusal Birlik Lideri
Görev süresi
16 Ocak 2011 - 13 Eylül 2021
Yerine geldiği Jean-Marie Le Pen
Yerine gelen Jordan Bardella
Avrupa Milletler ve Özgürlük Grubu Başkanı
Görev süresi
15 Haziran 2015 - 19 Haziran 2017
Yerine geldiği makam oluşturuldu
Yerine gelen Nicolas Bay
Avrupa Parlamentosu üyesi
Görev süresi
20 Temmuz 2004 - 18 Haziran 2017
Kişisel bilgiler
Doğum Marion Anne Perrine Le Pen
5 Ağustos 1968 (1968-08-05) (54 yaşında)
Neuilly-sur-Seine, Fransa
Partisi Ulusal Birlik
Bitirdiği okul Pantheon-Assas Üniversitesi (Paris II)
Mesleği Avukat
Dini Katolik

1988 yılında ilk siyasi pozisyonunu bölge meclisi üyesi seçilerek elde etti. 2004-2017 yılları arasında Avrupa Parlamentosu'nda milletvekili olarak görev yaptı. 2008-11 yılları arasında Hénin-Beaumont'ta belediye meclisi üyeliği yaptı. 2017'de Ulusal Meclis'e girdi.[1][2][3][4][5][6][7] 2012 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimlerinde[8] %17,90 oyla François Hollande ve Nicolas Sarkozy'nin ardından üçüncü oldu.[9] 2017 Fransa cumhurbaşkanlığı seçiminde ikinci tura kaldı ve Emmanuel Macron karşısında ikinci turda %33,9 oy aldı. 2022 Fransa cumhurbaşkanlığı seçiminde yine ikinci tura kaldı ve Emmanuel Macron karşısında ikinci turda %41,5 oy aldı.

Le Pen, neo-faşist babasına göre daha demokratik ve daha cumhuriyetçi olarak nitelendirilir. Partinin görüşlerinde ve kadrolarında değişikliğe giderek, ırkçılık, antisemitizm ve Pétain yanlılığıyla suçlanan üyeleri partiden atarak partinin halk nezdindeki imajını düzeltti. Bu kapsamda babasını da tartışma yaratan açıklamalarının ardından 20 Ağustos 2015 tarihinde partiden attı.[10][11]

Partisinin görüşlerini bir takım konularda yumuşattı. Önceleri partinin eşcinsel birlikteliklerin herhangi bir yasal statüye sahip olmasına karşı çıkarken, Le Pen döneminde medeni birlikteliği desteklemeye başladı. Kürtajın yasal olduğu hamilelik dönemlerinde herhangi bir şarta bağımlı olmamasını kabul etti. Partisinin idam cezasına olan desteğine son verdi.[12][13][14][15]

Time 100 listesinde 2011 ve 2015 yıllarında dünyanın en etkili insanları arasında gösterildi.[16][17] Politico tarafından 2016 yılında Avrupa Parlamentosu başkanı Martin Schulz'un ardından en etkili ikinci Avrupa Parlamentosu milletvekili olduğu ifade edildi.[18]

2017 Fransa cumhurbaşkanlığı seçimleri esnasında cumhurbaşkanlığı seçimlerini kazanması halinde Kosova’nın tanınma kararının geri alınması girişimlerini başlatacağını ve Kosova’yı “Sırpların ve Hıristiyanların kutsal yeri” olarak nitelendirip, Fransa’nın Sırplara yaptığı hatayı düzelteceğini söylemiştir.[19]

KaynakçaDüzenle

  1. ^ Steven Erlanger (21 Mayıs 2010). "Child of France's Far Right Prepares to Be Its Leader". The New York Times. 19 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2010. 
  2. ^ Robert Marquand (25 Haziran 2010). "France's National Front: will Marine Le Pen take the reins ?". The Christian Science Monitor. 24 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2010. 
  3. ^ "Marine Le Pen in bid to head France's National Front". BBC News. 13 Nisan 2010. 6 Ocak 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2010. 
  4. ^ "Hot Spot—High Life". The Spectator. Birleşik Krallık. 12 Kasım 2005. 12 Aralık 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2010. 
  5. ^ Christian Fraser (16 Ocak 2011). "France's National Front picks Marine Le Pen as new head". BBC News. 21 Şubat 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Ocak 2011. 
  6. ^ "Marine le Pen succeeds father at helm of France's National Front". Haaretz. 16 Ocak 2011. 19 Ocak 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ocak 2011. 
  7. ^ Steven Erlanger (16 Ocak 2011). "Le Pen's Daughter Elected to Lead His Far-Right Party". The New York Times. 19 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Ocak 2011. 
  8. ^ Fransa Cumhurbaşkanı adayları belli oldu 2 Şubat 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., Ekonomi Gündemi
  9. ^ "2012 presidential election : first round results in the whole France" (Fransızca). Minister of the Interior. 12 Mayıs 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Nisan 2012. 
  10. ^ Francetv info. "Défilé du FN : comment Marine Le Pen va marginaliser son père". Francetvinfo.fr. 16 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Temmuz 2016. 
  11. ^ "L'after RMC: " Jean-Marie Le Pen est assez marginalisé et esseulé dans sa tentative de combattre le Front national ", Louis Aliot". Bfmtv.com. 16 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Temmuz 2016. 
  12. ^ "The de-demonisation of the Front National". Policy Network. 26 Mart 2013. 31 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Ocak 2016. 
  13. ^ "Marine Le Pen "pour un Pacs amélioré" pour les homosexuels". BFM TV. 6 Ekim 2014. 11 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 18 Mayıs 2016. 
  14. ^ "IVG : Marion Maréchal-Le Pen recadrée par sa tante". Le Figaro. 6 Aralık 2016. 24 Ağustos 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Şubat 2016. 
  15. ^ "Présidentielle: Marine Le Pen ne propose plus de rétablir la peine de mort". L'Express. 3 Şubat 2014. 31 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Şubat 2016. 
  16. ^ "The 2011 Time 100 : full list". Time. 21 Nisan 2011. 1 Ağustos 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Nisan 2012. 
  17. ^ "Thomas Piketty et Marine Le Pen parmi les 100 personnalités influentes du " Time "". 16 Nisan 2015. 3 Aralık 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017. 
  18. ^ "The 40 MEPs who actually matter: the ranking". Politico. 19 Mayıs 2016. 11 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Nisan 2017. 
  19. ^ KOSOVAHABER. "Cumhurbaşkanı Seçilirsem Kosova'nın Tanınmasını Geri Alacağım - SİYASET - KOSOVAHABER". www.kosovahaber.net. 10 Ağustos 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 10 Ağustos 2022. 

BibliyografyaDüzenle

OtobiyografiDüzenle

  • (Fransızca) À contre-flots, éd. Jacques Grancher, coll. "Grancher Depot", Paris, 2006, 322 p., broché, 15 x 22 cm

Dış bağlantılarDüzenle