Ulusal Parti (Suriye)

Suriye'de bir siyasi parti

Ulusal Partisi (Arapçaحزب الوطني, Ḥizb Al Waṭani; Fransızca: Parti National) 1947'de kurulan ve 1963'te Suriye Baas Partisinin bir darbeyle tek parti yönetimi kurmasının ardından kapatılan bir Suriye siyasi partisidir. Suriye'de önce Osmanlılara karşı çıkan ve daha sonra Fransız mandasından bağımsızlık talep eden Ulusal Bloğun devamıdır. Parti, en büyük desteği Şamlı eski muhafızlar ve sanayiciler arasında gördü. Başta Haşimi yönetimindeki Irak ve Ürdün'ü desteklemesine rağmen; artan halk desteğinin ardından 1949'dan itibaren başta Suudi Arabistan, Mısır, Lübnan ve Filistin Mandası olmak üzere Suriye'nin güneyindeki Arap ülkeleri ve bölgeleriyle daha yakın ilişkileri destekledi. 1940'larda ve 1950'lerin başında hakim parti iken, yerini Haşimi yanlısı rakibi Halk Partisi aldı. Halk Partisine benzer şekilde, Ulusal Parti de toprak sahipleri tarafından desteklendi.

Ulusal Parti
حزب الوطني
Lider Şükri el-Kuvvetli
Kuruluş tarihi 1947
Kapanış tarihi 1963
Önceli Ulusal Blok
Merkez Şam
İdeoloji Suriye milliyetçiliği
Arap milliyetçiliği[1][2][3]
Pan-Arabizm
Pro-Doğuculuk[4][5]
Muhafazakârlık[6]
Millî muhafazakârlık
Cumhuriyetçilik
Siyasi pozisyon Merkez sağ
Suriye

1936'da Ulusal Blok liderleri (Haşim el-Etâsî, Sadullah el-Cabiri, Lütfi el-Haffar Cemil Merdam Bey, Şükri el-Kuvvetli, Nesib el-Bekri, İbrahim Hananu, Sultan el-Atraş, Faris el-Huri, Salih el-Ali, Faysal Necib, Fahri Sami el-Barudi ve Muhammed Alomar) bağımsızlık talebiyle Fransa'ya bir heyet gönderdi. Haşim el-Etâsî başkanlığındaki heyete Sadullah el-Cabiri, Faris el-Huri, Camil Merdam Bey, Bakanlar Odmon Humusi ve Emir Naim Mustafa eş-Şihabi katıldı.

Beşar Esad rejimini desteklemek için 2005 yılında aynı adı taşıyan, ancak tarihi Ulusal Parti ile doğrudan bağlantısı olmayan yeni bir siyasi hareket kuruldu. Parti, internet iletişiminin artan kullanımı nedeniyle popülerlik kazandı.

KaynakçaDüzenle

  1. ^ Bidwell 2012, s. 300.
  2. ^ Moubayed 2006, s. 161.
  3. ^ Perry 1997, s. 233.
  4. ^ Moubayed 2013, s. 153.
  5. ^ Yaqub 2004, s. 149.
  6. ^ Tucker 2010, s. 1194.

BibliyografyaDüzenle