Amerika Birleşik Devletleri Anayasası Dokuzuncu Değişikliği
Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın Dokuzuncu Değişiklik (IX. Değişiklik), Anayasa'da özel olarak sayılmayan, halk tarafından tutulan hakları ele almaktadır. Haklar Bildirgesi'nin bir parçasıdır. Değişiklik, Haklar Bildirgesi'nin taslağının hazırlanması sırasında, bazı Amerikalı kurucuların, gelecek nesillerin, Haklar Bildirgesi'nde listelenmemiş belirli bir hakkın var olmadığını iddia edebileceğinden endişe duyduklarında tanıtıldı. Bununla birlikte, Dokuzuncu Değişiklik ABD anayasa hukukunda nadiren herhangi bir rol oynadı ve 1980'lere kadar birçok hukuk akademisyeni tarafından genellikle "unutulmuş" veya "ilgisiz" olarak kabul edildi.[1][2]
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/Bill_of_Rights_Pg1of1_AC.jpg/190px-Bill_of_Rights_Pg1of1_AC.jpg)
Metin
değiştirDeğişiklik, Kongre tarafından 1789'da önerildiği ve daha sonra Dokuzuncu Değişiklik olarak onaylandığı şekliyle aşağıdaki gibidir:
“ | Anayasada belirli hakların sayılması, halkın elinde bulunan diğer hakları inkar veya küçümseme olarak yorumlanamaz.[3] | ” |
Evlat edinmeden önceki geçmiş
değiştirABD Anayasası, 17 Eylül 1787'de imzalandıktan sonra onaylanmak üzere eyaletlere sunulduğunda, Anti-Federalistler bir Haklar Bildirgesi'nin eklenmesi gerektiğini savundular. Anayasanın onaylanmasıyla ilgili tartışmalar sırasında, Federalistlerin bir Haklar Bildirgesi'nin eklenmesine karşı ileri sürdükleri argümanlardan biri, hakların listelenmesinin Birinci Madde, Kısım'da belirtilen yetkileri sorunlu bir şekilde genişletebileceğiydi. Yeni Anayasanın 8. zımni. Örneğin, Federalist 84'te Alexander Hamilton, "Yapacak gücü olmayan şeylerin yapılmayacağını neden ilan ediyoruz?" Diye sordu.[4] Aynı şekilde, James Madison, Thomas Jefferson'a şöyle açıkladı: "Bunu bir dereceye kadar düşünüyorum. ... söz konusu haklar, federal yetkilerin verildiği şekilde saklıdır"[5] Madde Bir, Kısım Anayasanın 8.
Anti-Federalistler, onay tartışmaları sırasında bir Haklar Bildirgesi lehine ısrar ettiler, ancak aynı zamanda onaya karşıydılar ve sonuç olarak, eyalet onay sözleşmelerinin birçoğu, eklenecek değişiklikleri öneren eşlik eden kararları onayladı. 1788'de, Virginia Onaylama Sözleşmesi, Hamilton ve Federalistlerin belirlediği sorunu, aşağıdakileri belirten bir anayasa değişikliği önererek çözmeye çalıştı:
“ | Kongre'nin belirli yetkileri kullanmayacağını beyan eden bu maddelerin, hiçbir şekilde Kongre'nin yetkilerini genişletecek şekilde yorumlanmaması. Ancak bunlar, ya durumun böyle olacağı durumlarda belirtilen yetkilere istisnalar getiriyor olarak ya da yalnızca daha fazla ihtiyat için eklenmiş olarak yorumlanabilir. | ” |
Bu öneri nihayetinde Dokuzuncu Değişikliğe yol açtı. 1789'da, James Madison , Temsilciler Meclisi'ne on dokuz[6] Değişiklik taslağı sunarken, Dokuzuncu Değişikliğin ne olacağını şu şekilde dile getirdi:[7]
“ | Haklar Bildirgesi'ne de, yetki verilmesine ilişkin belirli istisnaları sıralayarak, bu sıralamada yer almayan hakları kötüleyeceği yönünde itiraz edilmiştir; ve ima yoluyla, seçilmeyen bu hakların Genel Hükümetin ellerine devredilmesi amaçlandı ve sonuç olarak güvensizdi. Bu, bir haklar bildirgesinin bu sisteme kabul edilmesine karşı duyduğum en makul argümanlardan biri; ama, buna karşı korunabileceğini düşünüyorum. Dördüncü kararın son maddesine dönerek beylerin görebileceği gibi, bunu denedim. | ” |
Alexander Hamilton gibi, Madison da çeşitli hakların sıralanmasının "anayasa tarafından verilen yetkileri genişletebileceğinden" endişe duyuyordu.[7] Bu sorunu çözmek için Madison, bu taslağı Kongre'ye sundu:
“ | Burada veya anayasanın başka yerlerinde, belirli haklar lehinde yapılan istisnalar, halk tarafından tutulan diğer hakların haklı önemini azaltacak şekilde yorumlanamaz; veya anayasanın verdiği yetkileri genişletmek; ancak ya bu tür yetkilerin fiili sınırlamaları olarak ya da yalnızca daha fazla dikkat için eklenmiş olarak.[7] | ” |
Bu, Virginia önerisinden bir dil ödünç alan ve nihai versiyonun habercisi olan Dokuzuncu Değişikliğin bir ara biçimiydi.
Dokuzuncu Değişikliğin son metni, Madison'ın taslağı gibi, Anayasa'da sayılanlardan başka haklardan bahseder. Bu diğer hakların niteliği, Madison tarafından Haklar Bildirgesi'ni tanıtan konuşmasında belirtilmiştir (vurgu eklenmiştir):
“ | ...Bir haklar bildirgesine itiraz yoluyla, yetkilerin sayılması nedeniyle Federal Hükümette bunların gereksiz olduğu ve bunun sonucunda anayasa tarafından verilmeyen her şeyin muhafaza edildiği söylenmiştir; anayasanın bir yetkiler tasarısı olduğunu, büyük kalıntının halkın hakları olduğunu; ve bu nedenle, bir haklar bildirgesi, kalıntılar Hükümetin eline atılmış gibi gerekli olamaz. Bu argümanların tamamen temelsiz olmadığını kabul ediyorum, ancak önerildiği ölçüde kesin değiller. Genel hükümetin yetkilerinin sınırlandırıldığı doğrudur; belirli nesnelere yönlendirilirler; ancak hükümet bu sınırlar içinde kalsa bile, araçlarla ilgili olarak kötüye kullanıma izin verebilecek belirli takdir yetkilerine sahiptir.[7] | ” |
Birinci ila Sekizinci Değişiklikler, federal hükûmetin sayılan yetkilerini kullanma yöntemlerini ele alırken, Dokuzuncu Değişiklik, Madison'ın belirttiği gibi "hükümetin eline geçmemiş" hakların "büyük bir kalıntısını" ele alıyor.[7] Dokuzuncu Değişiklik, eyaletlerin dörtte üçü tarafından onaylandıktan sonra 15 Aralık 1791'de Anayasa'nın bir parçası oldu.
Devletler tarafından onaylanan değişikliğin son şekli aşağıdaki gibidir:
“ | Bazı hakların Anayasa'da sayılması, halkın elinde bulunan diğer hakları inkar veya küçümseme olarak yorumlanamaz.[8] | ” |
Yargısal yorumlama
değiştirDokuzuncu Değişiklik genellikle mahkemeler tarafından Anayasa'daki hakların sıralanması nedeniyle hükûmet gücünün herhangi bir şekilde genişletilmesini reddediyor olarak kabul edildi, ancak Değişiklik, hükûmet gücünü daha fazla sınırlayan olarak görülmedi. ABD Yüksek Mahkemesi bunu ABD Kamu Çalışanları v. 330 330 U.S. 75 (1947) : "Verilen yetki bulunursa, Dokuzuncu ve Onuncu Değişiklikler tarafından saklı tutulan bu hakların ihlal edilmesi itirazının mutlaka başarısız olması gerekir."
Yüksek Mahkeme, Barron v. Baltimore (1833), Haklar Bildirgesi'nin federal mahkemeler tarafından eyaletlere karşı değil, yalnızca federal hükûmete karşı uygulanabilir olduğunu söyledi. Bu nedenle, Dokuzuncu Değişiklik, başlangıçta yalnızca sayılan yetkilere sahip bir hükûmet olan federal hükûmete uygulandı.
Bazı hukukçular, Dokuzuncu Değişikliğin On Dördüncü Değişikliğin yorumlanmasıyla ilgili olduğunu iddia etmişlerdir. Yargıç Arthur Goldberg (Baş Yargıç Earl Warren ve Yargıç William Brennan tarafından katıldı), Griswold v. Connecticut (1965):
“ | Çerçeveyi oluşturanlar, ilk sekiz değişikliğin temel ve temel hakları tüketecek şekilde yorumlanmasını amaçlamamışlardır ... Dokuzuncu Değişikliğin, ... Her iki Devlet tarafından ihlalden korunan bağımsız bir hak kaynağı oluşturduğunu ima etmek istemiyorum veya Federal Hükümet ... Dokuzuncu Değişiklik – ve aslında tüm Haklar Bildirgesi – başlangıçta federal yetki üzerindeki kısıtlamalarla ilgiliyken, daha sonra yürürlüğe giren On Dördüncü Değişiklik, Devletlerin de temel kişisel bilgileri kısaltmasını yasaklar. özgürlükler. Ve Dokuzuncu Değişiklik, bu tür özgürlüklerin hepsinin ilk sekiz değişiklikte özel olarak belirtilmediğini belirtmekle, şu anda eyalet ve federal ihlallerden korunan diğer temel kişilik haklarının varlığını göstermekle kesinlikle ilgilidir. Özetle, Dokuzuncu Değişiklik, Beşinci ve On Dördüncü Değişiklikler tarafından Federal Hükümet veya Devletler tarafından ihlal edilmekten korunan "özgürlük"ün, ilk sekiz değişiklikte özel olarak belirtilen haklarla sınırlı olmadığı görüşüne güçlü bir destek vermektedir. Bkz. United Public Workers v. Mitchell, 330 U.S. 75, 94-95. | ” |
Goldberg, Dokuzuncu Maddeye ilişkin yorumunu desteklemek için, Madison'ın Temsilciler Meclisi'ndeki konuşmasından ve Alexander Hamilton'ın 84 No'lu Federalist Belgesinden alıntı yaptı:
“ | Daha da ileri gidiyorum ve hak tekliflerinin, iddia edildikleri anlamda ve ölçüde, önerilen anayasada sadece gereksiz olmadığını, hatta tehlikeli olabileceğini onaylıyorum. Bunlar, verilmeyen yetkilere ilişkin çeşitli istisnalar içerecek ve tam da bu nedenle, verilenden daha fazlasını talep etmek için renkli bir bahane sağlayacaktır. Yapacak gücü olmayan şeylerin yapılmayacağını neden ilan etsinler? Örneğin, kısıtlamaların getirilebileceği hiçbir yetki verilmediğinde, neden basın özgürlüğünün kısıtlanmaması gerektiği söylensin? Böyle bir hükmün düzenleyici bir güç sağlayacağını iddia etmeyeceğim; ancak, gasp etmeye yatkın insanlara, bu gücü talep etmek için makul bir bahane sağlayacağı açıktır. | ” |
Ancak Griswold'da muhalif olan iki Yargıç, Goldberg'in Dokuzuncuyu otorite olarak kullanmakla yanıldığını söyledi. Hugo Black'in muhalefeti şöyle dedi:
“ | Kardeşim GOLDBERG, Dokuzuncu Değişikliğin yanı sıra Yasal Süreç Maddesinin bu Mahkeme tarafından "özgürlük ve adaletin temel ilkelerini" ihlal ettiğini düşündüğü tüm eyalet yasalarını iptal etme yetkisi olarak kullanılabileceğine dair son keşfi benimsemiştir veya "Halkımızın geleneklerine ve [kolektif] vicdanına" aykırıdır. ... [D]evletler veya Kongre tarafından yasa yapma konusunda veto yetkileri. Değişikliğin tarihindeki hiçbir şey, böyle şok edici bir doktrine herhangi bir destek sunmamaktadır. Anayasa ve Haklar Bildirgesi'nin kabul edilmesiyle ilgili tüm tarih, başka bir yöne işaret ediyor ve kardeşim GOLDBERG tarafından alıntılanan materyal, Dokuzuncu Değişikliğin, "bağışlamanın belirli istisnalarını sıralayarak" fikrine karşı koruma sağlamayı amaçladığını gösteriyor. Federal Hükümete yetki", "seçilmeyen bu hakların Genel Hükümetin [Birleşik Devletler] eline verilmesi amaçlandı ve sonuç olarak güvencesizdi." Bu Değişiklik, bu Mahkemenin veya "Genel Hükümet"in diğer herhangi bir bölümünün yetkilerini genişletmek için değil, her tarih öğrencisinin bildiği gibi, Anayasanın tüm hükümlerinde Federal Hükümeti sınırlamayı amaçladığını insanlara temin etmek için kabul edildi. açıkça veya gerekli ima yoluyla verilen yetkilere. ... [V]eya bir buçuk asırlık bir süre boyunca, devlet yetkilerini federal işgale karşı korumak için çıkarılan Dokuzuncu Değişikliğin uygulanabileceğine dair ciddi bir öneri yapılmadı. eyalet yasama organlarının yerel işleri yönetmek için uygun gördükleri yasaları geçirmesini önlemek için federal gücün bir silahı olarak kullanılır.,
++ |
” |
Ve Potter Stewart'ın muhalefeti şunları söyledi:
“ | [D]okuzuncu Değişikliğin bu davayla bir ilgisi olduğunu söylemek, tarihe takla atmak demektir. Dokuzuncu Değişiklik, yoldaşı gibi, bu Mahkeme'nin "her şeyin alıkonulmadığını ancak teslim edilmeyen bir gerçeği ifade ettiğini" belirttiği Onuncu, United States v. Darby , 312 U.S. 100, 312 U.S 124, tarafından çerçevelenmiştir. James Madison tarafından kabul edilmiş ve Devletler tarafından basitçe, Haklar Bildirgesi'nin kabul edilmesinin, "Federal" Hükümetin açık ve sınırlı yetkilere sahip bir hükümet olacağı ve tüm hak ve yetkilerin değiştirilemeyeceği planını değiştirmediğini açıkça belirtmek için kabul edilmiştir. kendisine devredilen insanlar ve bireysel Devletler tarafından alıkonuldu. Bugüne kadar, bu Mahkemenin hiçbir üyesi, Dokuzuncu Değişikliğin başka bir anlama geldiğini öne sürmedi ve federal bir mahkemenin, Connecticut Eyaleti halkının seçilmiş temsilcileri tarafından kabul edilen bir yasayı iptal etmek için Dokuzuncu Değişikliği kullanabileceği fikri, James Madison'a hiç de şaşırtıcı gelmedi. | ” |
Griswold'dan bu yana, bazı yargıçlar, Dokuzuncu Değişikliği, sayılmayan hakların yargısal olarak uygulanmasını haklı kılmak için kullanmaya çalıştılar. Örneğin, Roe v. Wade, bu hakkın "kalitesiz veya sınırsız olmadığını" vurgulamasına rağmen, "Kürtaj yaptırmayı seçmek için Dokuzuncu Değişiklik Hakkı"ndan yana karar verdi.[9] Ancak, Yargıç William O. Douglas bu görüşü reddetti; Douglas, "Dokuzuncu Değişiklik açıkça federal olarak uygulanabilir haklar yaratmaz" diye yazdı. Bkz . Doe v. Bolton (1973). Douglas, Roe'daki ABD Yüksek Mahkemesi'nin çoğunluk görüşüne katıldı; bu, federal olarak uygulanabilir bir mahremiyet hakkının "On Dördüncü Değişikliğin kişisel özgürlük kavramına ve bizim düşündüğümüz gibi devlet eylemi üzerindeki kısıtlamalara dayalı olup olmadığına veya, Bölge Mahkemesi'nin belirlediği gibi, Dokuzuncu Değişikliğin insanlara haklarını saklı tutması, bir kadının hamileliğini sonlandırıp sonlandırmama kararını kapsayacak kadar geniştir."[10]
Altıncı Devre Temyiz Mahkemesi, Gibson v. Matthews, 926 F.2d 532, 537 (6th Cir. 1991), Dokuzuncu Değişikliğin, bir şeyden açıkça bahsetmenin diğerlerini hariç tuttuğu expressio unius est exclusio alterius özdeyişini bozmayı amaçladığını:[11]
“ | [D]okuzuncu değişiklik, geçerli yasamızın diğer bölümleri tarafından verilenlere ek olarak asli haklar sağlamaz. Dokuzuncu değişiklik, “expressio unius est exclusio alterius” özdeyişinin daha sonra sadece Anayasa'da özel olarak sayılmadığı için temel hakları reddetmek için kullanılmamasını sağlamak için Haklar Bildirgesi'ne eklenmiştir. | ” |
Yargıç Antonin Scalia Troxel v. Granville, 530 U.S. 57 (2000) Troxel v. Granville, 530 U.S. 57 (2000) davasındaki muhalif görüşte şu görüşü dile getirdi:
“ | Bağımsızlık Bildirgesi ... mahkemelere yetki veren yasal bir talimat değildir; ve Anayasa'nın diğer hakları "reddetmeyi veya küçümsemeyi" reddetmesi, bunlardan herhangi birini onaylamaktan çok uzaktır ve hatta yargıçlara ne olabileceklerini belirleme ve yargıç listesini halk tarafından usulüne uygun olarak çıkarılan yasalara karşı uygulama yetkisi vermekten çok uzaktır. . | ” |
Bilimsel yorum
değiştirProfesör Laurence Tribe, bu değişikliğin asli haklar sağlamadığı görüşünü paylaşıyor: "Genel bir hatadır, ancak yine de 'dokuzuncu değişiklik haklarından' bahsetmek bir hatadır. Dokuzuncu değişiklik, hakların kaynağı değildir; bu sadece Anayasa'nın nasıl okunacağına dair bir kuraldır."[12]
2000 yılında Harvard tarihçisi Bernard Bailyn, Beyaz Saray'da Dokuzuncu Değişiklik konusunda bir konuşma yaptı. Dokuzuncu Değişikliğin "insanların sahip olduğu bir haklar evreni" anlamına geldiğini söyledi. – gizli haklar, hala çağrılmak ve kanun haline getirilmek üzere ... halkın elinde bulundurduğu, zamanla yasalaştırılabilecek diğer, sayılmamış hakların bir deposu". Benzer şekilde, gazeteci Brian Doherty, Dokuzuncu Değişikliğin "Anayasa'yı özellikle, herhangi bir anayasanın listeleyebileceği veya belirtebileceğinden daha fazla hakla doğduğumuzu söyleyen bir doğal haklar geleneğine dayandırdığını" savundu.[13]
Çoğu zaman bir orijinalist olarak kabul edilen Robert Bork, Yüksek Mahkeme'nin onay duruşması sırasında, bir yargıcın bunun gibi bir anayasa hükmünü, bunun ne anlama geldiğini bilmiyorsa uygulamaması gerektiğini belirtti; Bork'un verdiği örnek, bir mürekkep lekesinin kapsadığı bir maddeydi. Daha fazla çalışma üzerine, Bork daha sonra The Tempting of America adlı kitabında Dokuzuncu Değişiklik'e bir anlam yükledi. Bu kitapta Bork, anayasal tarihçi Russell Caplan'ın bu Değişikliğin federal Haklar Bildirgesi'nin eyalet hükûmetlerini kısıtlayan eyalet yasalarındaki hükümleri etkilememesini sağlamayı amaçladığını iddia eden yorumuna abone oldu.[14]
Özgürlükçü bir özgün yazar olan Randy Barnett, Dokuzuncu Değişikliğin özgürlük karinesi dediği şeyi gerektirdiğini savundu. Barnett ayrıca, Dokuzuncu Değişikliğin, hükûmetin Haklar Bildirgesi'nin katı bir şekilde yorumlanması yoluyla bir jüri veya alt mahkeme tarafından verilen bir kararı geçersiz kılmasını engellediğini savunuyor. Barnett'e göre, "Dokuzuncu Değişikliğin amacı, bazılarının daha önce olduğu gibi sıralanmasından sonra, tüm bireysel doğal hakların aynı boyuta ve güce sahip olmasını sağlamaktı."[14]
Profesör ve eski Devre Hakimi Michael W. McConnell'e göre,
“ | [H]alkın sahip olduğu haklar gerçekten de bireysel doğal haklardır, ancak bu haklar, Haklar Bildirgesi'nin Anayasa'ya eklenmesinden önceki haliyle tam olarak aynı statüye sahiptir ve aynı şekilde korunur. Onlar terk edilmez, reddedilmez veya küçümsenmezler. Doğal haklar da "anayasal haklar" haline gelmez. Bunlar, Haklar Bildirgesi'nin yürürlüğe girmesinden önce korunan hakların tamamıydı: adil yorum için bir rehber ve onları ihlal ettiği düşünülebilecek, ancak açık pozitif hukuktan üstün olmayan yasaların dar yapısı için bir gerekçe. Sayısız doğal hakların pozitif hukukla ilişkisine ilişkin bu anlayış, teamül hukuku ve yasama arasındaki ilişkiye çok benzer: örf ve adet hukuku, aksi yasaların yokluğunda yönetir ve hatta bazen belirsiz veya aşırı geniş yasaların yorumlanmasına rehberlik eder veya sınırlar, ancak belirli yasal geçersiz kılmaların dişlerinde geçerli değildir.
Bu yorum tarzı, sayılmamış haklar hukukunun iki olağan kutbu arasında bir orta yol sunar. Bir kutup, iddia edilen bir hak Anayasa'da bulunamazsa, şartlarına liberal bir yapı uygulansa bile, hiçbir korumaya hakkı olmadığını iddia eder... nihai olarak ve yasama yetkisini geçersiz kılma olasılığı olmaksızın yargıçlar tarafından belirlenebilir. Bu haklar daha sonra, halkın temsilcileri aksi sonuca vardığında bile tam anayasal koruma alırlar ... Dokuzuncu Değişikliğin anlamı konusunda haklıysam, bu yaklaşımların hiçbiri tamamen doğru değildir. Aksine, (genel olarak teamül hukuku veya diğer uzun süreli uygulamalara dayanan) bir doğal hakkın iddiası, aksine spesifik ve açık bir pozitif hukuk olmadığı sürece yargısal olarak uygulanabilir olacaktır. Bu, doğal hakların ne zaman toplumun huzuruna, güvenliğine ve mutluluğuna teslim edilmesi gerektiğine dair nihai kararı yargı mensuplarından ziyade halkın temsilcilerine verir.[15] |
” |
Yine de Thomas B. McAffee gibi diğerleri, Dokuzuncu Değişikliğin federal hükûmetin asla ihlal etmeye yetkili olmadığı hakların sayısız "artık"ını koruduğunu savundu.[16]
Avukat ve diplomat Frederic Jesup Stimson'a göre, Anayasa ve Dokuzuncu Değişikliğin çerçeveleri, halihazırda sahip oldukları hiçbir hakkın ihmal yoluyla kaybedilmemesini amaçladılar. Hukuk profesörü Charles Lund Black benzer bir pozisyon aldı, ancak Stimson ve Black sırasıyla görüşlerinin modern görüşten farklı olduğunu ve akademik yazıdaki yaygın görüşten farklı olduğunu kabul ettiler.[17][18]
Son yıllarda silah hakları aktivistleri bazen Amerika Birleşik Devletleri'nde hem ABD Anayasası'ndan önce gelen hem de Anayasanın Dokuzuncu Değişikliği tarafından kapsanan silah bulundurma ve taşıma konusunda temel bir doğal hak olduğunu savundular; bu bakış açısına göre, İkinci Değişiklik yalnızca önceden var olan silah bulundurma ve taşıma hakkını sıralamaktadır.[19]
Dokuzuncu Değişiklik, Anayasa'daki belirli hakların sayılmasına dayanıyorsa, numaralandırılmamış hakların reddini açıkça yasaklar, ancak bu değişiklik, Anayasa'daki belirli yetkilerin numaralandırılmasına dayanıyorsa, numaralandırılmamış hakların reddini açıkça yasaklamaz.[20] Dokuzuncu Değişiklik'te belirtilen sayılamayan hakların kapsamını belirlemek için mahkemelerin işaret ettiği bu yetkiler sıralamasıdır.[20]
- Anayasacılık
- Kuralı kanıtlayan istisna
- Negatif özgürlük
- Özgünlük
- Amerika Birleşik Devletleri Anayasasında Onuncu Değişiklik
Kaynakça
değiştir- ^ Barnett (2006). "The Ninth Amendment: It Means What It Says". Texas Law Review. 85 (1): 1-82. 26 Ocak 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Mayıs 2022.
- ^ Lash (2004). "The Lost Original Meaning of the Ninth Amendment". Texas Law Review. 83 (2): 331-429.
- ^ United States Government Printing Office. "Unenumerated Rights – Ninth Amendment" (PDF). gpo.gov. 4 Ekim 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.
- ^ Alexander Hamilton, Federalist, no. 84, 575–81 31 Mart 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (28 May 1788).
- ^ James Madison, Letter to Thomas Jefferson 1 Nisan 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (October 17, 1788). Madison often expressed this idea, for example in a letter to George Washington 1 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. dated December 5, 1789 ("If a line can be drawn between the powers granted and the rights retained, it would seem to be the same thing, whether the latter be secured by declaring that they shall not be abridged, or that the former shall not be extended").
- ^ "Amendments Offered in Congress by James Madison". 2 Mart 2000 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ a b c d e James Madison,Speech Introducing Bill of Rights 28 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (June 8, 1789).
- ^ "America's Founding Documents". 30 Ekim 2015. 17 Şubat 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi.
- ^ Roe v. Wade, 314 F. Supp. 1217 at 1223 11 Ağustos 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (1970).
- ^ Roe v. Wade, 410 U.S. 113 29 Mart 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (1973). Findlaw.com. Retrieved 2007-06-04.
- ^ Gibson v. Matthews 4 Şubat 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., 926 F.2d 532 (6th Cir. 1991).
- ^ Laurence H. Tribe, American Constitutional Law p. 776 n. 14 (2nd ed. 1998).
- ^ Doherty, Brian, Radicals for Capitalism: A Freewheeling History of the Modern American Libertarian Movement, p. 28 (2007)
- ^ a b Randy E. Barnett (November 2006). "The Ninth Amendment: It Means What It Says". Texas Law Review. UT Law School Publications. 85 (1): 1-82. 2 Haziran 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Temmuz 2013.
- ^ McConnell, Michael (18 Eylül 2017). "The Ninth Amendment in Light of Text and History" (PDF). Cato Supreme Court Review. 2009: 13-28.
- ^ Thomas B. McAffee, "Federalism and the Protection of Rights: The Modern Ninth Amendment's Spreading Confusion", 1996 B.Y.U. Law Rev. 351 (via archive.org).
- ^ Frederic Jesup Stimson, The Law of the Federal and State Constitutions of the United States; Book One, Origin and Growth of the American Constitutions, 2004, Introductory, Lawbook Exchange Ltd, 1-58477-369-3. According to Stimson:
- ^ Charles Lund Black, A New Birth of Freedom 6 Mayıs 2022 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., 1999, p. 10, Yale University Press, 0-300-07734-3. According to Black, "The Academic writing on this amendment seems to me in great part a multidirectional fluttering flight from the Amendment's rather plain meaning".
- ^ Nicholas Johnson, Beyond the Second Amendment: An Individual Right to Arms Viewed Through The Ninth Amendment 21 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., 24 Rutgers L.J. 1, 64–67 (1992).
- ^ a b United Public Workers v. Mitchell, 330 U.S. 75 (1947) 19 Mayıs 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.. See also Jenkins v. Commissioner of Internal Revenue, 483 F.3d 90 28 Mart 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (2d Cir 2007).
Konuyla ilgili yayınlar
değiştirKitaplar
değiştir- Restoring the Lost Constitution: The Presumption of Liberty. Princeton, NJ: Princeton University Press. 2005. ISBN 0-691-12376-4.
- Retained by the People: The "Silent" Ninth Amendment and the Constitutional Rights Americans Don't Know They Have. Perseus Books Group. 2007. ISBN 978-0-465-02298-4.
- The Lost History of the Ninth Amendment. Oxford University Press. 2009. ISBN 978-0-19-537261-8.
Makaleler
değiştir- Barnett, Randy. "The Ninth Amendment: It Means What It Says", Texas Law Review, Vol. 85, p. 1 (2006).
- Barnett, Randy. "Kurt Lash's Majoritarian Difficulty", Stanford Law Review, Vol. 60 (2008).
- Lash, Kurt. "The Lost Original Meaning of the Ninth Amendment", Texas Law Review, Vol. 83 (2004).
- Lash, Kurt. "The Lost Jurisprudence of the Ninth Amendment", Texas Law Review, Vol. 83 (2005).
- Lash, Kurt. "A Textual-Historical Theory of the Ninth Amendment", Stanford Law Review, Vol. 60, p. 906 (2008).
- McConnell, Michael. "The Ninth Amendment in Light of Text and History 27 Şubat 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.", Cato Supreme Court Review 13 (2009–2010).
- Williams, Ryan. "The Ninth Amendment as a Rule of Construction", Columbia Law Review, Vol. 111, p. 498 (2011).
Dış bağlantılar
değiştir- Kongre Araştırma Servisi tarafından " CRS Açıklamalı Anayasa: 9. Değişiklik 10 Ekim 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. " (2000)
- James Madison (1789) tarafından " Anayasa için Önerilen Değişiklikler 28 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. "
- " Haklar Bildirgesi Enstitüsü: Dokuzuncu Değişiklik "