İngiliz Süitleri (Bach)

İngiliz Süitleri, BWV 806-811, Alman besteci Johann Sebastian Bach'ın Klavsen (veya klavikord) için yazdığı altı süitten oluşan bir takım eserdir ve genellikle klavye için yazdığı 19 süitin en eskisi olduğu düşünülür. Diğer süitler; altı Fransız Süiti BWV 812–817, Altı Partita BWV 825-830 ve Fransız tarzında Uvertür BWV 831. Eser muhtemelen 1713 veya 1714'ten kalmıştır.

Johann Sebastian Bach'ın Elias Gottlob Haussmann tarafından 1746'da yapılan portresi.

Tarihsel arka planDüzenle

Altı İngiliz süiti muhtemelen 1710 ile 1720 yılları arasında ve her durumda 'Fransız' süitlerden ve partitalardan önce yazılmıştı. Neden 'İngiliz' olarak adlandırıldıkları belirsizliğini korumaktadır. Bach'ın ilk biyografi yazarı Johann Nikolaus Forkel'e göre, adı verilmeyen bir İngiliz aristokratına adanmışlardı. Ayrıca, Londra'da yaşayan Fransız besteci Charles Dieupart'ın altı klavsen süitine stilistik olarak bağlıdırlar. Ve yine Londra'da yaşayan Bach’ın en küçük oğlu Johann Christian’a ait kopyanın başlık sayfasında 'Fait pour les Anglois' yazmaktadır.[1]

İngiliz Süitlerinin yüzey özellikleri, özellikle sıralı dans hareketi yapısal organizasyonu ve süsleme işlemlerinde, Bach'ın Fransız Süitleri ve Partita'larına büyük ölçüde benzemektedir. Bu süitler aynı zamanda Jean-Henri d'Anglebert ve ondan önceki Fransız lut çalanların dans süiti geleneği gibi besteciler tarafından simgelenen Barok Fransız klavye süitine benziyor.

Özellikle İngiliz Süitlerinde, Bach'ın Fransız lut müziğine olan ilgisi, Fransız süitinin daha önceki bir Alman türevleri geleneğinden (Johann Jakob Froberger ve Georg Boehm) yola çıkarak, dans bölümlerinin (Allemande, Courante, Sarabande ve Gigue) nispeten katı bir şeması ve tipik olarak bir Prelüd içermeyen her süit için bir başlangıç eklemesiyle gösterilmektedir. Fransız lut veya klavye müziği tarzının ölçüsüz prelüdlerinin aksine İngiliz Süitleri'ndeki prelüdler katı ölçülere göre oluşturulmuştur.

SüitlerDüzenle

Süit No. 1 La Majör, BWV 806

  • Prelüd
  • Allemande
  • Courante I & II
  • Double I & II
  • Sarabande
  • Bourrée I & II
  • Gigue

Süit No. 2 la minör, BWV 807

  • Prelüd
  • Allemande
  • Courante
  • Sarabande
  • Bourrée I & II
  • Gigue

Süit No. 3 sol minör, BWV 808

  • Prelüd
  • Allemande
  • Courante
  • Sarabande
  • Gavotte I & II
  • Gigue

Süit No. 4 Fa Majör, BWV 809

  • Prelüd
  • Allemande
  • Courante
  • Sarabande
  • Menuet I & II
  • Gigue

Süit No. 5 mi minör, BWV 810

  • Prelüd
  • Allemande
  • Courante
  • Sarabande
  • Passepied I & II
  • Gigue

Süit No. 6 re minör, BWV 811

  • Prelüd
  • Allemande
  • Courante
  • Sarabande & Double
  • Gavotte I & II
  • Gigue

İlk süitin iki courante ve iki çift (double) bölümü olması alışılmadık bir durumdur. Bu süit aynı zamanda diğer beş süitin planından da ayrıdır, çünkü başlangıç bölümü kısa ve Charles Dieupart'ın bir süitinden bir temaya dayanmaktadır. Bu serideki diğer beş süitin prelüdleri, konçerto grosso türünün allegro biçimine dayanmaktadır.

Önemli kayıtlarDüzenle

Klavsen ile

  • Wanda Landowska (No. 2, 3 & 5, Pearl, 1928–35)
  • Ralph Kirkpatrick (Archiv Produktion, 1956)
  • Helmut Walcha (EMI Electrola, 1959)
  • Martin Galling (Murray Hill, 1970 [1964'te kaydedildi])
  • Kenneth Gilbert (Harmonia Mundi, 1981)
  • Zuzana Růžičková (Supraphon/Eterna, 1981)
  • Christiane Jaccottet (Saphir/Disky, 1982)
  • Gustav Leonhardt (Virgin, 1984)
  • Huguette Dreyfus (Archiv Produktion, 1974, 1990)
  • Colin Tilney (Music&Arts, 1993)
  • Trevor Pinnock (Archiv Production, 1992)
  • Peter Watchorn (Musica Omnia, 1997)
  • Pascal Dubreuil (Ramée, 2013)
  • Ketil Haugsand (Simax Classics, 2014)

Piyano ile

  • Walter Gieseking (Nos. 2–4 & 6, Music & Arts, 1950)
  • Alexander Borovsky (Vox, 1952)
  • Tatiana Nikolayeva (Nos. 1 & 4, Scribendum, 1965)
  • Friedrich Gulda (Nos. 2 & 3, Andante, 1969–70)
  • Wilhelm Kempff (No. 3, Deutsche Grammophon, 1975)
  • Glenn Gould (Columbia/Sony, 1977)
  • Mieczysław Horszowski (No. 3, Pearl, 1979; No. 2, Arbiter, 1984; No. 5, RCA Japan, 1987)
  • Ivo Pogorelić (Nos. 2 & 3, Deutsche Grammophon, 1985)
  • András Schiff (Decca, 1988, 2003 Live in Hungary)
  • Wolfgang Rübsam (Naxos, 1995)
  • João Carlos Martins (Concord Concerto / Labor Records / Tomato Music, 1995-1996)
  • Rosalyn Tureck (No. 3, Video Artists International, 1993)
  • Murray Perahia (Sony Classics, 1997)
  • Robert Levin (Hänssler, 1999)
  • Martha Argerich (No. 2, Deutsche Grammophon, 1979)
  • Ivo Janssen (Void, 2000)
  • Angela Hewitt (Hyperion, 2003)
  • Sviatoslav Richter (Delos, 2004)
  • Vladimir Feltsman (Nimbus, 2005)
  • Ramin Bahrami (Decca, 2012)
  • Piotr Anderszewski (No. 6, Erato/Warner Classics, 2004)
  • Piotr Anderszewski (Nos. 1, 3 & 5, Warner Classics, 2014)

KaynakçaDüzenle

  1. ^ "'English' suites, BWV 806-811". Netherlands Bach Society. 13 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mayıs 2021. 

Dış bağlantılarDüzenle