Yeni tarih

Yeni tarih ifadesi Fransızca nouvelle histoire'dan Jacques Le Goff[1] ve Annales Okulu'nun üçüncü nesil önderlerinden Pierre Nora tarafından 1970'lerde ortaya atılmıştır. Hareket temsil tarihi ve histoire des mentalités olan kültür tarihi ile özdeşleştirilebilir.[2]

Yeni tarih hareketinin tarihsel çalışmanın esas konusunun içerici tanımı, kullanılan total tarih etiketinden de anlaşılabilir. Hareket ayrıca siyaset ve "büyük adamlar" üzerine odaklanmış geleneksel tarih yazma yöntemlerine de zıtlık oluşturur. Yeni tarih tarihsel anlatıyı toparlayıcı bütün zorlamaları, idari belgeleri temel kaynak olarak görüp onlara fazla vurgu yapmayı, bireylerin güdüleri ve niyetlerini tarihsel olayların açıklayıcı etmenleri olarak görüp ilgilenmeyi ve nesnellik hakkındaki eski inanışı reddeder.

Yaklaşım Marksist tarihçiler tarafından, Marksistlerin tarihin esas şekillendirici şeyi olduğuna inandığı sınıfın merkezi rolünü önemsiz göstermesi bakımından reddedilmiştir.[3]

Okullarda tarih öğretimiDüzenle

Fransa'daki okullarda tarih eğitimi 1960'lar ve 1970'lerde dağıtılan Cahiers pédagogiques, Enseignement ve diğer öğretmen dergilerinden dolayı Yeni tarihten etkilenmiştir. Institut national de recherche et de documentation pédagogique (INRDP) de ayrıca etkili olmuştur. Öğretmen eğitimi genel müfettişi Joseph Leif, öğrencilerin gerçekler ve tarihler kadar tarihçilerin yaklaşımlarını da öğrenmeleri gerektiğini söylemiştir. Milli Eğitim Müfettişiliği'nin tarih-coğrafya kolu başkanı Louis François, öğretmenlerin derslerde tarihi belgeler sunmaları ve öğrencilere "keşfetmenin sonsuz mutluluğu"nu verecek "etkin yöntemler" kullanmalarını tavsiye etmiştir. Destekçiler bunun, öğrencileri sıkan ve eğitimin karakterize hale gelmiş isim ve tarih ezberciliğine bir tepki olduğunu söylemişlerdir. Gelenekselcilerse bunun gençliği Fransız milliyetçiliğinden ve ulusal kimlikten bihaber bırakacak bir postmodern icat olduğunu açıkça belirterek eleştirmişlerdir.[4]

AlmanyaDüzenle

"Yeni tarih", özellikle Ortaçağ çalışmalarından etkilenen Alman tarihyazımında 1945'ten sonra tartışmalı hale gelmiştir.[5] Ancak Alman tarihçilerin çoğuna göre yaklaşım kendi tatlarına göre çok olgucudur ve yeterince felsefi değildir.[6]

Ayrıca bakınızDüzenle

KaynalarDüzenle

  1. ^ Miri Rubin, The work of Jacques Le Goff and the challenges of medieval history (1997)
  2. ^ Mucchielli, 1995
  3. ^ G. Bois, "Marxisme et histoire nouvelle", in Le Goff, ed. Nouvelle Histoire, 375–93.
  4. ^ Abby Waldman, "The Politics of History Teaching in England and France during the 1980s", History Workshop Journal Issue 68, Autumn 2009 pp. 199–221 online
  5. ^ Lutz Raphael, Die Erben von Bloch und Febvre: Annales-Geschichtsschreibung und nouvelle histoire in Frankreich 1945–1980 (Stuttgart, 1994)
  6. ^ Miri Rubin, The Work of Jacques Le Goff and the Challenges of Medieval History (1997) p 81

Konuyla ilgili yayınlarDüzenle

  • Burguière, André. The Annales School: An Intellectual History (2009)
  • Burke, Peter. The French Historical Revolution: The Annales School 1929–89, (1990), the major study in English excerpt and text search
  • Cortesi, Lorenzo, Questioni di storia, (pp. 31–38), Europa Edizioni, Roma, 2016, ISBN 978-88-6854-778-3
  • Dosse, F. L'Histoire en miettes: Des “Annales” à la “nouvelle histoire” (Paris, 1987)
  • Le Goff, Jacques, Roger Chartier, and Jacques Revel, eds. La nouvelle histoire (Paris 1978), scholarly essays using the new methods
  • Mucchielli, Larent. "Aux origines de la Nouvelle Histoire", Revue de Synthesis (1995) 1:55-98
  • Raphael, Lutz. Die Erben von Bloch und Febvre: Annales-Geschichtsschreibung und nouvelle histoire in Frankreich 1945–1980 (Stuttgart, 1986)
  • Rubin, Miri. The Work of Jacques Le Goff and the Challenges of Medieval History (1997)