Triarii

Triarii (tekil: Triarius) Roma Cumhuriyeti'nin erken dönem manipüler ordularında görev yapan ve ordunun iyi savaş teçhizatları satın alabilecek kadar zengin ve kıdemli askerlerinden oluşan birimdir. Ağır ve sağlam zırhlar giyen ve büyük kalkanlar taşıyan bu askerler Roma lejyonlarının savaş düzeninde üçüncü ve son hat olarak görev yapardı.[1][2] Triarii, ordunun en yaşlı ve tecrübeli üyeleriydi. Her bir triarii maniplesinde 60 asker bulunuyordu.[3] Manipüler lejyonun diğer birimleri olan hastati ve principes pila taşırken, triarii düşmana saldırmak ya da toprağa saplanarak mızraklardan oluşan sabit bir savunma hattı oluşturmak için kullanılabilen hasta mızraklarına sahipti.[4]

Roma'da bulunan Flavian Amfityatrosu'nda sergilenen triarius metal zincir zırhı, gladiusu ve kalkanının bir replikası.

Marcus Furius Camillus döneminde hafif birlikler tarafından desteklen falanks düzeninde savaşmışlardır. Triarii pek çok savaşta kullanılmamıştır çünkü düşman bu hatta ulaşmadan önce daha hafif birlikler tarafından durdurulmuştur. Triarii lejyonerlerinin avantajlı silahlı düzenleri, hastati ve principes birliklerini takip etmeye niyetli gözü kara düşmanlar için bile yeterince caydırıcı bir durumdu. Triarilere sığınmak sözü, son çare anlamında kullanılan bir Roma deyimiydi. Gaius Marius'un MÖ 107 yılındaki Marius Reformları'nın ardından lağvedilmişlerdir.

KaynakçaDüzenle

  1. ^ "Roma Savaş Taktikleri". 11 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Haziran 2021. 
  2. ^ Renatus, Flavius Vegetius (MÖ 378-395). Roma Savaş Sanatı. Özgüler, Samet tarafından çevrildi. Kronik Kitap (2019 tarihinde yayınlandı). s. 46-47. ISBN 978-605-7635-22-8. 13 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2021.  Tarih değerini gözden geçirin: |tarih= (yardım)
  3. ^ Goldsworthy, Adrian (2011). The Complete Roman Army (İngilizce). Thames & Hudson. s. 26. 13 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2021. 
  4. ^ Erdkamp, Paul, (Ed.) (2011). A Companion to the Roman Army (İngilizce). Blackwell Publishing. s. 57. 13 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2021.