Terence Fisher

Terence Fisher İngiliz bir senarist ve film yapımcısıydı.[1]

Terence Fisher
Doğum 23 Şubat 1904(1904-02-23)
Birleşik Krallık Londra, İngiltere
Ölüm 18 Haziran 1980 (76 yaşında)
Birleşik Krallık Londra, İngiltere
Alanı Senarist ve film yönetmeni

KariyeriDüzenle

Gemilerde çalıştıktan, sinemanın çeşitli dallarında on yıl süreyle deneyim kazandıktan sonra yönetmenliğe başlayan Fisher, güldürü yanı ağır basan bir korku filmiyle Albay Bogey (1949) yönetmenliğe başladı.[1] Romantik birkaç film yönettikten sonra 1952 yılında Hammer'a geçince, dar bütçeli korku filmlerine yöneldi ve türün en önemli yaratıcıları arasında yer aldı.[2] Bir plastik cerrahın, bir hastasının yüzünü sevdiği kadının yüzüne benzetmesini konu edinen Çalınmış Yüz (1952) ilk önemli filmi oldu.[3] Korku sahnelerine de yer veren bu melodram, yönetmenin daha sonraki filmlerinin gotik öğelerinin tohumlarını taşıyordu. Terence Fisher'ın senaryo yazarı Jimmy Sangster ile işbirliğinin ilk ürünü olan Frankenstein'ın Laneti (1957) Mary Shelley'nin yarattığı kahramanı Hollywood'dan Avrupa'ya taşıdı.[4] Canavarı Chriscopher Lee'nin, baronu Peter Cushing'in canlandırdığı film, Shelly'nin romanına çok daha uygun bir yorumla perdeye aktarılmıştı.[5] İlkin, Dr. Frankenstein çılgın bir bilgin gibi değil, ciddi bir bilim adamı olarak ele alınıyordu.[6] Canavarın korkunç yüzüne ise insancıl anlamlar yüklenmişti.[7] Film, Fisher'ın gotik korku türünü büyük bir ustalıkla kullandığını da gösteriyordu.[2] Filmin Amerika'da da gördüğü olağanüstü ilgi üzerine Amerikan Columbia ve Universal yapımevleri, Hammer'a film siparişi vermeye başladılar.[6] Fisher'in ertesi yıl yönettiği Frankenstein'ın İntikamı (1958), canavarı Michael Gwynn canlandırdı. [8] Fisher yıllarca sonra iki Frankenstein filmi daha çekecektir Frankenstein Kadını Yarattı (1967) ve Frankenstein Yok Edilmeli (1970).[9] Frankenstein'ın başarısı Hammer'ı Hollywood'un öteki canavarlarına yöneltti.[10] Gündeme ilkin Drakula geldi. Fisher'ın yönettiği Drakula'nın Dehşeti (1958), daha önce Bela Lugosi ile Boris Karloff'un oynamış oldukları Drakula rolünü Christopher Lee'ye veriyordu.[2] Uzun boylu, centilmen görünüşlü Lee, sert, acımasız yüzüyle değişik bir Drakula oldu.[6] Filmin özelliği vampirlikle cinsellik arasındaki ilişkiyi gündeme getirmesiydi.[2] Erkekliğin simgesi olan kan, cinsel bir çekicilik doğuruyor, bu çekicilik vampir temasının evrenselliğini oluşturuyordu.[2] Mumya (1959), Drakula'nın Gelinleri (1960), Doktor Jekyll'in İki Yüzü (1960), Operadaki Hayalet (1962) ve Drakula Karanlıklar Prensi (1965) Fisher'ın gotik anlayışının önemli örnekleri arasında yer alır. [11]

KaynakçaDüzenle

  1. ^ a b Ashby 2000, ss. 147-49.
  2. ^ a b c d e Ashby 2000, ss. 151-53.
  3. ^ Ashby 2000, ss. 147-50.
  4. ^ Ashby 2000, ss. 148-49.
  5. ^ Ashby 2000, ss. 148-50.
  6. ^ a b c Ashby 2000, ss. 76-77.
  7. ^ Ashby 2000, ss. 148-51.
  8. ^ Ashby 2000, ss. 149-51.
  9. ^ Ashby 2000, ss. 149-53.
  10. ^ Ashby 2000, ss. 150-51.
  11. ^ Ashby 2000, ss. 151-154.