Nagisa Ōshima

Japon film yönetmeni ve senarist
(Nagisa Oshima sayfasından yönlendirildi)

Nagisa Ōshima (大島 渚) Japon Yeni Dalgası akımının en önemli temsilcisi sayılır.[1] Aşk ve Umut Mahallesi (愛と希望の街, Ai to kibō no machi) (1959) Kawasaki şehrinde aşkın ve umudun nasıl dışlandığını, Gençliğin Acımasız Öyküsü (青春残酷物語, Seishun zankoku monogatari) (1960) öfkelerini yasaları çiğneyerek açığa vuran gençlerin öyküsünü, Japonya'da Gece ve Sis (日本の夜と霧, Nihon no yoru to kiri) (1960) Japon-Amerikan güvenlik sözleşmesinin yenilenmesine karşı gösteriler yapıldığı zamandaki sol muhalefetin başarısızlığını, Cinsellik Türküleri (日本春歌考, Nihon shunka-kō) (1967) üniversite sınavı için Tokyo'ya gelen taşralı bir öğrenci topluluğunun içinde yüzdüğü boşluğu, Çifte İntihar (無理心中日本の夏, Muri Shinjū: Nihon no natsu) (1967) kendisini öldürmeyi kabul edecek birini araya bir erkekte aşkı bulduğunu sanan[2] kadının hikayesini, İpe Çekilme (絞死刑, Kōshikē) (1968) tecavüz ettiği iki kızı öldüren ve pişman olduğunu belirten Koreli bir öğrencinin cinayetten beş yıl sonra idam edilişini, Shinjuku Hırsızının Güncesi (新宿泥棒日記, Shinjuku dorobō nikki) (1968) Tokyo'nun kenar mahallelerinden birinde kitap hırsızlığı yapan bir öğrenci ile kız arkadaşının serüvenini, Shōnen (少年) (1969) para kazanmak için kendini arabanın altına atıp, kazaya uğradığı süsü veren çocuğun öyküsünü, Gishiki (儀式) (1971) varlıklı bir kırsal kesim ailesinin İkinci Dünya Savaşı'nı izleyen yıllar boyunca yaşadıklarını, Yaz Bacısı (夏の妹, Natsu no imōto) (1972) genç bir kızın, kardeşi olduğunu iddia eden bir kişiyle tanışmak için gittiği Okinawa Adası'nda yaşadıklarını konu edinir.[1] Yirmi sevişme sahnesine yer veren Duyu İmparatorluğu (愛のコリーダ, Ai no korīda) (1976) erotizmin sınırlarını görülmedik bir biçimde zorlayarak eski bir geyşanın (Eiko Matsuda), çalıştığı lokantanın evli sahibini (Tatsuya Fuji) baştan çıkarmasını konu edinir. Cannes Film Festivali'nde En İyi Yönetmen ödülü kazandıran Tutku İmparatorluğu (愛の亡霊, Ai no bōrē) (1978) Duyu İmparatorluğu'nda olduğu gibi yaşadıkları tutkunun ilk başta yalnızlığın ardından da ölüme sürükleyen iki sevgilinin hikayesini konu edinir.[1] Bu filmde toplumsal sorumluluklarını (義理, giri) göz ardı eden sevgililer bireysel tutkularının (人情, ninjō) sesini dinlerler.[1] Mutlu Noeller Bay Lawrence (戦場のメリークリスマス, Senjō no Merī Kurisumasu) (1983) savaşla aşkın ve suçsuzlukla suçluluğun arasındaki ilişkiyi, Max Sevgilim (マックス、モン・アムール, Makkusu, Mon Amūru) (1986) Paris'te görevli İngiliz diplomatın (Anthony Higgins) karısının (Charlotte Rampling) bir şempanze ile yaşadığı aşkı konu edinir. Gohatto (御法度, Gohatto) (1999) ise Shogun dönemi Japonya'sında samurayların yetiştirilmesini, eşcinselliği ve sanayileşme ve batılılaşma döneminde yaşamanın zorluklarını konu edinir.[1]

Nagisa Ōshima
Genel bilgiler
Doğum 31 Mart 1932(1932-03-31)
Tamano, Japonya
Ölüm 15 Ocak 2013 (80 yaşında)
Fujisawa, Japonya
Alanı Senarist ve film yönetmeni
Ödüller
Cannes Film Festivali (1978)

KaynakçaDüzenle

  1. ^ a b c d e The Oxford history of world cinema. Oxford: Oxford University Press. 2016. ISBN 978-0198742425. 
  2. ^ de Bary, Brett (1993). Not Another Double Suicide: Gender, National Identity, and Repetition in Shinoda Masahiro’s Shinjuten no Amijima. Iconics 16. ss. 49-56.