Medea (oyun)

Evripides trajedisi

Medea (GrekçeΜήδεια, Mēdeia), Euripides tarafından yazılmış, ilk MÖ 432'de sahne almış ve temeli İason ve Medea'ya dayanan bir Antik Yunan tragedyası. Oyun, İason'un eşi ve "barbar" Kolhis Krallığı'nın prensesi olan Medea'nın, İason'un onu bırakarak Korinthli Yunan bir prensesle evlenme kararı alması sonucunda attığı adımları konu alır. Oyunda Medea, İason'un yeni karısı ile İason ve kendisinin iki oğlunu öldürerek intikam alır ve Atina'ya giderek yeni bir hayata başlar. Euripedes'in bu oyunu tarih boyunca farklı oyun yazarlarınca politik, ve feminist perspektiflerden yorumlanmıştır.

Medea, diğer üç eser ile birlikte[a] Dionysia festivalinde üçüncülük ödülü almıştır. Bu, bazıları tarafından eserin yayınlandığı dönemde kötü karşılanmış olduğu fikrinin öne sürülmesine neden olmuştur,[1][2] ancak bu fikirlere karşı o seneki yarışmanın "çok zor olduğu" ve genellikle 1. olan Sofokles'in de yarışmada 2. olması öne sürülmektedir.[2] Oyun 16. yüzyılda Augustan drama vasıtasıyla yeniden keşfedilmiş olup, o zamandan beri Batı kanonunun klasik bir tragedya eseri haline gelmiştir. 20. yüzyılda en çok sergilenmiş Yunan tragedyasını Medea oluşturmuştur.[3] Eser 20. yüzyılda Feminist hareket tarafından yenilenmiş bir ilgi görmüş, oyun bu çevrelerde Medea'nın erkek egemen bir toplumda kendi hayatının kontrolünü eline almek için verdiği çabaların sempatik ve detaylı bir tasviri olarak yorumlanmıştır.[3][4] Oyunda yer alan Medea karakteri Tony Ödülleri'nde en çok ödül almış kadın karakter olma rekoruna sahiptir; ödülü 1948'de Judith Anderson, 1982'de Zoe Caldwell, 1994'de ise Diana Rigg Medea olarak kazanmıştır.

NotlarDüzenle

  1. ^ Philoctetes, Dictys ve Theristai

KaynakçaDüzenle

  1. ^ Gregory (2005), s. 3
  2. ^ a b Euripides (2001). "Medea", in Euripides I. David Kovacs (ed. & tr.). Cambridge,MA; London, England: Loeb Classical Library, Harvard University Press. s. 277. ISBN 9780674995604. 
  3. ^ a b Helene P. Foley. Reimagining Greek Tragedy on the American Stage. University of California Press, 1 Sep 2012, p. 190
  4. ^ See (e.g.) Rabinowitz (1993), ss. 125–54; McDonald (1997), s. 307; Mastronarde (2002), ss. 26–8; Griffiths (2006), ss. 74–5; Mitchell-Boyask (2008), s. xx