Bedel-i askeriye

Bedel-i askeriye, Osmanlı Devleti'nin son döneminde askere gitmeyen gayrimüslim Osmanlı tebasından alınan harcın adıdır. "Askerlik bedeli" anlamına gelir. Yeniçeri Ocağı'nın Osmanlı yurttaşlarının askere alınmaya başladığı ilk dönemde Müslüman olmayan Osmanlı tebası orduya alınmıyordu. 1856 tarihli Islahat Fermanı'yla Müslüman olmayanlara da zorunlu askerlik getirildi. Bununla birlikte belli şartlarda bu yükümlülükten kurtulmak mümkündü ve bunun karşılığı olarak bir harç ödeniyordu. Bu harca da bedel-i askeriye deniyordu.[1] Bu harç Ermenilerden alınınca "bedel-i askeriye-i Ermeniye", Rumlardan alınanca da "bedel-i askeriye-i Rumiye" olarak belirtiliyordu.[2]

KaynakçaDüzenle

  1. ^ Necdet Sakaoğlu, Osmanlı Tarihi Sözlüğü, İstanbul, 2017, s. 88, ISBN 9786051714332.
  2. ^ Trabzon Vilayeti Salnamesi − 1869-1904, (Hazırlayan) Kudret Emiroğlu, Ankara, 1993-2009, 22 cilt; 8. cilt, s. 309, 311, ISBN 9789157871117.