Amerika Birleşik Devletleri tarihi (1849-1865)

Sanayileşme Kuzeybatı'da ilerledi. Bir demiryolu ağı ve bir telgraf ağı, ülkeyi ekonomik olarak birbirine bağlayarak yeni pazarlar açtı. Göç, milyonlarca Avrupalı işçiyi ve çiftçiyi Kuzey'e getirdi.

Amerika Birleşik Devletleri'nde Büyüme, 1850-1860

Meksika ile Savaşta (1848'de sona eren) edinilen yeni topraklardaki kölelik sorunları, 1850 Uzlaşması ile geçici olarak çözüldü. Bir hüküm, Kaçak Köle Yasası, 1852 tarihli bir kölelik karşıtı roman ve oyun olan Tom Amca'nın Kulübesi'ndeki kaçak kölenin kötü durumuna duyulan büyük ilgide ortaya çıktığı gibi, yoğun tartışmalara yol açtı. * Amerika Birleşik Devletleri'ne o güne kadar uluslar ailesinde eşitlik tanınmamış olduğu için, 1812 Savaşı bir açıdan ikinci bir bağımsızlık savaşıydı. Savaşın sona ermesiyle, genç cumhuriyetin Devrimden beri karşı karşıya kaldığı pek çok ciddi sıkıntı da ortadan kalkmış oldu.

1854'te Kansas-Nebraska Yasası, Birliğin her yeni eyaletinin kölelik konusundaki duruşuna karar vermesini sağlayarak uzun süredir devam eden uzlaşmaları tersine çevirdi. Yeni kurulan Cumhuriyetçi Parti, köleliğin yaygınlaşmasına karşı çıktı ve çoğu kuzey eyaletinin kontrolünü ele geçirdi (1860'ta cumhurbaşkanlığını kazanmak için yeterli seçim oyu ile). Kanlı Kansas'ın kölelik yanlısı ve kölelik karşıtı gruplar tarafından işgali, köleliği yukarı veya aşağı oylamaya niyetli ve bunun sonucunda kan döküldü, hem Kuzey'i hem de Güney'i kızdırdı. Yüksek Mahkeme, Dred Scott Kuzey'i kızdıran Anayasa çerçevesindeki ulusal birlik, özgürlük ve düzen arasında bir denge sağladı. Ulusal borçların düşüklüğü ve keşfedilmeyi bekleyen bir kıta sayesinde, ulusun önünde barış, gönenç ve toplumsal gelişme olasılıkları belirdi.

1860'ta Cumhuriyetçi Abraham Lincoln'ın seçilmesinden sonra, yedi Güney eyaleti 1860'ın sonları ile 1861 arasında Amerika Birleşik Devletleri'nden ayrıldıklarını ilan ederek 9 Şubat 1861'de bir isyancı hükümet olan Amerika Konfedere Devletleri'ni kurdular. İç Savaş, Konfederasyon Generali Pierre Beauregard'ın Güney Karolina'daki Fort Sumter'da Birlik birliklerine ateş açmasıyla başladı. Lincoln'ün askerleri bir ayaklanmaya karşı savaşmaya çağırmasıyla dört eyalet daha ayrıldı. * Ticaret ulusal birliği pekiştiriyordu. Savaşın neden olduğu sıkıntılar, pek çok kişiyi, yabancı rekabete kendi kendilerine karşı koyabilmeleri için Amerikan imalatçılarının korunması gerektiği konusunda ikna etti. Çok kimse, ekonomik bağımsızlığın en az siyasal bağımsızlık kadar önemli olduğunu ileri sürüyorlardı.

Önümüzdeki dört yıl, ulus en son askeri teknolojiyi ve yüksek motivasyonlu askerleri kullanarak kendi içinde parçalanırken Amerikan tarihinin en karanlık yıllarıydı. Kentsel, sanayileşmiş Kuzey eyaletleri ( Birlik) sonunda esas olarak kırsal, tarımsal Güney eyaletlerini (Konfederasyon) yendi, ancak 600.000 ila 700.000 Amerikan askeri (her iki tarafta birlikte) öldürüldü ve Güney'in altyapısının çoğu harap oldu. Kuzeyde %6 ve Güneyde olağanüstü %18 olmak üzere, 13 ila 43 yaş arasındaki tüm beyaz erkeklerin yaklaşık %8'i savaşta öldü.[1] Sonunda, kölelik kaldırıldı ve Birlik restore edildi, her zamankinden daha zengin ve daha güçlü, Güney ise hayata küsmüş ve yoksullaşmıştı. * Kongre liderlerinden Kentuckyli Henry Clay ve South Carolinalı John C. Calhoun, kendi kendine yeterliği teşvik etmek amacıyla bir korumacılık siyaseti uygulanmasını istediler. Bu çerçevede, Amerikan endüstrisinin gelişmesini sağlamak için ithalata sınırlamalar getirilecekti.

Ekonomik ve kültürel değişimlerDüzenle

Piyasa Ekonomisi GeliştirmekDüzenle

1840'lara gelindiğinde, Sanayi Devrimi, yoğun bir demiryolu ağı, kanallar, tekstil fabrikaları, küçük sanayi şehirleri ve Boston, New York City ve Philadelphia'daki merkezlerle büyüyen ticaret merkezleri ile Kuzeydoğu'yu dönüştürüyordu. Özellikle Pennsylvania'daki imalat çıkarları yüksek bir tarife arayışında olmasına rağmen, yürürlükteki fiili tarife düşüktü ve 1857 tarifesi on yılların en düşük seviyesi ile birkaç kez düşürüldü. Çiftçiliğe ve giderek daha fazla hayvansal üretime dayanan Ortabatı bölgesi, güneydeki köle plantasyonlarına, Doğu'daki sanayi şehirlerine ve İngiltere ve Avrupa'daki sanayi şehirlerine yiyecek göndermek için demiryollarını ve nehir sistemlerini kullanarak hızla büyüyordu. [2] * Gümrük tarifelerini yükseltmenin tam zamanıydı. Vermont ve Ohio çobanları, İngiliz yünü bolluğuna karşı korunmak istiyorlardı. Kentucky'de pamuk çuvalı yapmak üzere yerli keneviri dokuma endüstrisi, İskoç çuval endüstrisinin tehdidi altındaydı. Şimdiden bir demir izabe merkezi olarak zenginleşmiş bulunan Pensilvanya'nın Pittsburgh kenti, İngiliz ve İsveçli demir ihracatçılarının karşısına çıkmak için can atıyordu.

Güneyde, pamuğun dünya pazarındaki çok yüksek fiyatı sayesinde pamuk tarlaları gelişiyordu. Pamuk üretimi toprağı yıpratır ve bu nedenle ağırlık merkezi sürekli olarak batıya doğru hareket ederdi. 1845'te Teksas'ın ilhakı, son büyük pamuk topraklarını açtı. Bu arada, Virginia ve Kuzey Carolina'daki tütün gibi diğer mallar da durgunluk içindeydi. Yukarı Güney'de kölelik ölüyordu ve Güneybatı'da büyüyen pamuk tarlalarına köle satışı sayesinde hayatta kaldı. Kuzeydoğu hızla kentleşirken ve Ortabatı'da Cleveland, Cincinnati ve Chicago gibi kentsel merkezler hızla büyürken, Güney ezici çoğunlukla kırsal kaldı. Köleliğin yarattığı büyük servet, yeni topraklar ve daha fazla köle satın almak için kullanıldı. Her zaman Güneyli beyazların büyük çoğunluğunun kölesi yoktu ve küçük yerel pazarlara hizmet veren geçimlik çiftlikler işletti.[3][4] * 1816'da kabul edilen gümrük tarifesi, imalatçıları gerektiği ölçüde himaye edebilecek oranda resimler koymuştu. Ayrıca, Batılılar da, onları Doğu'daki kentlere ve limanlara bağlayacak bir ulusal yol ve kanal ağı kurulmasını savunuyorlar ve sınır bölgelerindeki arazinin yerleşime açılmasını istiyorlardı. Ancak, New England'dan ve Güney'den gelen muhalefet yüzünden, yerel gelişme çabalarında federal hükümetin de rol oynamasını sağlamakta başarılı olamadılar. Yollar ve kanallar, 1916 tarihli Federal Anayollar Yasası kabul edilene kadar, eyaletlerin görev alanında kaldı.

Londra, Paris, Boston, New York ve Philadelphia'dan gelen yoğun sermaye infüzyonları sayesinde bir ulaşım devrimi yaşanıyordu. Yüzlerce yerel kısa mesafeli hat, yolcuların yanı sıra tarım ve sanayi ürünlerinin uzun mesafeli nakliyesini kaldırabilecek bir demiryolu sistemi oluşturmak için birleştirildi.[5] Güneyde, birkaç sistem vardı ve çoğu demiryolu hattı, pamuğu en yakın nehir veya okyanus limanına taşımak için tasarlanmış kısa mesafeli projelerdi.[6] Bu arada, vapurlar iç nehirlerde iyi bir ulaşım sistemi sağladı. * Amerikan yaşamının biçimlenmesinde sınır bölgesinin büyük etkisi oldu. Tüm Atlas Okyanusu kıyı bölgesinde egemen olan koşullar, yeni yerleşim bölgelerine göçü teşvik etti. Kıtanın iç kesimlerindeki zengin topraklardan yararlanmak amacıyla, toprağın verimli tahıl ürünü alınmasına elverişli olmadığı New England'daki çiftliklerinden ve köylerinden ayrılan yerleşimciler, akın akın bu yörelere geldiler.

Eli Whitney tarafından popüler hale getirilen değiştirilebilir parçaların kullanılmasıyla, işçilerin mal üretmek için tek bir yerde toplandığı fabrika sistemi başladı. Lowell fabrikaları gibi ilk tekstil fabrikaları çoğunlukla kadınları çalıştırıyordu, ancak fabrikalar genellikle erkeklere aitti. [7] * Kıyı bölgesi pazarlarına ulaşımı sağlayacak yollar ve kanallar olmadığı için sıkıntı çeken ve büyük çiftilik sahiplerinin siyasal üstünlüğünden zarar gören, Kuzey Karolina, Güney Karolina ve Virginia'daki küçük çiftçiler de batıya doğru harekete geçtiler. 

1860'a gelindiğinde, Amerikalıların %16'sı 2500 veya daha fazla insanın olduğu şehirlerde yaşıyordu; ülkenin gelirinin üçte biri imalattan geliyordu. Kentleşmiş sanayi öncelikle Kuzeydoğu ile sınırlıydı; pamuklu kumaş üretimi, ayakkabı, yünlü giyim ve makine imalatının da genişlemesiyle önde gelen endüstriydi. Enerji çoğu durumda nehirlerden gelen su gücüyle sağlanıyordu, ancak fabrikalara buhar motorları da getiriliyordu. 1860'a gelindiğinde, demiryolları lokomotifleri için yerel odun kaynaklarının kullanımından kömüre geçiş yapmıştı. Pensilvanya kömür endüstrisinin merkezi haline geldi. Fabrika işçilerinin ve madencilerin çoğu olmasa da çoğu Avrupa'dan yeni gelen göçmenler veya onların çocuklarıydı. Kuzeyde ve güneydeki şehirlerde girişimciler fabrikalar, madenler, değirmenler, bankalar, mağazalar ve diğer ticari operasyonlar kuruyorlardı. Vakaların büyük çoğunluğunda, bunlar nispeten küçük, yerel olarak sahip olunan ve yerel olarak işletilen işletmelerdi.[8] * 1800'e gelindiğinde, Mississippi ve Ohio Nehirleri'nin vadileri, büyük bir sınır bölgesi olmaya başlamıştı. "Haydi bakalım gidiyoruz. Ohio'da nehir boyunca ilerliyoruz" (Hi-o, away we go, floating down the river on the O-hi-o) şarkısı, binlerce göçmenin dilinde dolaşır oldu.

Göç ve İşçiDüzenle

Yeni fabrika işlerini doldurmak için göçmenler, 1840'lar ve 1850'lerdeki ilk kitlesel göç dalgasıyla Birleşik Devletler'e akın etti. Eski göç dönemi olarak bilinen bu sefer ABD'ye gelen 4,2 milyon göçmenin toplam nüfusu 20 milyon artırdı. Tarihçiler bunu genellikle"itme-çekme" göçü olarak tanımlarlar. Amerika Birleşik Devletleri'ne"itilen" insanlar, evlerindeki kötü koşullar nedeniyle hayatta kalmayı şüpheli hale getirirken,"çekilen" göçmenler daha büyük ekonomik başarı elde etmek için istikrarlı ortamlardan geldi. Amerika Birleşik Devletleri'ne"itilen" bir grup, ülkelerindeki Büyük Kıtlıktan kaçmaya çalışan İrlandalılardı. Boston, Massachusetts ve New York City gibi kıyı kentlerinin çevresine yerleşen İrlandalılar, başlangıçta yoksullukları ve Roma Katolik inançları nedeniyle hoş karşılanmadı. Kalabalık, pis mahallelerde yaşıyorlardı ve düşük ücretli ve fiziksel olarak zorlayıcı işler yapıyorlardı. Katolik Kilisesi, birçok Amerikalı tarafından Avrupa otokrasisinin bir sembolü olarak geniş çapta güvenilmezdi. Öte yandan Alman göçü, ülkelerinde baş gösteren bir mali felaketten kaçınmak için Amerika'ya"çekildi". İrlandalıların aksine, Alman göçmenler genellikle mallarını sattılar ve Amerika'ya ellerinde parayla geldiler. Alman göçmenler hem Protestan hem de Katolikti, ancak ikincisi İrlandalıların yaptığı ayrımcılığa maruz kalmadı. Birçok Alman, kıyıdan ziyade Ortabatı'daki topluluklara yerleşti. Cincinnati, Ohio ve St. Louis, Missouri gibi büyük şehirler büyük Alman nüfusu geliştirdi. İrlandalıların aksine, Alman göçmenlerin çoğu eğitimli, ekonomik nedenlerden ziyade siyasi nedenlerle Amerika'ya gelen orta sınıf insanlardı. New York gibi büyük şehirlerde, göçmenler genellikle yoksul ve suça meyilli olan"gettolar" adı verilen etnik yerleşim bölgelerinde yaşıyorlardı. Bu göçmen mahallelerinin en meşhuru New York City'deki Five Points'ti. Massachusetts'teki Lowell değirmen kızları gibi daha yüksek ücretler ve daha iyi çalışma koşulları için artan emek ajitasyonuyla, birçok fabrika sahibi, kadın işçileri daha ucuz çalışacak ve fabrika koşulları hakkında daha az talepkar göçmenlerle değiştirmeye başladı. * XIX. yüzyılın başlarında nüfusun batıya akması sonucu, eski topraklar bölündü ve yeni sınırlar çizildi. Yeni eyaletler kabul edilince, siyasal harita Mississippi Nehri'nin doğusunu dengeledi. 1816-1821 arasında altı yeni eyalet yaratıldı: Indiana, Illinois ve Maine (özgür eyaletler) ile Mississippi, Alabama ve Missouri (köle eyaletleri).

Bir yazar, "İç Savaş, ülkenin tarihinde büyük bir yara açtı; daha önceki 20 ya da 30 yıl içinde başlamış olan değişimi bir vuruşta dramatik bir konuma getirdi. Savaş gereksinimleri imalatı çok büyük ölçüde kamçıladı, bilim ve icatlardaki atılım kadar, demirin, buhar ve elektrik gücünün kullanılmasına dayalı bir ekonomik süreci de hızlandırdı. 1860'tan önceki yıllarda 36.000 patent hakkı verilmişti; bunu izleyen 30 yıl içinde bu sayı 440.000'e ve XX. yüzyılın ilk yirmi beş yılında da yaklaşık bir milyona yükseldi.

F. B. Morse, daha 1844 yılında elektrikli telgrafı geliştirdi ve bundan hemen sonra kıtanın birbirinden uzak kesimleri bir direk ve kablo ağıyla bağlandı.

Siyasi çalkantılarDüzenle

Wilmot ŞartıDüzenle

1848'de Guadalupe Hidalgo Antlaşması ile Meksika'dan yeni toprakların alınması, Missouri'nin kabulü sırasında ulusu saran bölgesel tartışmayı yeniledi. Kuzey Kongre üyeleri köleliği sınırlamayı ve Güney Kongre üyeleri yasal olduğu bölgeyi genişletmeyi umarak, yeni bölgenin köleliğe izin verip vermeyeceği sorusu ana soruydu. Savaş başladıktan kısa bir süre sonra, Demokrat Kongre Üyesi David Wilmot, Meksika'dan kazanılan toprakların kölelik kurumundan arındırılması gerektiğini önerdi. Wilmot Koşul olarak adlandırılan önlem Kongre'den geçemedi ve bu nedenle hiçbir zaman yasa olmadı. Bu, Şartı toplumlarına ve Anayasal Haklarına bir saldırı olarak gören Güneylilerin çoğunluğunu birleştirmeye hizmet etti.* İlk feministlerden Elizabeth Cady Stanton, 1840 yılında Londra'daki bir kölelik karşıtı kongrede, köleliğin kaldırılması hareketinin hararetli bir savunucusu olan Lucretia Mott ile tanıştı ve böylece kendisine bir müttefik kazandı. Kongre başladığında, ikisi de kadın temsilcilerin katılmasının istenmediğini anladılar. Konuşmalarına ve kongre salonuna girmelerine izin verilmeyince Cady Stanton ve Mott, salondan çıkıp diğer kadın temsilcileri de beraberlerinde götürerek bu davranışı protesto ettiler. Cady Stanton, bunun ardından, kadınların toplumsal, vatandaşlıktan doğan ve dinsel haklarını ele alacak bir kadın hakları kongresi toplanması için Mott'a bir öneride bulundu. Kongrenin yapılması sekiz yıl ertelendi ve Cady Stanton ile Mott, 1848'de New York'un Seneca Falls kasabasında ilk kadın hakları kongresini düzenlediler.

Popüler Egemenlik TartışmasıDüzenle

Wilmot Şartı'nın başarısızlığı ile Senatör Lewis Cass, Kongre'de halk egemenliği fikrini ortaya attı. Parti çizgileri yerine kesitsel olarak bölünmeye devam ederken Kongre'yi bir arada tutmak için Cass, Kongre'nin bölgelerin köleliğe izin verip vermeyeceğini belirleme yetkisine sahip olmadığını, çünkü bu Anayasa'da listelenen bir güç değildi. Bunun yerine Cass, topraklarda yaşayan insanların kölelik sorununa kendilerinin karar vermeleri gerektiğini önerdi. Demokratlar için çözüm göründüğü kadar açık değildi. Kuzey Demokratlar, bölgede yaşayan insanların bir bölgesel yasama meclisi toplandığında meseleye karar verebileceği"gecekondu egemenliği" çağrısında bulundu. Güney Demokratlar, kölelik konusunun, eyalet olarak kabul edilmek üzere Kongre'ye talepte bulunulduğunda, bir eyalet anayasasının kabulü sırasında karara bağlanması gerektiğini savunarak bu fikre karşı çıktılar. Cass ve diğer Demokrat liderler, seçim yaklaşırken ülkenin hiçbir kesiminin hafife alınmamış hissetmemesi için konuyu açıklığa kavuşturmayı başaramadı. Cass'in 1848'deki yenilgisinden sonra, Illinois Senatörü Stephen Douglas partide lider bir rol üstlendi ve Kansas-Nebraska Yasası önerisiyle halk egemenliğiyle yakından ilişkili oldu. * Cady Stanton, toplantı sırasında, Bağımsızlık Bildirgesi'ni temel alan bir "Görüşler Bildirgesi" sunarak, erkek egemenliği altındaki kadınların 18 yakınma konusunu dile getirdi. Yakınmalar arasında şunlar vardı: Evli kadınlar, onlara kötü davranan kocalarını terk ederler ya da boşanmaya kalkışırlarsa, çocukları üzerinde hakları olmuyordu. Bir kadın boşanırsa, yazarlık ya da öğretmenlik yapmazsa, çalışarak para kazanmasına olanak yoktu. Bir kadın mahkemede kocası aleyhine tanıklık yapamazdı. Fabrikalarda çalışan kadınların, ücretlerini kendilerine ayırmaya hakları yoktu; bunu kocalarına vermek zorundaydılar. Bir kadın evlendiğinde, bekarken sahip olduğu emlak hemen kocasınınkilere katılıyordu. Emlak sahibi olan bekar kadınlar vergi verdikleri halde bu vergileri koyan yasama organı üyelerini seçme hakları yoktu - ki bu uygulama, Amerikan kolonilerinin Büyük Britanya'dan ayrılmalarının temel nedenlerinden birini oluşturmuştu.

Kaliforniya Altına HücumDüzenle

1848 seçimleri Whig Partisi'nden yeni bir Başkan olan Zachary Taylor'ı üretti. Başkan Polk, ilk döneminde tüm hedeflerine ulaştığı ve sağlığı giderek kötüleştiği için yeniden seçilmek için aday olmadı. Seçimden Wilmot'un Şartını destekleyen bir grup kölelik karşıtı Demokrat olan Özgür Toprak Partisi ortaya çıktı. Özgür Toprak Partisi'nin yaratılması, İkinci parti sisteminin çöküşünün habercisiydi; mevcut partiler kölelik tartışmasını daha uzun süre içeremezdi. * Kongreye katılanlar, seçme hakkı dışındaki tüm kararları oybirliğiyle aldılar. Karar ancak, köleliğin kaldırılması hareketi eylemcisi bir siyah olan Frederick Douglass'ın, kadınların oy kullanma hakkını hararetle destekleyen konuşmasından sonra onaylandı. Yine de katılımcıların çoğunluğu, kadınların oy kullanması düşüncesini kabullenememişti.

Kölelik sorunu, 1848'de Kaliforniya'da altının keşfiyle daha da acil hale geldi. Ertesi yıl, zengin olmak isteyen büyük bir maden arayıcı ve madenci akını oldu. Kaliforniya'ya gelen göçmenlerin çoğu ("Kırk Dokuzlular" olarak anılır) altın aramak için işlerini, evlerini ve ailelerini terk etti. Aynı zamanda ilk Çinli Amerikalılardan bazılarını Amerika Birleşik Devletleri'nin Batı Kıyısına çekti. Forty-Niners'ın çoğu asla altın bulamadılar, bunun yerine San Francisco'nun şehir merkezine veya yeni Sacramento belediyesine yerleştiler.[9] * Cady Stanton, Seneca Falls'da, kadın hakları konusunda başarılı bir yazar ve konuşmacı olarak ün kazandı. Yıllar sonra, kadınların, erkeklerle eşit konuma gelme amaçlarını, oy kullanma hakkı bulunmaksızın hiçbir zaman gerçekleştiremeyeceklerini daha işin başında anlamış olduğunu açıkladı. Köleliğin kaldırılması yanlısı bir reformcu olan William Lloyd Garrison'nı kendine model almış ve herhangi bir çabada başarıya, parti çalışmasıyla değil kamu oyunu değiştirmekle erişilebileceğini görmüştü. Kadınları, sıkıntısını çektikleri adaletsizlikler karşısında uyandırdığı için, Seneca Falls toplantısı, gelecekteki değişikliklerin bir aracısı oldu. Onun hemen ardından, kadın haklarını konu alan yeni kongreler de düzenlendi ve siyasal ve toplumsal eşitlik hareketlerinde başka kadınlar da öne çıktılar.

1850 UzlaşmasıDüzenle

Kölelik, 1845'e gelininceye kadar, sadece o sırada uygulanmakta olduğu bölgelerle sınırlı kalacakmış gibi görünüyordu. 1820 tarihli Missouri Uzlaşması ile sınırları belirlenmişti ve bunları aşma şansı bulunmuyordu. Yeni kazanılan topraklar, köleliğin yeniden yayılmasını gerçek bir olasılık konumuna getirdi.

Pek çok Kuzeyli, yayılmasına izin verilmezse, köleliğin giderek gerileyip ortadan kalkacağına inanıyorlardı. Yeni köleci eyaletler kurulmasına karşıtlıklarını haklı göstermek için Washington ve Jefferson'un açıklamaları ile köleliğin Kuzeybatı'ya yayılmasını yasaklayan 1787 Kararnamesi'ni örnek alıyorlardı. Doğal olarak, köleliğe önceden izin vermiş bulunan Teksas, köleci bir eyalet olarak Birlik'e katıldı. Buna karşılık, Kaliforniya, New Mexico ve Utah'ta kölelik yoktu ve bu nedenle Amerika Birleşik Devletleri'nin, 1846'da anılan toprakları almaya hazırlandığı günlerde, ne yapılması gerektiği konusunda çelişkili öneriler ileri sürülüyordu.

Güney'deki aşırı uçlar, Meksika'dan elde edilen tüm toprakların köle sahiplerine açılması için uğraşıyorlardı. Buna karşılık, Kuzeyli kölelik karşıtları, tüm bölgelerin köleliğe kapatılmasını istiyorlardı. Ilımlı bir grup ise, Missouri Uzlaşması'nın Büyük Okyanus'a kadar yayılmasını, özgür eyaletlerin onun kuzeyinde, köleci eyaletlerin de güneyinde kalmasını öneriyorlardı. Bir başka grub ise, sorunun "halk egemenliği"ne bırakılmasını öneriyordu; yani hükümet, yeni yerleşimcilerin yeni topraklara istedikleri gibi köleli ya da kölesiz girmelerine izin verecek ve bölgenin eyaletler halinde düzenlenmesi zamanı geldiğinde de ne yapılacağını halk kararlaştıracaktı.

Güneylilere göre, her bölgenin köleliğe izin verme hakkı vardı. Kuzey ise hiçbir bölgenin böyle bir hakkı olmadığını savunuyordu. 1848'de, "köleliğin sınırlanmasının, yerelleştirilmesinin ve caydırılmasının" uygulanacak en iyi siyaset olduğunu açıklayan Özgür Toprak Partisi'ne yaklaşık 300.000 kişi oy verdi. Buna karşılık, Maryland, Kentucky ve Missouri gibi Ortabatı ve sınır bölgesi eyaletlerinde, görüşler arasında daha büyük bir ayrılık vardı ve çoğunluk halk egemenliğini bir uzlaşma yolu olarak benimsiyordu.

Ocak 1848'de Kaliforniya'da altın keşfedilmesi, sadece 1849 yılında 80.000 yerleşimcinin yöreye koşmasına yol açtı. Kaliforniya yaşamsal bir sorun konumuna gelmişti; çünkü, örgütlü bir hükümet kurulmadan önce, Kongre tarafından bu yeni bölgenin statüsü konusunda belirgin bir karar verilmesi gerekiyordu. Tüm ulusun umudu, bundan önce de bunalım çıktığında iki kez bir uzlaşma yolu bulmuş olan Senatör Henry Clay'e bağlanmıştı. Clay, karmaşık ve özenle dengelenmiş bir plan hazırlayarak, kesimler arasında tehlikeli bir tartışma çıkmasını bir kez daha önledi.

Kongre tarafından daha sonra değiştirilen uzlaşma planının belirli temel hükümleri vardı: Kaliforniya, özgür topraklı (köleliğin yasaklandığı) bir eyalet olarak kabul edilecekti; yeni elde edilmiş toprakların kalan kesimi, New Mexico ve Utah olarak ikiye bölünecek ve kölelikten söz edilmeksizin örgütlenecekti; New Mexico'nun bir bölümü üzerindeki hak iddialarına karşılık Teksas'a 10 milyon dolar ödenecekti; kaçak kölelerin yakalanıp sahiplerine iadesi için daha etkili bir yöntem kullanılacaktı; Washington, D.C.'de köle alım satımı (kölelik değil) yasaklanacaktı. Amerikan tarihinde 1850 Uzlaşması olarak bilinen bu önlemler kabul edilince, ülke rahat bir nefes aldı.

Uzlaşma, üç yıl süreyle, hemen hemen tüm görüş ayrılıklarını çözümlemiş gibi görüldü. Buna karşılık, gerilim içten içe yükseliyordu. Yeni Kaçak Köleler Yasası, köleleri yakalama çalışmalarında herhangi bir rol oynamayı reddeden Kuzeylilere çok ters gelmişti. Ayrıca, pek çok Kuzeyli, kölelerin kaçmasına yardımcı olmayı sürdürdüler ve Yeraltı Demiryolu, o güne kadar görülmemiş oranda etkili ve atak bir biçimde işlemeye başladı. 

Nüfus akışı, Kaliforniya'nın 1850'de eyalet olma başvurusuna yol açtı. Bu, Kaliforniya'nın Birliğe kabulü, Kongre'deki güç dengesini altüst etmekle tehdit ettiğinden, bölgesel gerilimin yenilenmesine neden oldu. Oregon, New Mexico ve Utah'ın yakında kabul edilmesi de dengeyi bozmakla tehdit etti. Birçok Güneyli, bu bölgelerin ikliminin köleliğin yayılmasına izin vermediğini de fark etti (Kaliforniya'daki Central Valley'in bir gün pamuk tarımının merkezi olacağı henüz öngörülmemişti). Tartışma, 1850'de bir karar bulunana kadar Kongre'de alevlendi. * Birleşık Devletler'e gelmiş olan hiçbir ziyaretçi, seyahatlerini ve görüşlerini, Fransız yazar ve siyasal kuramcı Alexis de Tocqueville'nin yaptığı gibi kalıcı bir biçimde belgelememiştir. İlk kez 1835'te yayınlanan Amerika'da Demokrasi adlı kitabı, günümüzde bile, Amerika'daki toplumsal ve siyasal uygulamaları en güçlü bir biçimde ve derinliğine çözümleyen yapıtlar arasında yer almaktadır. Tocqueville, Amerika Birleşik Devletleri'ni eleştirmekten kaçınmayacak kadar kurnaz bir gözlemciydi; fakat, temelde olumlu kanılara erişmişti.

Başkan Taylor, Birlikten ayrılacak herhangi bir Güney eyaletine karşı bir orduyu bizzat komuta etmekle tehdit etti ve ayrıca New Mexico'nun doğu yarısını talep eden Teksas'a karşı güç tehdidinde bulundu. Ancak Taylor, Temmuz 1850'de bir bağırsak rahatsızlığından öldü ve halefi, Başkan Yardımcısı Millard Fillmore, eğitim yoluyla bir avukattı ve çok daha az savaş gibiydi. * "Gönenç dağılımı, siyasal haklar kavramını toplumun her üyesinin erişebileceği bir konuma getirmiş olduğu gibi, demokratik hükümet de, siyasal haklar kavramını en sıradan vatandaşın düzeyine indirmiştir" diye yazmıştı. Buna karşın, Tocqueville, kabaca belirlenmiş böyle bir eşitliğin, giderek büyüyen ve endüstri çalışanları ile yeni ortaya çıkmış bulunan iş çevresi ileri gelenleri arasında ayrılıklar oluşturma tehdidi yaratan fabrika sistemi karşısında yaşayıp yaşayamayacağı konusunda ilk kez kuşku duyan bir dizi düşünürden sadece bir tanesiydi.

1850 Uzlaşması,"Büyük Uzlaşmacı" Henry Clay tarafından önerildi ve Senatör Stephen A. Douglas tarafından kabul edildi. Uzlaşma yoluyla, Kaliforniya özgür bir devlet olarak kabul edildi, Teksas, Batı topraklarının kaybı için mali olarak tazmin edildi, Columbia Bölgesi'nde köle ticareti (kölelik değil) kaldırıldı, Kaçak Köle Yasası bir imtiyaz olarak kabul edildi. Güney ve en önemlisi, New Mexico Bölgesi (günümüz Arizona ve Utah Bölgesi dahil) statüsünü (özgür veya köle) halk oylamasıyla belirleyecekti . Uzlaşmadan hâlâ memnun olmayan bir grup Güneyli aşırılık yanlısı, Nashville, Tennessee'de biri 1850 yazında ve diğeri yılın sonlarında olmak üzere ayrılma çağrısında bulunan iki toplantı düzenledi, ancak bu noktada Uzlaşma zaten Kongre'den geçmişti ve Güney eyaletleri tarafından kabul edildi. * Diğer bazı ziyaretçiler, "tarım, ticaret ve büyük bayındırlık yapıtlarında gönencin ve hızlı gelişmenin en tartışmasız örneklerini" her yerde görebildikleri bu ülkenin büyümesini ve canlılığını hayranlıkla izliyorlardı; fakat, Amerikan deneyimi konusundaki bu iyimser gözlemler hiçbir anlamda genelleşmemişti. Kuşku duyanlardan biri, Amerika Birleşik Devletleri'ni ilk kez 1841-1842'de ziyaret etmiş bulunan İngiliz romancısı Charles Dickens'tı.

1850 Uzlaşması, bölücü meseleyi geçici olarak etkisiz hale getirdi.[10]

1850'ler, siyasal açıdan, ülke liderlerinin bölücü kölelik sorununu çözmek bir yana durdurulmasını bile sağlayamadıkları on yıllık bir dönem olarak nitelendirilebilir. Sözgelimi Harriet Beecher Stowe, Kaçak Köleler Yasası'nun kabulünden etkilenerek 1852'de Tom Amca'nın Kulübesi adlı bir roman yayınladı. Beecher kitabını kısa bir taslak hazırlamak düşüncesiyle yazmaya başlamıştı; ancak, giderek kapsamını genişletti. Kitap yayınlanır yayınlanmaz büyük bir olay yarattı. İlk yıl içinde 300.000'den fazla satıldı ve talebi karşılayabilmek için yayınevi gece gündüz çalışmak zorunda kaldı.

Tom Amca'nın Kulübesi, çok duygusal yazılmış ve basmakalıp tiplemelerle doldurulmuş olmakla birlikte, köleliğin gaddarlığını ve özgür ve köleci toplumlar arasındaki temel çatışmayı yadsınmaz bir biçimde sergiliyordu. Kuzey'de yetişmekte olan seçmen kuşağı, bu yapıttan çok etkilenmişti. Kitap, adaletsizliğe karşı öfke ve vahşi bir istismara uğramış biçare kimselere acıma gibi temel insanlık duygularını harekete geçirdiği için, kölelik karşıtı davaya yönelik yaygın bir çoşku yarattı.

Yeni topraklarda kölelik sorunu 1854'te yenilendi ve tartışma giderek şiddet kazandı. Günümüzde Kansas ve Nebraska'yı içeren topraklarda hızlı bir yerleşim görülüyor; önce bölge ve giderek eyalet hükümetleri kurulması için baskı artıyordu.

1820 tarihli Missouri Uzlaşması uyarınca, tüm bölge köleliğe kapalıydı; fakat, 1850 Uzlaşması, kaçınılmaz olarak sorunu yeniden gündeme getirdi. Missouri'deki köle sahibi egemen çevreler, Kansas'ın özgür bir bölge olmasına karşı çıktılar; çünkü, o zaman üç özgür toprak eyaletiyle (Illinois, Iowa ve Kansas) komşu olacaklardı. Kendi eyaletlerinin de özgür eyalet olmaya zorlanacağı olasılığından korkuyorlardı. Kongre'deki Missourililer, Güneylilerin de desteğini alarak, bölgenin örgütlenmesine yönelik tüm çabaları uzun bir süre engellediler.

Bu sırada, Demokrat Parti'nin Illinois Senatörü Stephen A. Douglas, tüm özgür toprak destekçilerini öfkelendiren Kansas-Nebraska Yasası taslağını sunarak büyük bir fırtına yarattı. Douglas, Utah ve New Mexico'nun köle sorununu kendilerinin çözmesini öngören 1850 Uzlaşması'nın Missouri Sözleşmesi'nin yerine geçtiğini iddia ediyordu. Planına göre, Kansas ve Nebraska'dan oluşan iki bölge kurulacak ve buraya gelecek yerleşimcilerin beraberlerinde köle getirmelerine izin verilecekti. Birlik'e özgür mü yoksa köleci bir eyalet olarak mı katılınacağına yerleşimciler kendileri karar vereceklerdi.

1852 cumhurbaşkanlığı seçimiDüzenle

İki başkanlık seçimini Whig savaş kahramanları karşısında kaybeden Demokrat Parti, Meksika Savaşı'nda büyük bir ayrım gözetmeksizin hizmet etmiş olan New Hampshire'dan Franklin Pierce'ı aday göstererek kendi seçimlerini denedi. Güney Demokratlar tarafından onaylanan Pierce, Uzlaşma ve Kaçak Köle Yasasını açıkça destekledi. Whigs, görevdeki Başkan Fillmore'u yönetme fikrini reddetti ve bunun yerine General Winfield Scott'taki başka bir savaş kahramanına döndü. Yetenekli bir adam olmasına rağmen, Scott'ın kibirli kişiliği birçok seçmeni yabancılaştırdı ve Pierce sandıkta kolay bir zafer kazandı. * Bir mektubunda, "Görmeyi beklediğim Cumhuriyet bu değildi" diye yazmıştı. "Düşlerimde yarattığım Cumhuriyet bu değil... Gençliğini ve gücünü ne denli önemsersem, binlerce açıdan, o derecede daha yoksul ve önemsiz olarak karşıma çıkıyor. Halkın eğitimi ve yoksul çocukların bakımı dışında, övünme nedeni saydığı her konuda, belleğimde oluşturduğum düzeyin ölçülemeyecek oranda altına düşüyor."

DışişleriDüzenle

Güneybatı'nın satın alınması ABD'yi bir Pasifik gücü haline getirmişti. Çin ile diplomatik ve ticari bağlar ilk kez 1844'te kurulmuştu ve Amerikalı tüccarlar ve nakliyatçılar, son 300 yıldır kendisini neredeyse dış dünyadan izole etmiş bir ülke olan Japonya ile bağların açılmasını teşvik etmeye başladılar. 1853'te, Amiral Matthew C. Perry tarafından yönetilen bir filo Japonya'ya geldi ve şogunluğu ABD ile bir anlaşma imzalamaya zorladı, ancak Japonların Rusya'nın tecavüzüne ilişkin korkuları da meseleleri beraberinde getirdi. * Dickens bu konuda yalnız değildi. Amerika, XIX. yüzyılda ve tarihi boyunca, çok kez hem daha az gösterişli hem de daha karmaşık olan gerçeklerle uyuşmayan beklentiler ve tutkular yaratmıştır. Büyüklüğü ve çeşitliliği, genelleştirmelere daha şimdiden engel olmuş ve çelişkiler yaratmıştı: Amerika, hem özgürlüğü seven hem köleliği sürdüren bir toplumdu; yaygın ve ilkel sınır bölgelerinin yanı sıra, ticaretin ve endüstrileşmenin büyümekte olduğu kentlere sahipti.

Eve daha yakın olan Küba, uzun zamandır Güneyliler tarafından mevcut en seçkin köle bölgesi olarak imreniliyordu. ABD tarafından ilhak edilirse ve 3-4 eyalete bölünürse, Kongre'deki köle-özgür devlet dengesini yeniden kuracaktır. Başkan Polk 1845'te adanın sahibi İspanya'ya ada için 100 milyon dolar teklif etmişti, ancak reddedildi ve Madrid hiçbir koşulda adaya katılmayacaklarını açıkça belirtti. Güneyliler Küba ile ilgili planlarından vazgeçmek üzere değillerdi ve birkaç gizli keşif seferi düzenlendi. İspanyol yetkililer tarafından kolayca geri püskürtüldüler ve son girişim, Güney'in önde gelen ailelerinden birçok erkek de dahil olmak üzere elli Amerikalı'nın korsanlık için yakalanıp idam edilmesiyle sonuçlandı. Bir grup öfkeli Güneyli, New Orleans'taki İspanyol konsolosluğunu yağmalayarak karşılık verdi.[11] * 1850'ye gelindiğinde, ulusal topraklar, ormanlara, çayırlara ve dağlara yayılmış bulunuyordu. Bu çok geniş sınırlar içinde, 31 eyaletten oluşan bir birliğin 23 milyon insanı yaşıyordu. Doğu'da bir endüstri patlaması vardı. Ortabatı'da ve Güney'de tarım büyük bir gelişme gösteriyordu. 1849'dan sonra Kaliforniya'daki altın madenleri, ticaret kanallarına bir altın ırmağı akıtmaya başladı.

1854'te İspanyol yetkililer, vapur Black Warrior'ı bir teknik açıdan ele geçirdi. Savaş tehdit ediyor gibiydi ve Kongre'deki Güneyliler agresif bir şekilde Başkan Pierce'ı bunun için zorluyorlardı. Avrupalı güçlerin dikkati Kırım Savaşı ile dağıldığı için Madrid'in yardımına da kimse gelemezdi. Bu arada, ABD'nin İspanya, İngiltere ve Fransa büyükelçileri Belçika'nın Oostende kentinde gizlice bir araya gelerek İspanya'ya Küba'ya 120 milyon dolar teklif etmeyi içeren bir"savaş planı" önerdiler. Madrid yine de reddederse, ABD adayı zorla almakta haklıydı. Bununla birlikte, Oostende Manifestosu kısa sürede sızdırıldı ve özgür toprak Kuzeylilerinden gelen bir haykırış, Pierce Yönetimini Küba üzerindeki emellerinden vazgeçmeye zorladı. Tesadüfen, Güneylilerin gözü Karayipler'deki topraklarda olduğu gibi, 1850'lerde Kuzeyliler de Kanada'da yenilenmiş tasarımlar geliştirdiler. Sonunda, her iki taraf da birbirine girdi ve sonuç olarak hiçbir şey alamadı. * New England ve Orta Atlas Okyanusu eyaletleri, önde gelen imalat, ticaret ve finans merkezleriydi. Dokuma, kereste, giysi, makine, deri ve yünlüler bu bölgede üretilen belli başlı mallardı. Aynı zamanda, deniz taşımacılığı da gönencinin doruğuna erişmişti ve Amerikan bayrağı taşıyan gemiler okyanusları dolaşıp tüm ülkelerin mallarını dağıtıyordu.   İç Savaş öncesi Amerika Birleşik Devletleri'nde kölelik üzerine yapılan tartışmanın birkaç yönü vardır. Kölelik karşıtları, doğrudan İkinci Büyük Uyanış ve Avrupa Aydınlanmasından büyüdüler ve köleliği Tanrı'ya ve/veya akla bir hakaret olarak gördüler. Abolisyonizm, ölçülülük hareketine benzer köklere sahipti. Harriet Beecher Stowe'un Tom Amca'nın Kulübesi'nin 1852'de yayınlanması, kölelik karşıtı hareketi harekete geçirdi. * Güney, Atlas Okyanusu'ndan Mississippi Nehri ve ötesine kadar uzanan, tarıma dayalı bir ekonomiye sahip, oldukça derli toplu bir siyasal birim görünümündeydi. Virginia, Maryland ve Kuzey Karolina'nın ekonomilerinde tütün önemli bir yer tutuyordu. Güney Karolina'da bol miktarda pirinç mahsulü alınıyor; Louisiana, şeker üretimine elverişli bir iklime ve toprağa sahip bulunuyordu. Buna karşın, pamuk, giderek önem kazanan bir ürün konumuna geldi ve Güney'in simgesi oldu.

Bununla birlikte, kölelik üzerine yapılan tartışmaların çoğu, köleliğin ahlakından ziyade genişletilmesinin anayasaya uygunluğu ile ilgiliydi. Tartışmalar, köleliğin yararları yerine Kongre'nin yetkileri üzerine tartışmalar şeklini aldı. Sonuç sözde"Serbest Toprak Hareketi" oldu. Özgür toprak sahipleri, köleliğin beyazlara yaptıklarından dolayı tehlikeli olduğuna inanıyorlardı."Tuhaf kurum", seçkinlerin Güney'deki toprak, mülk ve sermayenin çoğunu kontrol etmesini sağladı. Güney Amerika Birleşik Devletleri, bu tanım gereği, demokratik değildi."Köle gücü komplosu" ile savaşmak için ulusun demokratik ideallerinin yeni topraklara ve Güney'e yayılması gerekiyordu. * 1850'ye gelindiğinde, Amerika'nın Güney bölgesinde, dünya pamuk ürününün yüzde 80'inden fazlası sağlanıyordu. Başta pamuk olmak üzere, tüm bu ürünlerin yetiştirilmesinde köleler kullanılıyordu.

Ancak Güney'de kölelik birçok yönden meşrulaştırıldı. 1831 Nat Turner Ayaklanması Güneyli beyazları korkutmuştu. Ayrıca," Kral Pamuk" un Derin Güney'e yayılması, kurumu Güney toplumuna daha da sağlamlaştırdı. John Calhoun'un The Pro-Slavery Argument adlı incelemesi, köleliğin sadece gerekli bir kötülük değil, olumlu bir iyilik olduğunu belirtti. Kölelik, sözde Afrikalı vahşiler için bir nimetti. Onları uygarlaştırdı ve ihtiyaç duydukları yaşam boyu güvenliği sağladı. Bu argümana göre, kölelik yanlıları, Afrikalı Amerikalıların biyolojik olarak daha aşağı oldukları için kendilerine bakamayacaklarına inanıyorlardı. Ayrıca, beyaz Güneyliler, Kuzey ve Britanya'ya kültürleri az olan ruhsuz endüstriyel toplumlar olarak baktılar. Kuzey kirli, tehlikeli, endüstriyel, hızlı tempolu ve açgözlüyken, kölelik taraftarları Güney'in medeni, istikrarlı, düzenli ve 'insan hızında' hareket ettiğine inanıyorlardı. * Sınırsız çayırlara ve hızla artan bir nüfusa sahip olan Ortabatı gelişiyordu. Avrupa'da ve Amerika'nın ilk yerleşilmiş kesimlerinde, bölgenin buğday ve et ürünlerine karşı bir talep vardı. İşçiliği azaltan araçların ve özellikle McCormick orak makinesinin devreye girmesi sayesinde, tarımsal üründe eşi bulunmayan bir artış sağlandı. Ülkede 1850'de elde edilen 35 milyon hektolitre buğday ürünü, 1860'ta yaklaşık 61 milyona yükseldi. Bunun yarıdan çoğu Ortabatı'da yetiştiriliyordu.

1860 ABD nüfus sayımına göre, 385.000'den az kişi (yani ülkedeki beyazların %1.4'ü veya güneyli beyazların %4.8'i) bir veya daha fazla köleye sahipti.[12] Siyahların %95'i Güney'de yaşıyordu ve Kuzey nüfusunun %1'inin aksine oradaki nüfusun üçte birini oluşturuyordu.[13] * Taşıma araçlarında sağlanan büyük gelişmeler, batı bölgelerinde gönencin artmasını önemli ölçüde teşvik etti; Appalachian Dağları'nın oluşturduğu engebe, 1850-1857 arasında beş kez delindi ve buralardan geçen demiryolu ana hatları Ortabatı ile Doğu'yu birbirine bağladı.

Kansas-Nebraska YasasıDüzenle

 
1856'da yayınlanan bir coğrafya ders kitabından Amerika Birleşik Devletleri'nin dönem haritası.

1851'de Kaliforniya'nın eyalet olarak kabul edilmesiyle, sonunda Pasifik Sahili'ne ulaşılmıştı. Manifest Destiny, Amerikalıları kıtanın sonuna getirmişti. Başkan Millard Fillmore, Manifest Destiny'yi sürdürmeyi umdu ve bu amaçla 1853'te ticaret anlaşmaları düzenleme umuduyla Commodore Matthew Perry'yi Japonya'ya gönderdi. * Anılan bağlantıların yarattığı ekonomik çıkarlar, 1861-1865 arasında Birlik içindeki siyasal ittifakın temelini oluşturdu. Başlangıçta, Güney'in bu demiryolu ağının yaygınlaştırılmasındaki katkısı pek az olmuştu. Dağları aşarak Mississippi Nehri'nin aşağı kesimlerini Atlas Okyanusu kıyı bölgelerine bağlayan kesintisiz demiryolu hattı, ancak 1850 yılı sonlarında gerçekleştirilebildi.

Pasifik'e giden bir demiryolu planlandı ve Senatör Stephen A. Douglas kıtalararası demiryolunun Chicago'dan geçmesini istedi. Güneyliler, Teksas, Güney Kaliforniya'dan geçmesi ve New Orleans'ta sona ermesi konusunda ısrar ederek protesto ettiler. Douglas uzlaşmaya karar verdi ve 1854 Kansas-Nebraska Yasasını uygulamaya koydu. Demiryolunun Chicago'dan geçmesine karşılık, Kansas ve Nebraska topraklarının 'örgütlenmesini' (beyaz yerleşime açık) önerdi. * Anılan gelişmelere karşın, bir sorun Kuzey ve Güney arasındaki bölgesel ve ekonomik farklılığı arttırdı: kölelik. Kuzeyli iş adamlarının tütün ürününü pazarlayarak büyük karlar elde etmelerinden öfkelenen Güneyliler, kendi kesimlerinin geri kalmasının suçunu, Kuzey'in büyüyüp gelişmesine yüklediler. Buna karşılık, Kuzeyliler de, bölgenin göreli geri kalmışlığının başlıca nedeninin, Güney'in kendi ekonomisinin temel öğesi saydığı "garip kurum", yani kölelik olduğunu ileri sürüyorlardı.

Douglas, Güney'in yasaya karşı çıkmasını bekledi ve yeni bölgelerin statüsünün halk egemenliğine tabi olacağını belirten bir hüküm ekledi. Teoride, yeni devletler bu koşul altında köle devletler haline gelebilir. Güney baskısı altında Douglas, Missouri Uzlaşmasını açıkça yürürlükten kaldıran bir madde ekledi. Başkan Franklin Pierce, Güney'in ve kuzey Demokratların bir kısmının yaptığı gibi tasarıyı destekledi. * Kölelik konusunda kesimler arasındaki çizgiler, daha 1830'larda bile keskinleşmeye başlamıştı. Kuzey'de, köleliğin henüz eyalet olarak örgütlenmemiş Batı bölgelerine yayılmasına kesinlikle karşı çıkan serbest topraklar hareketi yanlılarınca desteklenen köleliğin kaldırılması eylemleri, her geçen gün daha çok güç kazanıyordu.

Eylem Whigs'i böldü. Kuzey Whigs genellikle Kansas-Nebraska Yasasına karşı çıkarken, Güney Whigs onu destekledi. Çoğu Kuzey Whigs yeni Cumhuriyetçi Parti'ye katıldı. Bazıları, köleliğe karşı tavır almayı reddeden Hiçbir Şey Bilmeyen Partisine katıldı. Güneyli Whigler farklı siyasi hamleler denediler, ancak Demokrat Parti'nin bölgesel egemenliğini tersine çeviremediler.[14] * 1850'de Güneyliler, dillerinin İngilizce olmasından ve kendilerini temsil eden kurumlardan ne oranda sorumluysalar, kölelik konusunda da o kadar sorumlu olduklarını düşünüyorlardı. 1850'ye gelindiğinde kölelik, belirli kıyı kesimlerinde 200 yıldan çok daha eskiye uzanıyordu ve bölgenin temel ekonomisinin bölünmez bir parçasıydı.

"Kanayan Kansas"Düzenle

Kansas'ın açılmasıyla birlikte yerleşimciler yeni bölgeye koştu. Hem kölelik yanlısı hem de kölelik karşıtı destekçiler yeni bölgeye yerleşmek için acele ettiler. Aralarında çok geçmeden şiddetli çatışmalar çıktı. New England'dan kölelik karşıtları Topeka, Lawrence ve Manhattan'a yerleşti . Başta Missouri'den gelen kölelik yanlıları, Leavenworth ve Lecompton'a yerleştiler. * Güney'deki beyazların pek azının kölesi vardı. 1860'ta, kölelik olan eyaletlerde toplam 46.274 büyük çiftlik sahibi vardı; en az 20 köle çalıştıran kişiler büyük çiftçi sayılıyorlardı. Kölelerin yarıdan fazlası büyük çiftliklerde çalışıyordu. Yüzde 70'inden çoğunun elinde 40 hektardan küçük arazi bulunan küçük çiftçilerden bazıları bir avuç köle çalıştırıyor, ancak, çoğunun hiç kölesi bulunmuyordu.

1855'te bölgesel yasama meclisi için seçimler yapıldı. Sadece 1.500 yasal seçmen varken, Missouri'den gelen göçmenler nüfusu 6.000'in üzerine çıkardı. Sonuç olarak, yasama meclisine kölelik yanlısı çoğunluk seçildi. Serbest toprak sahipleri o kadar öfkelendiler ki Topeka'da kendi delegelerini kurdular. Bir grup kölelik karşıtı Missourian, 21 Mayıs 1856'da Lawrence'ı görevden aldı. Şiddet, Lecompton Anayasası'nın ilanına kadar iki yıl daha devam etti. * "Yoksul beyazlar", Güney toplumunun en alttaki kesimini oluşturuyor ve hiç köle kullanmıyorlardı. Büyük çiftlik sahiplerinin köle kullanmaktaki ısrarlarını anlamak kolaydı; çünkü kölelerin çoğu onların malıydı; fakat, küçük çiftçiler ve yoksul beyazlar da kölelik kurumunu destekliyorlardı. Siyahlar özgür kalırsa, toprak sahibi olmak için onlarla rekabete girişeceklerinden korkuyorlardı.  

"Kansas Kanaması" olarak bilinen şiddet, Demokratik yönetimi skandallaştırdı ve daha hararetli bir bölgesel çatışmayı başlattı. Massachusetts'ten Charles Sumner, Senato'da"Kansas'a Karşı Suç" başlıklı bir konuşma yaptı. Konuşma, Güney'e ve"tuhaf kurum"a yönelik sert bir eleştiriydi. Yükselen bölgesel gerilimlere bir örnek olarak, konuşmayı yaptıktan günler sonra, Güney Carolina Temsilcisi Preston Brooks, Senato'nun bir tatili sırasında Sumner'a yaklaştı ve onu yumrukladı. * Kaldı ki, kölelerin varlığı, küçük çiftçilerin ve yoksul beyazların toplum içindeki konumlarını yükseltiyordu; bu konumdan isteyerek vaz geçmezlerdi.

Yeni Cumhuriyetçi PartiDüzenle

Yeni Cumhuriyetçi parti 1854-56'da kuzeyde ortaya çıktı; Güney'de çok az desteğe sahipti. Üyelerin çoğu eski Whig'ler veya Özgür Toprak Demokratlarıydı. Parti, köleliğin yayılmasını durdurmaya ve tarifeler, bankalar, demiryolları ve çiftçiler için ücretsiz çiftlik arazileri aracılığıyla ekonomiyi modernleştirmeye odaklanan ideolojikti.[15][16] * Kuzey'in bu konudaki görüşleriyle savaşan Güneyli siyasal liderler, iş sahipleri ve rahiplerin çoğunluğu, artık kölelik uygulaması için kendilerini savunmuyor, bu kurumu destekliyorlardı. Sözgelimi, Güneyli yazarlar, kölelik sisteminde, sermaye ile emek arasındaki ilişkinin, Kuzey'in ücret sistemindekinden daha insancıl olduğunu iddia ediyorlardı.

1850'lerin ortalarında yeni Parti,"çevreleme" terimini kullanmadan, ulusal hükümetin kontrolünü ele geçirdikten sonra köleliği içeren bir sistem önerdi. Tarihçi James Oakes stratejiyi şöyle açıklıyor: * 1830'dan önce, büyük çiftlik yönetiminde, kölelerin sahipleri tarafından bireysel olarak denetlendiği aile reisi sistemi halen egemen bulunuyordu; ancak, Güney'in aşağı bölgelerinde büyük ölçüde pamuk üretimine geçilmesi üzerine, köle sahipleri sıkı bireysel denetimlerini giderek terk ettiler ve görev süreleri köleleri ne kadar fazla çalıştırdıklarına bağlı olan profesyonel kahyalar kullanmaya başladılar.

"Federal hükümet, güneyi özgür eyaletler, özgür bölgeler ve özgür sularla çevreleyecek, köleliğin etrafına 'özgürlük kordonu' dedikleri şeyi inşa edecek, sistemin kendi iç zayıflıkları köle devletlerini birer birer terk etmeye zorlayana kadar onu kuşatacaktı. kölelik."[17]
 
Bu Demokratik editoryal karikatür, Frémont'u, ölçülülük, feminizm, Fourierizm, özgür aşk, Katoliklik ve ilga gibi Kuzeydoğu'da popüler olan diğer radikal hareketlere bağlar.

1856 SeçimiDüzenle

Başkan Pierce,"Kansas Kanaması"nın dehşetiyle çok yakından ilişkiliydi ve yeniden aday gösterilmedi. Bunun yerine, Demokratlar eski Dışişleri Bakanı ve şu anki Büyük Britanya büyükelçisi James Buchanan'ı aday gösterdiler. Hiçbir Şeyi Bilinmeyen Parti, İrlanda Katolikleriyle ilişkilendirilen göçmenlik ve kentsel yolsuzluğa karşı çıkan bir platformda kampanya yürüten eski Başkan Millard Fillmore'u aday gösterdi. Cumhuriyetçiler,"Özgür toprak, özgür emek, özgür konuşma, özgür insanlar, Frémont ve zafer!" sloganıyla ünlü asker-kaşif John Frémont'u aday gösterdiler. Frémont, Kuzey'in çoğunu kazandı ve neredeyse seçimi kazandı. Pennsylvania ve Illinois'deki hafif bir oy kayması, Cumhuriyetçilerin zaferiyle sonuçlanabilirdi. Kuzey eyaletlerinin çoğunda çoğunluk desteğiyle güçlü bir tabana sahipti. New England, New York ve kuzey Midwest'te egemen oldu ve Kuzey'in geri kalanında güçlü bir varlığa sahipti. 1856-60'ta iç savaşı tehdit eden bölücü bir güç olarak kınandığı Güney'de neredeyse hiç desteği yoktu.[18][19]

Güneyliler, genelde, pamuk-kölelik sisteminin temsil ettiği çıkarların korunmasının ve genişletilmesinin ulusal siyaset olarak uygulanmasını istemişlerdir. Gereksiz bir biçimde tek bir ürüne, yani pamuğa bağlı kalınması sonucu toprak büyük bir hızla verimliliğini yitirdiği için yeni ve verimli topraklara gereksinim giderek çoğalıyor ve bu nedenle de yayılmanın zorunlu olduğu düşünülüyordu. Güneylilere göre, buna ek olarak, yeni özgür eyaletlerin kabulünü dengeleyecek köleci eyaletler kurulması için daha fazla arazi sağlanmalıydı. Köleliğe karşı olan Kuzeyliler, Güneylilerin bu tutumunu, köleliğin yayılmasını destekleyecek bir düzen olarak değerlendiriyorlardı ve kölelik karşıtı davranışları 1830'larda şiddet kazandı.

Önceki yıllarda, Amerikan Devrimi'nin bir türevi olarak ortaya çıkmış bulunan bir kölelik karşıtı hareket, Afrika ile yapılan köle ticaretinin 1808'de Kongre tarafından yasaklamasıyla son zaferini kazanmıştı. Bundan sonra, çırçır makinesinin keşfedilmesi ve batıya doğru Mississippi delta bölgesine yayılmanın sürmesi yüzünden kölelere karşı talebin giderek arttığı günlerde, genellikle Quakerler ılımlı ve etkisiz bir protesto sürdürdüler.

Seçim kampanyası, üç adaya da yüksek derecede kişisel saldırılarda bulunulan acı bir kampanyaydı - 65 yaşındaki Buchanan, başkan olamayacak kadar yaşlı olduğu ve evli olmadığı için alay edildi. Fremont, genç bir annenin evlilik dışı çocuğu olarak doğduğu için alay konusu olmuştu. İkincisine daha fazla zarar veren, Hiçbir Şey Bilmeyenler'in onun gizli bir Roma Katoliği olduğu suçlamasıydı. Bazı Güneyli liderler,"özgür topraklı" bir Kuzey adayının seçilmesi halinde ayrılma tehdidinde bulundular. İki yaşındaki Cumhuriyetçi Parti yine de ilk başkanlık yarışında güçlü bir performans sergiledi ve Fillmore dışında kazanabilirdi.[20] * 1830'ların başlarında ortaya çıkan kölelik karşıtı hareket, kavgacı ve ödün vermez bir özellik taşıyor ve köleliğin derhal durdurulmasını talep ediyordu. Şehitlerin kahramanlığı ile demagogların yırtıcı ataklığını taşıyan, Massachusettsli genç William Lloyd Garrison bu hareketin önderliğini yaptı. Garrison, Kurtarıcı adındaki gazetesinin ilk sayısını 1 Ocak 1831'de yayınladı; gazetede şu açıklama yer almıştı: "Köle nüfusumuzun derhal azad edilmesi için yoğun çaba göstereceğim... Bu konuda ılımlı düşünmek, konuşmak ya da yazmak istemiyorum... Çok içtenlikle davranıyorum...kaçamaklı dil kullanmayacağım... bağışlamayacağım... bir santim bile gerilemeyeceğim VE SESİMİ DUYURACAĞIM."

Garrison'un heyecan yaratıcı yöntemleri, çok kişinin değişmezmiş gibi görmeye başladığı kötü bir kurum konusunda Kuzeylileri uyandırdı. Köleliğin en iğrenç yönlerini gözler önüne sermeye çalışıyor ve köle kullananları işkenceci ve insan kaçakçısı olarak şiddetle kınıyordu. Köle sahiplerine hiçbir hak tanımıyor, hiçbir uzlaşma kabul etmiyor ve hiçbir gecikmeye katlanmıyordu. Onun yasaları hiçe sayan yöntemlerini kullanmak istemeyen diğer bazı kölelik karşıtları ise, reformun yasal ve barışçı yollardan sağlanması gerektiğine inanıyorlardı. Garrison'a güçlü bir ses daha katılmıştı. Massachusetts Kölelik Karşıtları Derneği'nin sözcülüğünü yaparak Kuzeyli dinleyicilerini harekete geçiren ve kaçak bir köle olan Frederick Douglass, daha sonra da kölelik karşıtı haftalık gazete Kuzey Yıldızı'nın başyazarlığını başarıyla yürüttü.

Kölelik karşıtı hareketin bir aşamasında, kölelerin Kuzey'de güvenlikli barınaklara ya da sınırı aşıp Kanada'ya kaçmalarına yardımcı olundu. "Yeraltı Demiryolu" olarak anılan geliştirilmiş bir gizli yollar ağı, 1830'larda Kuzey'in her yanında köklü bir biçimde kurulmuştu ve en başarılı faaliyetleri eski Kuzeybatı Toprakları'nda gerçekleştiriliyordu. Sadece Ohio'da, 1830-1860 arasında 40.000'e yakın kaçak kölenin özgürlüğe kavuşmasına yardımcı olunduğu tahmin edilmektedir. Kölelik karşıtı yerel derneklerin sayısı o kadar büyük bir hızla artmıştı ki 1840'a gelindiğinde 200.000 dolayında üyesi olan yaklaşık 2.000 dernek kurulmuş bulunuyordu.

Kölelik karşıtlarının köleliği bir vicdan sorunu konumuna getirmeye yönelik etkin çabalarna karşın, Kuzeylilerin çoğunluğu ya bu harekete karşı duyarsız kaldılar ya da ona açıkça karşı oldular. Sözgelimi, 1837'de Illinois'un Anton kentinde bir grup kölelik karşıtı başyazar Elijah P. Lovejoy'a saldırdı ve onu öldürdü. Buna karşılık, Güney'de belirli durumlarda, kölelik karşıtı grubların kölelik konusu ile beyazların özgürlük hakları çabası arasında bağlantı kurmalarına izin verildi. 1835'te öfkeli bir grub, Güney Karolina'nın Charleston kentindeki postahanede bulunan kölelik karşıtı yayınları parçaladı. Postahane müdürü, kölelik karşıtı yayınların dağıtımını yaptırmayacağını açıklayınca, Kongre'de sert tartışmalar oldu. Kölelik karşıtları, buna ek olarak, Washington, D.C.'de köleliğe son veilmesi için Kongre'yi bir dilekçe yağmuruna tutmaya karar verdiler. Temsilciler Meclisi 1836'da, bu gibi dilekçelerin işleme konulmasının otomatik olarak ertelenmesine karar vererek onları etkisiz hale getirdi.

İlham vermeyen bir figür olan Buchanan, seçimi Fremont'un 114'üne karşı 174 seçici oyla kazandı. Buchanan'ın Mart 1857'de göreve başlamasının hemen ardından, 1857 Paniği olarak bilinen ve Demokrat Parti'nin güvenilirliğini daha da zayıflatan ani bir depresyon yaşandı. Cumhuriyetçiler birlik içinde kalırken ve Fillmore'un üçüncü partisi çökerken, Demokrat Parti'nin kontrolü için Stephen Douglas ile aralıksız olarak kavga etti.[21] * 1830'da Temsilciler Meclisi'ne seçilmiş bulunan eski başkan John Quincy Adams, Anayasa'daki Birinci Değişikliğe aykırı olduğunu ileri sürüp "susturma yöntemi" diye bilinen bu karara karşı çaba gösterdi. Susturma yöntemi 1844'te Temsilciler Meclisi tarafından iptal edildi.

Dred Scott kararıDüzenle

6 Mart 1857'de, Buchanan'ın göreve başlamasından sadece iki gün sonra, Yüksek Mahkeme, ünlü Dred Scott v. Sandford kararı. Bir köle olan Dred Scott, efendisiyle birlikte Illinois ve Wisconsin'de birkaç yıl yaşamıştı ve kölelik karşıtı grupların desteğiyle şimdi özgür bir eyalette yaşadığı gerekçesiyle özgürlüğü için dava açıyordu. Yüksek Mahkeme, çok bariz olana -kölelerin ABD vatandaşı olmadığına ve dolayısıyla Federal mahkemede dava açma haklarına sahip olmadığına- karar verdi. Ayrıca, Köleler özel mülkiyet olduğu için, Beşinci Değişikliğin Kongre'nin bir vatandaşı mülkünden mahrum etmesini yasakladığı gerekçesiyle, köleliğin olmadığı bir eyalette olsalar bile efendilerinin kaçakları geri alma hakları dahilinde olduğuna karar verdi. yasal süreç olmadan. Ayrıca, Yüksek Mahkeme, birkaç yıl önce Kansas-Nebraska Yasası ile değiştirilen Missouri Uzlaşmasının her zaman anayasaya aykırı olduğuna ve Kongre'nin, vatandaşlarının istekleri ne olursa olsun, bir bölge içinde köleliği kısıtlama yetkisi olmadığına karar verdi.[22] *Kuzeyliler Douglas'ı, 1856'da başkan seçilebilmek için, Güney'e ödün vermekle suçladılar. Taslak üzerinde çetin tartışmalar yapıldı. Özgür topraklar yanlısı basın anılan girişimi şiddetle kınadı. Kuzeyli din adamları taslağa saldırdılar. O güne kadar Güney'le dostça ilişkiler içinde olan iş adamları birden bire yön değiştirdiler. Yine de, Mayıs 1854'te Kansas-Nebraska Yasası Senato tarafından onaylandı ve Güneyli aşırı uçların top atışlarıyla karşılandı. Douglas, bunun üzerine, kendisini savunmak için Chicago'ya gittiğinde limandaki gemiler bayraklarını yarıya indirdi, kilise çanları bir saat süreyle çalındı ve onu dinlemek için toplanan 10.000 kişi tarafından o denli yuhalandı ki sesini duyuramadı.

Douglas'ın talihsiz girişiminin ilk sonuçları çok büyük oldu. Köleliğin yayılması konusunda kararsız davranan Whig Partisi çöktü ve yerine, temelde köleliğin tüm topraklarda yasaklanmasını talep eden güçlü bir yeni örgüt, yani Cumhuriyetçi Parti kuruldu. Parti 1856'da, Uzak Batı'daki keşif gezileriyle ün yapmış olan John Freemont'u başkan adayı gösterdi. Freemont seçimi kazanamadı, ancak Cumhuriyetçi Parti Kuzey'in büyük bir kesiminde ezici başarı sağladı. Salmon P. Chase ve William Seward gibi özgür toprak liderleri, her zamankinden daha çok etkili oldular. Abraham Lincoln adında, Illinoislu, uzun boylu ve zayıf bir avukat onlarla birlikte görülmeye başladı.

Güneyli köle sahiplerinin ve kölelik karşıtı ailelerin Kansas'a akını, giderek silahlı çatışmaya yol açtı ve kısa bir süre sonra bölgeden "kanayan Kansas" diye söz edilmeye başlandı. Başka olaylar ve özellikle Yüksek Mahkeme'nin Dred Scott hakkındaki 1857 tarihli kötü ünlü kararı ülkeyi ayaklanmaya daha da yaklaştırdı.

Karar, Abraham Lincoln gibi köleliğin kuzeyli karşıtlarını öfkelendirdi ve Cumhuriyetçilerin Yüksek Mahkemeyi bir Köle Gücünün kontrol ettiği yönündeki suçlamasını güçlendirdi. Yüksek Mahkeme, sert Güney görüşünü onaylamıştı. Bu, Güneylileri, tıpkı Kuzey muhalefeti sertleşirken, kölelik için daha da fazla hak talep etmeye cesaretlendirdi. Kölelik karşıtı konuşmacılar, Yüksek Mahkeme'nin yasayı çıkaramayacağını, yalnızca yorumlayabileceğini ve bu nedenle Dred Scott Kararının yasal olarak köleliğe bir bölge açamayacağını protesto ettiler.[23] * Scott, Missourili bir köleydi ve 20 yıl kadar önce sahibi onu, köleliğin Kuzeybatı Kararnamesi ile yasaklanmış olduğu Illinois ve Wisconsin Toprakları'na götürmüştü. Missouri'ye geri dönen Scott, oradaki yaşamından mutsuzluk duyunca, özgür topraklarda oturmuş olduğunu ileri sürerek azat edilmek için dava açtı. Güneylilerin egemenliğindeki Yüksek Mahkeme, vatandaş olmayan Scott'un mahkemeye başvurma hakkı bulunmadığına; köleci bir eyalette (Missouri) yaşamakta olduğu için, özgür bir eyaletin (Illinois) yasalarının onun statüsünü etkilemeyeceğine; köle sahiplerinin mallarını federal topraklarda nereye isterlerse götürebilme hakkına sahip olduklarına; ve Kongre'nin köleliğin yayılmasını engelleyemeyeceğine karar verdi. Böylelikle Mahkeme'nin kararı, kölelik sorununu çözümleyebilmek amacıyla Kongre tarafından tüm bir kuşak boyunca alınmış bulunan uzlaşma önlemlerini geçersiz kıldı.

Dred Scott kararı tüm Kuzey'de büyük bir tepki yarattı. Mahkeme, hiçbir zaman böylesine şiddetle kınanmamıştı. Karar, Güneyli Demokratlar için büyük bir zafer oluşturuyordu; çünkü, tüm bölgelerde köleliği haklı çıkarma çabalarına yasal bir izin sağlanmıştı.

Lincoln-Douglas tartışmalarıDüzenle

Yedi ünlü Lincoln-Douglas tartışması, Illinois'deki Senato seçimleri için görevdeki Stephen A. Douglas ve siyasi deneyimleri Kongre'de Meksika Savaşı'na muhalefetiyle dikkat çeken tek bir dönemle sınırlı olan Abraham Lincoln arasında yapıldı. Tartışmalar, alaka düzeyi ve belagatiyle hatırlanır. * Abraham Lincoln uzun yıllardır köleliği büyük bir bela olarak nitelendirmekteydi. Illinois'un Pretoria kentinde 1854'te yaptığı bir konuşma sırasında, ülkedeki tüm yasaların, köleliğin sınırlandırılması ve giderek ortadan kaldırılması ilkesi çerçevesinde hazırlanması gerektiğini açıkladı. Batı topraklarındaki kölelik yalnız bölgedeki yerleşimcileri değil bir bütün olarak Amerika Birleşik Devletleri'ni ilgilendirdiği için, halk egemenliği ilkesinin de yanlış olduğunu iddia etti. Bu konuşması sonucunda, büyümekte olan Batı'da çok tanınan bir kişi oldu.

Lincoln, 1858 seçimlerinde, Illinois senatörlüğü için Stephen A. Douglas'ın rakibi oldu. 17 Haziran tarihinde yaptığı seçim kampanyasını açış konuşmasının birinci paragrafında, Amerikan tarihinin gelecek yedi yılıyla ilgili temel görüşlerini açıkladı:

Kendi içinde bölünmüş bir ev ayakta kalamaz. Bu hükümetin, sürekli biçimde yarı köle yarı özgür olmaya katlanabileceğine inanmıyorum. Birlik'in dağılacağını sanmıyorum; evin çökeceğini düşünmüyorum; fakat, bölünmüş kalacağına da inanmıyorum.

Lincoln, köleliğin yeni bölgelere yayılmasına karşıydı. Ancak Douglas, köleliğin geleceğine halkın kendi topraklarında karar vermesi gerektiğine inanıyordu. Bu halk egemenliği olarak biliniyordu. Ancak Lincoln, Dred Scott Kararı ile tutarsız olduğu için halk egemenliğinin kölelik yanlısı olduğunu savundu. Lincoln, Bağımsızlık Bildirgesi'nin siyahlar için geçerli olmadığını söyleyen ilk kişinin Başyargıç Roger Taney olduğunu ve Douglas'ın ikinci olduğunu söyledi. Buna karşılık Douglas, Freeport Doktrini olarak bilinen şeyi ortaya attı. Douglas, köleliğin yasal olarak mümkün olmasına rağmen, eyalet halkının köleliğe elverişli yasaları geçirmeyi reddedebileceğini belirtti. * 1858'in bunu izleyen ayları sırasında Lincoln ve Douglas yedi kez bir araya gelip tartıştılar. "Küçük Dev" diye bilinen Senatör Douglas, iyi konuşmacılığı sayesinde kıskanılacak bir ün yapmıştı; fakat, ondan geri kalır bir konuşmacı olmayan Lincoln, Douglas ve müttefiklerinin savunduğu halk egemenliği kavramını güçlü bir biçimde eleştiriyordu. Sonuçta, Douglar seçimi az bir farkla kazandı, ama Lincoln da ulus çapında bir kişilik konumuna erişmiş oldu.

Lincoln, Springfield, Illinois'deki ünlü" House Divided Speech" de şunları söyledi: * Kesimler arasındaki sürtüşmeler ise giderek sertleşiyordu. Üç yıl önce Kansas'ta kölelik yanlısı beş yerleşimciyi yakalayıp öldürmüş bulunan ve militan bir kölelik karşıtı olan John Brown, 16 Ekim 1859 gecesi, bir grub yandaşı ile birlikte, günümüzde Batı Virginia eyaletinin bulunduğu bölgedeki Harper's Ferry kentindeki federal cephane deposuna saldırdı.

"Kendi içinde bölünmüş bir ev ayakta duramaz." Bu hükümetin kalıcı olarak yarı köle ve yarı özgür kalamayacağına inanıyorum. Birliğin dağılmasını beklemiyorum. Evin düşmesini beklemiyorum ama bölünmeyi bırakacağını umuyorum. Hepsi bir şey ya da diğeri olacak. Ya köleliğin karşıtları, köleliğin yayılmasını daha da durduracak ve onu nihai yok olma yolunda olduğu inancıyla kamu zihninin dinleneceği bir yere yerleştirecek ya da savunucuları, tüm dünyada aynı şekilde yasal hale gelinceye kadar onu ilerleteceklerdir. devletler, hem eski hem yeni, hem Kuzey hem de Güney.[24]

Tartışmalar sırasında, Lincoln konuşmasının kölelik karşıtı olmadığını savundu ve Charleston tartışmasında şunları yazdı: * Brown'un amacı, ele geçirecekleri silahları kullanarak bir köle ayaklanmasına önderlik etmekti. İki gün süren çatışmalardan sonra, Brown ve sağ kalan adamları, Albay Robert E. Lee komutasındaki bir A.B.D. deniz piyadesi birliği tarafından esir alındılar.

Zencilerin seçmenlerini veya jüri üyelerini yapmaktan ya da onları göreve hak kazanmaktan yana değilim. [25]

Tartışmalar binlerce seyirciyi çekti ve geçit törenleri ve gösterilere sahne oldu. Lincoln sonuçta seçimi kaybetti ama yemin etti: * Tüm ülke korkuya kapıldı. Brown'un girişimi, pek çok Güneylinin en çok korktuğu şeyi haklı çıkarmıştı. Buna karşılık, kölelik karşıtı aşırı çevreler, Brown'u büyük bir davanın kurbanı olarak alkışladılar. Çok sayıda Kuzeyli, onun yasal düzene bir saldırı olarak gördükleri bu davranışını kınadılar. Brown, fesatçılık, vatana ihanet ve cinayet suçlarından yargılandı ve 2 Aralık 1859'da asıldı. Ölünceye kadar, Tanrının emrinde bir alet olduğuna inanmıştı.

Mücadele devam etmeli. Sivil özgürlük davası, bir hatta 100 yenilginin sonunda teslim edilmemelidir. [25]

John Brown'ın baskınıDüzenle

Tartışma, Connecticut'tan bir kölelik karşıtının eylemleriyle yeni ve şiddetli bir hal aldı. John Brown, kölelik yanlısı savunucularla savaşmak için gerilla savaşını savunan militan bir kölelik karşıtıydı. Toplu olarak Gizli Altı olarak bilinen bir grup önde gelen Massachusetts iş ve sosyal liderlerinden silah ve mali yardım alan Brown, Kanama Kansas'taki şiddete katıldı ve Lawrence, Kansas'ın görevden alınmasına yanıt olarak 24 Mayıs 1856'da Pottawatomie katliamını yönetti. . 1859'da Brown, köleleri kurtarmak için Virginia'ya gitti. 17 Ekim'de Brown, Virginia'daki Harpers Ferry'deki federal cephaneliği ele geçirdi. Planı, çevredeki köleleri silahlandırmak, Güney'i süpürmek, köle sahiplerine saldırmak ve köleleri özgürleştirmek için bir köle ordusu yaratmaktı. Yerel köleler Brown'ı desteklemek için ayaklanmadı. Beş sivili öldürdü ve rehin aldı. Ayrıca Büyük Frederick'in George Washington'a verdiği bir kılıcı da çaldı. Yarbay Robert E. Lee komutasındaki silahlı bir askeri güç tarafından yakalandı. Virginia Eyaleti'ne ihanetten yargılandı ve 2 Aralık 1859'da asıldı. Darağacına giderken Brown, bir hapishane görevlisine, kehanetinde ürpertici bir not verdi ve köleliğin"günahının" Amerika Birleşik Devletleri'nden asla kan dökülmeden temizlenmeyeceğini öngördü.[26] * 1860 başkanlık seçimlerinde Cumhuriyetçi Parti Abraham Lincoln'ı aday gösterdi. Liderler köleliğin daha fazla yayılmasına izin verilmeyeceğini açıkladıkça, partinin kendisine güveni arttı. Parti ayrıca, endüstrinin korunması için yeni gümrük tarifeleri getirileceği vaadinde bulundu ve Batı'ya açılışı kolaylaştırmak için yerleşimcileri bedava toprak sahibi yapacak bir yasa çıkarılacağına söz verdi. Demokratlar arasında birlik yoktu. Güneyliler partiden koptular ve Başkan Yardımcısı olan Kentuckyli John C. Breckenridge'yi başkan adayı gösterdiler. Kuzeyli Demokratların adayı ise Stephen A. Douglas'tı. Sınır bölgelerindeki inatçı Whigler, Anayasal Birlik Partisi'ni kurup Tennesseeli John C. Bell'i adayları olarak belirlediler.

Harper's Ferry'ye yapılan baskın, Brown'ı bir suçlu olarak gören Güneylileri dehşete düşürdü ve Brown'ı bir kahraman ve şehit olarak kutlayan Kuzeyli kölelik karşıtlarına karşı giderek daha güvensiz hale geldiler. * Kuzey'de Lincoln ve Douglas, Güney'de Breckenridge ve Bell rekabet ettiler. Lincoln birinci seçmenlerin ancak yüzde 39'unun oylarını almakla birlikte, 18 özgür eyaletin hepsinde başarı kazandı ve 180 ikinci seçmen oyu sağlayarak açık çoğunluk elde etti. Bell, Tennessee, Kentucky ve Virginia'da kazandı; Breckenridge, Douglas'ın başarılı olduğu Missouri dışında, diğer köleci eyaletlerde çoğunluğu sağladı. İkinci seçmenler konusunda başarısız olan Douglas, birinci seçmenlerin oy sayısında sadece Lincoln'un gerisinde kaldı.

1860 SeçimiDüzenle

 
Federal Hükümet ve Amerikan Birliği'nin Şeması, 1862.

1860 Ulusal Demokratik Seçim Konvansiyonu, genellikle Kuzey'de yapılmasına rağmen, Charleston, Güney Carolina'da yapıldı. Kongre, halk egemenliği doktrinini onaylayınca, 50 Güneyli delege salonu terk etti. Kimin aday gösterileceği konusunda bir karara varılamaması, Baltimore, Maryland'de ikinci bir toplantıya yol açtı. Baltimore'da, sözde"ateş yiyiciler" tarafından yönetilen 110 Güneyli delege, köleliğin yeni topraklara yayılmasını onaylayan bir platformu kabul etmedikleri için sözleşmeden ayrıldılar. Geri kalan Demokratlar, başkanlığa Stephen A. Douglas'ı aday gösterdiler. Güney Demokratlar Richmond, Virginia'da bir kongre düzenlediler ve John Breckinridge'i aday gösterdiler. Her ikisi de Demokrat Parti'nin gerçek sesi olduğunu iddia etti. * Lincoln'un seçilince South Carolina'nın Birlik'ten ayrılacağı bilinen bir gelişmeydi. Eyalet, uzun süredir, Güney'i köle karşıtı güçlere karşı birleştirecek bir olay beklemekteydi. Seçim sonuçları kesinleşince, özel bir South Carolina Kongresi toplanarak "South Carolina ve diğer eyaletler arasında ‘Amerika Birleşik Devletleri' adı altında kurulmuş bulunan Birlik bundan böyle bozulmuştur" açıklamasını yayınladı. 1 Şubat 1861'e gelindiğinde altı Güney eyaleti daha ayrılmıştı. Yedi eyalet, 7 Şubat'ta, Amerika Konfedere Devletleri için geçici bir anayasa kabul ettiler. Onların dışındaki Güney eyaletleri Birlik'teki yerlerini şimdilik korudular.

Eski Hiçbir Şey Bilmeyen ve bazı Whig'ler, yalnızca Anayasa'yı ve ülkenin yasalarını desteklemeye dayalı bir platformda çalışan Anayasal Birlik Partisi'ni kurdular. * Bir aydan az bir süre sonra, 4 Mart 1861'de Lincoln Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak yemin etti. Yemin töreninde yaptığı konuşmada, ayrılmayı kabul etmediğini belirtti ve bu hareketin "yasal açıdan geçersiz" olduğunu söyledi. Konuşmasını, Birlik'le olan bağların yeniden kurulması çağrısı ile bitirdi; fakat, Güney bu çağrıya kulaklarını tıkadı ve 12 Nisan'da, South Carolina'nın Charleston limanındaki Sumter Kalesi'ndeki federal birlikler üzerine ateş açıldı. Bundan önce görülmemiş ve bundan sonra da görülmeyecek sayıda Amerikalının öleceği bir savaş başlamıştı.

Abraham Lincoln , William Seward'ın Cumhuriyetçi Parti'nin belirli şubelerini yabancılaştırdığı ortaya çıktıktan sonra Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonun desteğini kazandı. Üstelik Lincoln, Lincoln-Douglas Tartışmalarında meşhur olmuştu ve belagati ve kölelik konusundaki ılımlı konumuyla iyi biliniyordu. * Ayrılmış olan yedi eyalette halk, Amerika Konfedere Devletleri'nin yeni başkanı Jefferson Davis'in çağrısına hemen karşılık verdiler. Her iki taraf da, gergin bir ortamda, o güne kadar Birlik'e sadık kalmış olan köleci eyaletlerin davranışını bekliyordu. Sumter Kalesi'nin ateşe tutulmasının ardından Virginia 17 Nisan'da Birlik'i terk etti; onun hemen ardından Arkansas, Tennessee ve North Carolina geldi. Hiçbir eyalet Virginia kadar isteksiz ayrılmadı. Virginialı devlet adamları Devrim'in gerçekleştirilmesine ve Anayasa'nın hazırlanmasına önderlik etmiş olup eyalet ulusa beş başkan vermişti. Albay Robert E. Lee de, eyaletine olan sadakati nedeniyle Birlik Ordusu komutanlığını reddetti. Böylelikle genişleyen Konfederasyon ile Kuzey'deki özgür topraklar arasında kalmış olan sınır eyaletleri Delaware, Maryland, Kentucky ve Missouri, Güney'e biraz yakınlık duymakla beraber Birlik'e sadakatlerini sürdürdüler.

Lincoln, seçim kolejinde oyların çoğunluğunu kazandı , ancak popüler oyların yalnızca beşte ikisini kazandı. Demokratik oy üç şekilde bölündü ve Lincoln, Amerika Birleşik Devletleri'nin 16. Başkanı seçildi. * Her iki taraf ta, kısa sürede zafer kazanma umuduyla savaşa başladı. Maddi kaynaklar açısından Kuzey'in açık bir üstünlüğü vardı. 22 milyon nüfusa sahip 23 eyalet, 9 milyon kişinin yaşadığı 11 eyaletle karşı karşıyaydı. Kuzey'in endüstriyel büyüklüğü, nüfus oranındaki üstünlüğünü bile aşıyor ve ona silah, cephane, giyecek ve diğer malzeme üretiminde önemli olanaklar sağlıyordu. Buna ek olarak, Kuzey'in demiryolu ağı da federal ordunun başarı olasılığını arttırıyordu.

Buna karşın Güney'in de belirli üstünlükleri vardı. En önemlisi coğrafyaydı: Güney kendi topraklarında bir savunma savaşı veriyordu. Kaldı ki, Güney'in askeri gelenekleri daha köklüydü ve bu nedenle de başlangıçta daha deneyimli askeri liderlere sahip olmakla övünüyordu.

AyrılmaDüzenle

Lincoln'ün Kasım ayında seçilmesi, 20 Aralık 1860'ta Güney Carolina tarafından bir ayrılık ilanına yol açtı. Lincoln Mart 1861 yılında göreve gelmesinden önce, diğer altı devletler kendi ayrılmasını ilan etmişti Birliği : Mississippi, (9 Ocak 1861), Florida (10 Ocak), Alabama (11 Ocak), Gürcistan (19 Ocak), Louisiana (Ocak 26) ve Teksas (1 Şubat). * Savaştaki ilk büyük çatışma Washington yakınında, Virginia'nın Bull Run çayı çevresinde (Birinci Manassas olarak da bilinmektedir) oldu ve zafere kısa zamanda ya da kolaylıkla erişileceği yönündeki beklentileri sildi süpürdü. Çatışma aynı zamanda, en azından doğu Amerika Birleşik Devletleri'nde, belirli bir biçim oluşturdu: hiçbir zaman kesin askeri üstünlüğe dönüşmeyen, kanlı Güney zaferleri. İlk yıllarda, Güney çok kez çatışmalardan başarıyla çıkıyor, fakat savaşı kazanamıyordu.

Hem Kuzey hem de Güney'den erkekler, Birliği bir arada tutmaya çalışmak için Virginia'da bir araya geldi, ancak Anayasa'yı değiştirme önerileri başarısız oldu. Şubat 1861'de, yedi eyalet Alabama, Montgomery'de bir araya geldi ve yeni bir hükümet kurdu: Amerika Konfedere Devletleri . İlk Konfederasyon Kongresi 4 Şubat 1861'de yapıldı ve geçici bir anayasa kabul edildi. 8 Şubat 1861'de Jefferson Davis , Konfederasyon Devletleri Başkanlığına aday gösterildi. * Birlik güçleri, Doğu'daki yenilgilerine karşın, savaş alanlarında başarılar kazanıyor ve denizde ve Batı'da yavaş yavaş stratejik üstünlük sağlıyordu. Savaş başladığında donanmanın büyük bir kesimi Birlik'in elindeydi; ancak, dağınık ve zayıftı. Donanma Bakanı Gideon Welles, hemen onu güçlendirmek için önlemler almaya başladı. Ardından Lincoln, Güney kıyılarında abluka ilan etti. Ablukanın etkisi başlangıçta pek önemsiz olmakla birlikte, 1863'e gelindiğinde, Avrupa'ya pamuk ihracatını ve Güney'in büyük gereksinim duyduğu cephane, giyecek ve tıbbi malzeme ithalatını hemen hemen tümüyle engellemişti.

Amerikan İç SavaşıDüzenle

 
Birlik : mavi (özgür), sarı (köle); Konfederasyon: kahverengi

12 Nisan 1861'de, Başkan Lincoln , Güney Carolina, Charleston limanındaki federal üs olan Fort Sumter'dan vazgeçmeyi reddettikten sonra, Başkan Jefferson Davis yönetimindeki yeni Konfederasyon hükümeti, General PGT Beauregard'a kaleye ateş açmasını emretti. İki gün sonra, herhangi bir kayıp vermeden düştü ve savaşın alevlerini Amerika'ya yaydı. Hemen, kuzey ve güneydeki her kasaba ve şehirde savaş talep eden mitingler düzenlendi. Lincoln, birliklerin kayıp federal mülkü geri almalarını istedi, bu da Güney'in işgali anlamına geliyordu. Buna karşılık, dört eyalet daha ayrıldı: Virginia (17 Nisan 1861), Arkansas (6 Mayıs 1861), Tennessee (7 Mayıs 1861) ve Kuzey Carolina (20 Mayıs 1861). Geriye kalan dört köle eyaleti, Maryland, Delaware, Missouri ve Kentucky, Federal hükümetin ağır baskısı altında ayrılmadı; Kentucky tarafsız kalmaya çalıştı ve başarısız oldu. * Bu sırada, parlak bir donanma komutanı olan David Farragut iki önemli harekat yürüttü. Birincisinde, bir Birlik filosunu Mississippi Nehri'nin denize döküldüğü yere götürdü ve Louisiana'nın New Orleans kentini - Güney'deki en büyük kent -teslim olmaya zorladı. İkincisinde de, Alabama'daki Mobile Körfezi'nin tahkim edilmiş girişinden geçip bir Konfederasyon zırhlısını teslim aldı ve limanı kapattı.

Her iki tarafın da göreceli olarak güçlü ve zayıf yönleri vardı. Kuzey daha büyük bir nüfusa ve çok daha büyük bir sanayi üssüne ve ulaşım sistemine sahipti. Güney için savunma, Kuzey için saldırgan bir savaş olacaktı ve Güney, bir istilayı önlemek için devasa coğrafyasına ve sağlıksız bir iklime güvenebilirdi. Kuzey'in galip gelmesi için Amerika Konfedere Devletlerini fethetmesi ve işgal etmesi gerekecekti. Öte yandan Güney, Kuzey halkı savaşma isteğini kaybedene kadar sadece Kuzey'i uzak tutmak zorunda kaldı. Konfederasyon, topraklarını bir arada tutmak, dünya çapında tanınmak ve işgalcilere o kadar çok ceza vermek için tasarlanmış bir askeri strateji benimsedi ki, Kuzey savaştan bıkacak ve CSA'nın bağımsızlığını tanıyacak bir barış anlaşması müzakere edecek. Washington'u ele geçirmenin veya Kuzey'i işgal etmenin (yağma dışında) tek amacı, Yankees'i kazanamayacaklarını anlamaları için şok etmekti. Konfederasyon başkentini Montgomery, Alabama'daki güvenli bir yerden, Washington'daki düşman başkentinden sadece 100 mil uzaklıktaki daha kozmopolit Richmond, Virginia şehrine taşıdı. Richmond ağır bir şekilde açığa çıktı ve uzun bir tedarik hattının sonunda; Konfederasyonun insan gücünün çoğu savunmaya ayrılmıştı. Kuzey'in çok daha büyük potansiyel avantajları vardı, ancak onları savaş için harekete geçirmek bir veya iki yıl alacaktı. Bu arada herkes kısa bir savaş bekliyordu. * Birlik güçleri, Mississippi Vadisi'nde hemen hemen hiç kesintisiz bir dizi zafer kazandılar. Tennessee'deki uzun bir Konfederasyon hattını yarıp eyaletin hemen hemen tüm batı kesiminin işgaline yol açarak işe başladılar. Mississippi Nehri'ndeki önemli Memphis limanı ele geçirilince, Birlik güçleri Konfederasyon'un içinde 320 kilometre kadar ilerlediler. İnatçı General Ulysses S. Grant komutasındaki Birlik güçleri, Tennessee Nehri'nin sarp kayalık kıyılarındaki Siloh'ta, ani bir Konfederasyon karşı saldırısına karşı koyup onları püskürtmek için destek güçleri gelinceye kadar bulundukları yeri sebatla korudular. Siloh'ta her iki tarafın da 10.000'den fazla ölüsü ve yaralısı oldu. Bu Amerikalıların o güne kadar görmedikleri bir zayiat oranıydı. Ancak kıyım yeni yeni başlıyordu.

Doğu'da SavaşDüzenle

 
İç Savaşa Genel Bakış

Birlik, General Irvin McDowell komutasında 35.000 kişilik bir ordu (o zamana kadar Kuzey Amerika'da şimdiye kadar görülen en büyük ordu) topladı. Büyük bir tantanayla, bu eğitimsiz askerler, Richmond'u altı hafta içinde ele geçirecekleri ve çatışmaya çabucak bir son verecekleri fikriyle Washington DC'den yola çıktılar. Ancak 21 Temmuz'daki Bull Run Muharebesi'nde McDowell'ın ordusu tamamen bozguna uğratılıp ülkenin başkentine geri kaçarken bir felaket yaşandı. Birlik'ten Tümgeneral George McClellan, 26 Temmuz 1861'deki savaşın ardından Potomac Ordusu komutanlığına getirildi. Çatışmanın altı haftalık hızlı bir şekilde çözülemeyeceği anlaşıldığından, parçalanmış orduyu yeniden inşa etmeye ve onu gerçek bir savaş gücüne dönüştürmeye başladı. Beyaz Saray'ın baskısına rağmen, McClellan, Yarımada Kampanyası'nın Konfederasyonun başkenti Richmond, Virginia'yı ele geçirmek amacıyla başladığı Mart 1862'ye kadar hareket etmedi. Başlangıçta başarılı oldu, ancak kampanyanın son günlerinde McClellan , Kuzey Virginia Ordusu'nun yeni komutanı Robert E. Lee'nin güçlü muhalefetiyle karşılaştı. 25 Haziran'dan 1 Temmuz'a kadar, Yedi Gün Savaşları olarak bilinen bir dizi savaşta Lee, Potomac Ordusunu geri çekilmeye zorladı. McClellan Washington'a geri çağrıldı ve John Pope komutasında yeni bir ordu toplandı. * Buna karşılık, Birlik güçleri Virginia'da birbirini izleyen yenilgilere uğradılar. Birlik güçleri, Konfederasyon'un başkenti Richmond'u ele geçirmek için bir dizi kanlı saldırıda bulundularsa da her seferinde püskürtüldüler. Konfederasyon güçlerinin iki büyük avantajı vardı: Washington ile Richmond arasındaki yolları sık sık kesen akarsuların sağladığı güçlü savunma konumu ve ilk yıllardaki Birlik komutanlarınınkileri fersah fersah aşan yeteneklere sahip iki general, yani Robert E. Lee ve Thomas J. ("Stonewall" - "Taş Duvar") Jackson. 1862 yılında, Birlik komutanı George McClellan, Richmond'u ele geçirmek için yavaş ve aşırı ihtiyatlı bir saldırı başlattı; fakat, 25 Haziran – 1 Temmuz arasında yer alan Yedi Gün Çatışması sırasında Birlik güçleri sürekli olarak püskürtüldü ve her iki taraf da korkunç zayiat verdi.

Ağustos ayında Lee, İkinci Bull Run Savaşı'nda (İkinci Manassas) savaştı ve John Pope'un Virginia Ordusunu yendi. Papa komuta görevinden alındı ve ordusu McClellan'ın ordusuyla birleşti. Konfederasyonlar daha sonra Avrupa'nın tanınmasını ve savaşın sona ermesini umarak Maryland'i işgal etti. İki ordu 17 Eylül'de Antietam'da bir araya geldi. Bu, Amerikan tarihinin en kanlı günüydü. Birlik zaferi, Abraham Lincoln'ün 1 Ocak 1863 itibarıyla eyaletlerdeki tüm kölelerin hala isyanda olduğunu ilan eden Kurtuluş Bildirgesi'ni yayınlamasına izin verdi. Bu aslında köleliği sona erdirmedi, ancak savaşa anlamlı bir neden vermeye hizmet etti ve herhangi bir Avrupa müdahalesi olasılığını engelledi. * İkinci Bull Run (ya da İkinci Manassas) Çatışması'nda Konfederasyon güçlerinin yeni bir zafer kazanmasından sonra Lee, Potomac Nehri'ni aştı ve Maryland'ı işgal etti. McClellan, Lee'nin ordusunu ikiye böldüğünü ve elindeki asker sayısının kendi emrindekilerin çok altında olduğunu öğrenmesine karşın, yine çekingen davrandı. 17 Eylül 1862'de Birlik ve Konfederasyon Orduları, Maryland'ın Sharpsburg kenti yakınındaki Antietam Çayı kıyısında bir kez daha karşılaştılar ve savaştaki en kanlı gün yaşandı: taraflar 4.000'i aşan ölü ve 18.000 yaralı verdiler. McClellan, sayı üstünlüğüne karşın, Lee'nin hatlarını kırmayı ya da saldırıyı sürdürmeyi başaramadı ve böylece Lee, ordusunu dağılmadan Potomac'ın gerisine çekebildi.

Askeri olarak Birlik, Antietam'daki zaferini takip edemedi. McClellan, Konfederasyon ordusunu takip etmeyi başaramadı ve Başkan Lincoln sonunda mazeretlerinden ve savaşma isteksizliğinden bıktı. Ekim ayında komuta görevinden alındı ve yerine Ambrose Burnside getirildi. Richmond'u kuzeyden işgal etmeye çalıştı (McClellan doğudan denemişti), ancak Burnside, yerleşik bir Konfederasyon pozisyonuna karşı beyhude saldırı dalgaları emrettiğinde, kampanya Fredericksburg'da felaketle sonuçlandı. Gelecek yıl da başlangıçta Birlik için zor oldu. Burnside, Ocak 1863'te General Joseph"Dövüşen Joe" Hooker ile değiştirildi, ancak Mayıs ayında Chancellorsville'de Lee ve"Stonewall" Jackson'ı durduramadığını kanıtladı. Ancak Lee'nin Kuzey'i ikinci işgali felaketle sonuçlandı. Hooker'ın yerini George Meade aldı ve dört gün sonra Gettysburg Savaşı gerçekleşti. Lee'nin ordusu yeri doldurulamaz çok sayıda adam kaybetti ve bir daha asla eskisi gibi olmayacaktı. Abraham Lincoln, George Meade'in Gettysburg'dan sonra Lee'nin peşine düşmemesine kızdı, ancak komutada kalmasına izin vermeye karar verdi, 1864'ün başlarında tüm Birlik ordularının Genelkurmay Başkanı olarak atanan Ulysses S. Grant tarafından onaylanan bir karar. * Antietam çatışması askeri açıdan sonuçsuz kalmakla birlikte etkileri çok büyük oldu. Konfederasyon'u tanımaya hazırlanan Büyük Britanya ile Fransa kararını erteledi ve Güney, büyük gereksinim duyduğu halde, hiçbir zaman Avrupa'nın diplomatik tanımasını sağlayamadı ve ekonomik yardım elde edemedi.

Batı'da SavaşDüzenle

Konfederasyon, Birlik ile Doğu'da kanlı bir açmaza karşı savaşırken, Birlik ordusu Batı'da çok daha başarılıydı. Missouri'deki Konfederasyon isyanları, Springfield, Missouri yakınlarındaki Wilson's Creek'teki ilk Konfederasyon zaferine rağmen, federal hükümet tarafından 1863'te bastırıldı. Perryville Savaşı'ndan sonra, Konfederasyonlar da Kentucky'den sürüldü ve bu da büyük bir Birlik zaferiyle sonuçlandı. Lincoln bir keresinde Kentucky hakkında şöyle yazmıştı:"Bence Kentucky'yi kaybetmek tüm oyunu kaybetmekle neredeyse aynı." Vicksburg'un düşüşü Birliğe Mississippi Nehri'nin kontrolünü verdi ve Konfederasyonu ikiye böldü. Sherman'ın Chattanooga ve ardından Atlanta'daki başarıları, Georgia ve Carolinas'ı yok etmesine direnmek için birkaç Konfederasyon kuvveti bıraktı. Dakota Savaşı 1862'de Minnesota'da patlak verdi[27][28] * Antietam ayrıca, Lincoln'a, ilk Kölelerin Azad Edilmesi Bildirisi'ni yayınlamak için aradığı fırsatı da yarattı. Bildiride, Birlik'e karşı isyan eden eyaletlerdeki tüm kölelerin 1 Ocak 1863'ten başlayarak özgür oldukları açıklanıyordu. Uygulamada Bildiri'nin ilk etkileri pek az oldu; çünkü, sadece Konfederasyon eyaletlerindeki kölelere özgürlük sağlıyor, sınır eyaletlerindeki köleliğe dokumuyordu. Siyasal açıdan ise, köleliğin kaldırılmasının da Birlik'in güvence altına alınmasının yanı sıra, bundan böyle, savaşın açıklanmış bir amacı olduğu anlamına geliyordu.

Konfederasyonun SonuDüzenle

1864'te General Grant , kendisini Meade ve Potomac Ordusu'nun doğrudan komutanı olarak atadı ve General William Sherman'ı Batı Tiyatrosu'nun komutasına verdi. Grant, Konfederasyona karşı topyekûn bir savaş başlatmaya başladı. Birliğin gücünün kaynaklarında ve insan gücünde yattığını biliyordu ve böylece Sherman Batı'yı harap ederken Lee'ye karşı bir yıpratma savaşı başlatmaya başladı. Grant'in Vahşi Yaşam Kampanyası, Lee'yi Petersburg, Virginia'ya zorladı. Orada Petersburg Kuşatması'nda siper savaşına öncülük etti ve Lee ile birlikte öncülük etti. Bu arada General Sherman, Atlanta'yı ele geçirerek Başkan Lincoln'ün yeniden seçilmesini sağladı. Daha sonra Georgia ve Güney Carolina'yı harap eden ünlü Denize Yürüyüşüne başladı. Lee, Mart-Nisan 1865'te Petersburg'dan kaçmaya çalıştı, ancak Grant'in üstün kuvvetleri tarafından tuzağa düşürüldü. Lee, Appomattox Adliyesi'nde teslim oldu. Dört yıllık kanlı savaş sona ermişti. * 1 Ocak 1863'te yayınlanan son Kölelerin Azad Edilmesi Bildirisi ile, siyahların da Birlik Ordusu'nda silah altına alınmalarına yetki veriliyordu. Frederick Douglass gibi kölelik karşıtı hareket önderleri, silahlı çatışma başladığından beri, bunun yapılmasını istiyorlardı. Gerçekte, Birlik güçleri kaçak kölelere "savaş ganimeti" adı altında zaten barınak sağlıyordu; ancak, Kölelerin Azad Edilmesi Bildirisi üzerine, Birlik Ordusu siyahları silah altına alıp eğitti ve oluşturulan siyah asker alayları Virginia'dan Mississippi'ye kadar pek çok çatışmada başarıyla hizmet verdi. Yaklaşık 178.000 Afrika kökenli Amerikalı Amerika Birleşik Devletleri Siyah Birlikleri'nde ve 29.500 siyah da Birlik Donanması'nda görev yaptı.

CephelerDüzenle

Amerika Birleşik DevletleriDüzenle

Birlik, savaşa insan gücü, endüstri ve finansmanda uzun vadeli ezici avantajlarla başladı. Potansiyelin gerçekleşmesi birkaç yıl aldı, ancak Temmuz 1863'te Gettysburg ve Vicksburg'daki zaferlerle Konfederasyon mahkum edildi. * Kölelerin Azad Edilmesi Bildirisi'nin sağladığı siyasal kazanımlara karşılık, Kuzey'in Doğu cephesindeki askeri geleceği hala pek parlak görünmüyordu. Lee'nin Kuzey Virginia Ordusu, Birlik Potomac Ordusu'nu, önce Aralık 1862'de Virginia'nın Fredericksburg kentinde ve sonra da Mayıs 1863'te Chancellorsville'de perişan etti. Buna karşın, Lee'nin en parlak askeri zaferlerinden biri ile sonuçlanan Chancellorsville çatışması, aynı zamanda, ona çok pahalıya mal oldu; çünkü, en değerli yardımcısı General Stonewall Jackson, kendi adamları tarafından yanlışlıkla vurulup öldürülmüştü.

Huysuz bir dev olan Lincoln, bir başkanın parçası gibi görünmüyordu, ancak tarihçiler, rolündeki performansının"politik dehasını" ezici bir şekilde övdüler.[29] İlk önceliği askeri zaferdi ve bu, usta bir stratejist ve diplomat olarak tamamen yeni becerilerde ustalaşmasını gerektiriyordu. Sadece malzeme ve maliyeyi değil, aynı zamanda insan gücünü, generallerin seçimini ve genel stratejinin gidişatını da denetledi. Eyalet ve yerel politikacılarla yakın bir şekilde çalışarak kamuoyunu harekete geçirdi ve (Gettysburg'da) o zamandan beri Amerika'yı tanımlayan ulusal bir misyonu dile getirdi. Lincoln'ün çekiciliği ve siyasi ve kişisel düşmanlarıyla işbirliği yapma isteği, Washington'un Richmond'dan çok daha sorunsuz çalışmasını sağladı. Zekası birçok pürüzlü kenarı düzeltti. Lincoln'ün kabinesi Davis'inkinden çok daha güçlü ve daha verimli olduğunu kanıtladı, çünkü Lincoln kişisel rekabetleri karşılıklı yıkım yerine mükemmellik için bir rekabete yönlendirdi. Eyalet'te William Seward , Hazine'de Salmon P. Chase ve (1862'den itibaren) Savaş Departmanında Edwin Stanton ile birlikte Lincoln, kararlı adamlardan oluşan güçlü bir kabineye sahipti; Lincoln, önemli atamaları izlemek dışında, onlara Konfederasyonu yok etme konusunda tam yetki verdi. Malaise, 1862 yıl sonu seçimlerinde Demokratların keskin kazanımlarına yol açtı, ancak Cumhuriyetçiler Kongre'nin ve kilit eyaletlerin kontrolünü elinde tuttu. Lincoln'ün Güney'e karşı hoşgörüsünden hoşlanmayan Radikal Cumhuriyetçilerin homurdanmalarına rağmen, Lincoln siyasetin kontrolünü elinde tuttu. Cumhuriyetçiler, Savaş Demokratlarının eklenmesiyle genişlediler ve 1864'te Birlik Partisi olarak koştular, Demokratları Copperheads ve ayrılıkla sempatizanlar olarak patlattılar. Demokratlar kargaşa içindeyken, Lincoln'ün bileti ezici bir üstünlükle kazandı.[30] * Yine de hiçbir Konfederasyon zaferi kesin sonuç getirmedi. Federal hükümet her seferinde yeni ordular kurdu ve yine savaştı. Kuzey'in Chancellorsville'deki büyük yenilgisinin kendisine beklediği fırsatı sağladığını düşünen Lee, Temmuz 1863'te kuzeye Pennsylvania'ya doğru ilerledi ve neredeyse eyaletin başkenti Harrisburg'a ulaştı. Güçlü bir Birlik kuvveti, Lee'nin ilerleyişini Gettysburg'da durdurdu ve İç Savaştaki en büyük karşılaşmayı oluşturan üç günlük bir çatışmada Konfederasyon askerleri Birlik hatlarını yarmak için kahramanca saldırdılar. Bunda başarılı olamadılar ve Lee'nin deneyimli birlikleri büyük zayiat verdikten sonra Potomac'a çekildiler.

İç Savaş sırasında, Kongre'deki kilit politika yapıcı, Yollar ve Araçlar Komitesi başkanı, Cumhuriyetçi zemin lideri ve Radikal Cumhuriyetçilerin sözcüsü olarak Thaddeus Stevens'dı. Lincoln'ün kölelik konusunda çok ılımlı olduğunu düşünmesine rağmen, savaş çabalarını finanse eden ve ülkenin tarifeler, tahviller, gelir ve tüketim vergileri, ulusal bankalar, baskı altına alma ile ilgili ekonomik politikalarını kalıcı olarak değiştiren büyük yasaların ele alınmasında başkan ve Hazine Sekreteri ile iyi çalıştı. devlet bankaları, dolar para birimi ve batı demiryolu arazi hibeleri tarafından verilen para.[31] * Gettysburg'da 3.000'den fazla Birlik ve 4.000'e yakın Konfederasyon askeri öldü; tarafların her birindeki yaralı ve kayıp sayısı 20.000'i aştı. Lincoln, 19 Kasım 1863'te Gettysburg'da yeni bir ulusal mezarlığın açılış töreninde, belki de Amerikan tarihindeki en ünlü konuşmayı yaptı. Kısa açıklamasını şu sözlerle bitirdi:

Konfederasyon DevletleriDüzenle

Toprakları giderek küçülürken, halkı yoksullaştıkça ve zafer umutları Konfederasyonun askeri gücüne güvenmekten yabancı müdahale hayallerine, sonunda Yankee'lerin savaştan o kadar yorulacaklarına dair umutsuz bir umuda dönüştükçe, Konfederasyon büyüyen sorunlarla kuşatıldı. barış için dava açacaktı.[32] Güney, Birlik ablukası tüm ticari trafiği kapattığından, yalnızca çok pahalı abluka koşucularının girip çıkmasıyla kazançlı ihracat pazarını kaybetti. 1861'de Güney sınır bölgelerinin çoğunu kaybetti, Maryland, Kentucky ve Missouri düşman için kazandı ve batı Virginia ayrıldı. Güney ulaşım sistemi, Mississippi, Missouri, Cumberland ve Tennessee nehirlerinin kontrolü 1862-63'te Birliğe düştüğü için, Birlik savaş gemilerinin yakında hakim olduğu bir nehir sistemine bağlıydı. Bu, tüm nehir kasabalarının Birliğe düştüğü anlamına geliyordu ve 1862'de New Orleans da öyle. Cılız demiryolu sistemi uzun mesafeli trafik için tasarlanmamıştı (pamuğu en yakın limana taşımak için tasarlanmıştı) ve sonunda neredeyse hiçbir tren çalışmayana kadar sürekli olarak kötüleşti. Sivillerin morali ve askere alma, ordunun morali gibi, geçen yıla kadar oldukça iyi durumdaydı.[33] Konfederasyon demokratik seçimlere sahipti (tüm beyaz erkekler için), ancak siyasi parti yoktu. Sonuçlardan biri, valilerin Jefferson Davis'e ve onun Richmond'daki giderek popüler olmayan merkezi yönetimine karşı muhalefet merkezleri haline gelmesiydi.[34] Mali açıdan Güney, ihracat pazarını kaybettiği için kötü durumdaydı ve iç pazarlar birbiri ardına başarısız oldu. 1864'e gelindiğinde, ulusal başkentteki kadınlar, karşılayamayacakları gıda fiyatlarının artması nedeniyle isyan ediyorlardı. Çok az ithalat mevcut olduğundan, yapmak, ersatz (kahve için yerel fasulye gibi) kullanmak, tüketmek ve onsuz yapmak gerekiyordu.[35] Büyük köle nüfusu hiçbir zaman silahlı isyanda ayaklanmadı, ancak siyah erkekler tipik olarak, 150.000'den fazla kişinin Birlik ordusuna kaydolduğu Birlik hatlarına kaçmak için ilk fırsatı yakaladı.[36] Son geldiğinde, Güney'in ekonomisi parçalanmış, 300.000 ölü, yüz binlerce yaralı ve milyonlarca fakirleşmişti, ama şimdi üç milyon eski köle özgürdü.[37] * ... burada yatanların boş yere ölmedikleri... bu ulusun, Tanrının yardımıyla, yeni bir özgürlüğün doğuşuna sahip olacağı... ve insanların, insanlar tarafından kurulmuş, insanlar için var olan hükümetinin dünya yüzünden silinmeyeceği konusunda kesin kararlıyız.

Birlik güçlerinin Mississippi'deki üstünlüğü, Konfederasyon birliklerinin denizden saldırılamayacak kadar yüksek ve kayalık kıyılarda büyük tahkimat yaptıkları Vicksburg'da durduruldu. Grant, 1863 başlarında, Vicksburg'un aşağısından ve çevresinden dolanarak oradaki birlikleri altı hafta sürecek bir ablukaya aldı. 4 Temmuz'da kenti ve orada bulunan Batı kesimindeki en güçlü Konfederasyon Ordusunu ele geçirdi. Nehir böylece tümüyle Birlik'in kontrolüne girmişti. Konfederasyon ikiye bölünmüştü ve Teksas ve Arkansas'dan malzeme getirmek de hemen hemen olanaksızdı.

 
Başkan Lincoln, 14 Nisan 1865'te konfederasyon sempatizanı John Wilkes Booth tarafından öldürüldü.

Abraham Lincoln suikastıDüzenle

14 Nisan 1865'te, Lee'nin teslim olduğu haberinin Washington'a ulaşmasından dört gün sonra, başkenti bir kutlama havası kapladı. O akşam Başkan Lincoln, Ford's Theatre'da Our American Cousin'in bir performansına katıldı. Üçüncü perde sırasında, John Wilkes Booth adlı bir Konfederasyon sempatizanı Abraham Lincoln'ü vurdu ve öldürdü. Olay yerinden kaçarken, Virginia eyaletinin sloganı olan "Sic semper tyrannis" diye bağırdı. John Wilkes Booth, on iki gün sonra 26 Nisan'da Bowling Green, Virginia yakınlarındaki bir çiftliğe kadar izlendi. Birlik Ordusu Çavuş Boston Corbett tarafından vurularak öldürüldü. İşbirlikçileri bir askeri komisyon önünde yargılandı ve 7 Temmuz'da asıldı. * Kuzeylilerin Temmuz 1863'te Vicksburg ve Gettysburg'da kazandıkları zaferler savaşın dönüm noktası olduysa da kanlı çatışmalar azalmadan bir buçuk yıldan daha fazla sürdü.

Lincoln, Grant'ı doğuya getirdi ve tüm Birlik güçlerinin başkomutanı yaptı. Grant, Mayıs 1864'te Virginia'nın içlerine ilerledi ve Lee'nin Konfederasyon Ordusu ile, üç gün sürecek Vahşi Doğa Çatışması'na girişti. Her iki taraf da büyük kayıplar verdi; fakat, Grant, diğer Birlik komutanlarının aksine çekilmeyi reddetti. Bunun yerine, Lee'nin birliklerini çevirmeyi, Konfederasyon hatlarını yaydırmayı ve piyade ve topçu saldırıları başlatmayı denedi. Birlik askerlerinin komutanı, Spotsylvania'da beş gün süren ve bir yıldır Batı cephesindeki çatışmaları geniş ölçüde simgelemiş olan kanlı bir siper savaşı sırasında "tüm yaz aylarını alsa da bu hatta savaşmayı düşünüyorum" demişti.

Batı'daki Birlik güçleri 1863 sonbaharında, Chattanooga ve yakınındaki Lookout Dağı'nda kazandıkları zaferler sonrasında Tennessee'nin kontrolünü ele geçirdiler ve General William T. Sherman'ın Georgia'yı işgal etmesine yol açtılar. Sherman, kendisinikinden daha küçük birkaç Konfederasyon ordusunu saf dışı bıraktı, eyaletin başkenti Atlanta'yı işgal etti; yolunun üzerindeki demiryollarını, fabrikaları, depoları ve diğer tesisleri sistemli bir biçimde yakıp yıkarak Atlas Okyanusu kıyılarına doğru ilerledi. Olağan destek yollarından yoksun kalan adamları, karınlarını doyurmak için kırsal bölgeleri yağmaladılar. Kıyıdan kuzeye doğru ilerleyen Sherman, Şubat 1865'te, İç Savaş'taki ilk silahların patlamış olduğu, South Carolina'nın Charleston kentini ele geçirdi. Sherman, Güney'in azmini ve kendine güvenini yok etmenin, ordularını yenmek kadar önemli olduğunu, diğer Birlik generallerinin hepsinden daha iyi anlamıştı.

Bu sırada Grant, Lee Mart 1865'te güneye çekilmek amacıyla hem Virginia'nın Petersburg kentini, hem de Konfederasyon başkenti Richmon'dı boşaltmadan önce, Petersburg'u dokuz ay boyunca abluka altında tuttu.  Ancak artık çok geçti. Büyük Birlik orduları tarafından çevresi sarılan Lee, 9 Nisan 1865'te Appomattox Adliye Sarayı'nda Grant'a teslim oldu. Çatışmalar orada burada birkaç ay daha sürdüyse de İç Savaş sona ermişti.

Appomattox'ta çok cömert teslim koşulları istenildi ve Grant, Lee ile buluşmasından dönerken onu gürültülü bir biçimde karşılayan askerlerini "Asiler yeniden vatandaşımız oldular" diyerek yatıştırdı. Güney'in bağımsızlığı için yapılan savaş bir "yitirilmiş dava"ya dönüşmüş ve kahramanları olan Lee, parlak önderliği ve yenilgideki büyüklüğü nedeniyle büyük bir hayranlık kazanmıştı.

Savaş Abraham Lincoln'un kişiliğinde Kuzeylilere bir kahraman daha sunmuştu; her şeyden çok, Birlik'i, kuvvet ve baskı ile değil, sıcaklık ve cömertlik kullanarak yeniden kurmaya çabalayan bir kahraman. 1864'te, Antietam'dan sonra görevden aldığı ve Demokrat Parti'nin adayı olan general George McClellan'ı yenerek ikinci kez başkanlığa seçildi.

İkinci and içme töreninde yaptığı konuşmayı şu sözlerle tamamladı:

Kimseye karşı kötü niyet beslemeksizin; herkes için iyilik severlik göstererek; Tanrı bize doğruyu görme yeteneğini verdiğine göre, doğru yolu izlemede sebat ederek, başladığımız işi tamamlamaya; ulusun yaralarını sarmaya; savaşın yükünü taşıyanlara ve onların dullarına ve yetimlerine bakmaya... kendi aramızda ve tüm uluslarla adil ve kalıcı bir barışı başarma ve el üstünde tutma yolunda elimizden geleni yapmaya çabalayalım.

Lincoln, üç hafta sonra, Lee'nin teslim olmasının üzerinden iki gün geçmişken halk önündeki son konuşmasını yaptı ve cömert bir yeniden yapılanma siyaseti açıkladı.

Başkan 14 Nisan'da, son olacak olan kabine toplantısını yaptı. O gece, eşi ve konukları olan genç bir çiftle birlikte Ford's Tiyatrosu'ndaki bir gösteriyi izlemeye gitti. Orada, başkanlık locasında oturduğu sırada, Güney'in yenilgisine öfkelenmiş Virginialı bir aktör olan John Wilkes Booth tarafından vuruldu. Booth, birkaç gün sonra Virginia kırsalında bir ahırda yapılan silahlı çatışmada öldürüldü. Suç ortakları yakalandılar ve sonra da idam edildiler.

Lincoln, Ford's Tiyatrosu'nun karşısındaki bir evin alt katındaki yatak odasında 15 Nisan sabahı öldü. Şair James Russel şunları yazdı:

Hiçbir zaman bu kadar çok sayıda insan, hiç görmedikleri bir kişi için o ürkütücü Nisan sabahında olduğu kadar göz yaşı dökmemiştir. Sanki onun kaybıyla dost bir varlık hayatlarından koparılmış, onları daha soğukta ve daha karanlıkta bırakmıştı. Hiçbir cenazede okunan methiye, o gün karşılaşan yabancıların birbirlerine üzüntü içinde bakmaları kadar anlamlı olmamıştır. Sahip oldukları ortak insanlık bir yakınını yitirmişti.

Şimdi, Lincoln'un başkan yardımcısı ve Birlik'e sadık kalmış bir Güneyli olan Andrew Johnson yönetimindeki Kuzey'i bekleyen ilk büyük görev, ayrılmış bulunan eyaletlerin yasal konumlarının saptanmasıydı. Lincoln, bunun için gerekli ortamı hazırlamıştı bile. Onun görüşüne göre, Güney eyaletleri halkı gerçekte yasal olarak hiç ayrılmamışlardı; sadık olmayan belirli kişiler tarafından yanıltılarak federal otoriteye karşı gelmişlerdi. Savaş da kişisel bir hareket olduğu için, federal hükümet eyaletlerle değil bu bireylerle ilgilenmeliydi. Bu nedenle de, Lincoln 1863'te, herhangi bir eyalette 1860 seçimlerine katılmış olanların yüzde onu, A.B.D. Anayasası'na sadık bir hükümet kurarlar ve Kongre'nin çıkardığı yasalara ve Başkan'ın açıklamalarına uyacaklarını belirtirlerse, onların yarattıkları bu hükümeti o eyaletin yasal hükümeti olarak kabul edeceğini bildirmişti.

Kongre bu planı reddetti ve Lincoln'un kendilerine danışmadan bu konuyu ele almaya hakkı olmadığını ileri sürdü.  Bazı Kongre Üyeleri, tüm ayrılıkçı eyaletlere şiddetli cezalar verilmesini savundular. Buna karşın, savaş daha tümüyle sona ermeden, Virginia, Tennessee, Arkansas ve Louisiana'da yeni hükümetler kurulmuştu.

Kongre, temel sorunlardan birini oluşturan, eski kölelerin durumu çözüme kavuşturmak amacıyla, Mart 1865'te, Afrika kökenli Amerikalılar'ı koruyacak ve onlara kendi kendilerini geçindirecek konuma gelmeleri için öncülük edecek olan Azad Edilmiş Köleler Dairesi'ni kurdu. Aynı yılın Aralık ayında da, Kongre, köleliği ortadan kaldıran 13 sayılı Anayasa değişikliğini kabul etti.

Johnson, 1865 yılı yaz ayları boyunca, Lincoln'un yeniden yapılanma programını ufak tefek değişiklikler yaparak uygulamayı sürdürdü. Başkanlık bildirileri yoluyla, eski Konfederasyon eyaletlerinin her birine birer vali atadı ve başkanın af yetkisini kullanarak, çok sayıda Güneyli vatandaşın siyasal haklarını iade etti.

Zaman içinde, eski Konfederasyon eyaletlerinin hepsinde kongreler düzenlenerek, ayrılıkçı kararnameler iptal edildi, savaş borçları reddolundu ve yeni eyalet anayasaları kaleme alındı. Giderek, her eyalette o eyaletin yerlisi olan bir Birlik yandaşı vali seçildi ve sadık seçmenlerin katılacağı birer kongre düzenleme yetkisiyle donatıldı. Johnson, ayrılıkçılığın sona erdirilmesi, köleliğin ortadan kaldırılması, Konfederasyon'a yardım için alınan tüm borçların reddi ve 13. Değişiklik'in onaylanması için her kongreye çağrıda bulundu. 1865'in sonuna gelindiğinde, birkaç eyalet dışında bu süreç tamamlanmıştı. KÖKLÜ YENİDEN YAPILANMA

Hem Lincoln hem Johnson, Kongre'nin, Anayasa'daki "Her meclis...üyelerinin yeterlilikleri konusunda kendi kararını verecektir" hükmüne dayanarak, Güneyli yasama organı üyelerinin A.B.D. Senatosu'nda ya da Temsilcileri Meclisi'nde görev yapmalarını engelleme hakkı bulunacağını sezmişlerdi. Gerçekten de, "Radikal Cumhuriyetçiler" olarak bilinen ve Güney'i cezalandırmak isteyen Kongre Üyeleri, Thaddeus Stevens'in önderliğinde bir araya geldiler ve seçilmiş Güneyli senatörlerin ve temsilcilerin Kongre çalışmalarına katılmalarını engellediler. Bunu izleyen birkaç ay içinde Kongre, Güney'de yeniden yapılanma için Lincoln'un başlattığı ve Johnson'un devam ettirdiğinden çok daha farklı bir plan uygulamaya başladı.

Siyahlara tam vatandaşlık hakkı verilmesi gerektiğine inanan Kongre Üyeleri giderek daha büyük bir halk desteği görmeye başladılar. Kongre, Temmuz 1866'ya gelindiğinde, Güney'deki yasama organlarının ırk ayırımcılığı yapılmasını önlemek amacıyla bir vatandaşlık hakları yasası çıkarmış ve yeni bir Azad Edilmiş Köleler Dairesi kurmuştu. Kongre bunun ardından, "Amerika Birleşik Devletleri'nde doğmuş ya da Amerika Birleşik Devletleri uyrukluğuna girmiş ve bu nedenle yönetimi altında olan her birey, Amerika Birleşik Devletleri'nin ve oturduğu eyaletin vatandaşıdır" hükmünü getiren 14 sayılı Anayasa Değişikliği'ni kabul ve böylelikle, Dred Scott hakkında alınan ve kölelerin vatandaşlık hakkını reddeden kararı iptal etti.

Tennessee dışındaki tüm Güney eyaletleri yasama organları bu değişikliği onaylamayı reddetti ve bazıları bunu oy birliği ile gerçekleştirdi. Buna ek olarak, bazı Güney eyaletlerinin yasama organları, savaş sonrasında, özgür kalan kişilerin tekrar köle yapılmalarına yönelik siyah yasaları çıkardılar. Yasalar eyaletten eyalete değişmekle birlikte, belirli hükümleri birbirinin aynıydı. Siyahlar yıllık iş sözleşmeleri yapacaklar ve ihlaller şiddetle cezalandırılacaktı; kölelerin çocukları için zorunlu çıraklık uygulaması getirilecek ve sahipleri onları dövebileceklerdi; boş gezenler yüksek para cezaları ödeyemezlerse, hizmetçi olarak satılabileceklerdi.

Bu gelişmeler karşısında, Kuzeyli belirli grublar, Güney'deki siyahların haklarının korunması için gerekirse müdahale edilmesini savunuyorlardı. 1867 yılında Yeniden Yapılanma Yasası'nı onaylayan Kongre, Güney eyaletlerinde kurulmuş olan hükümetleri göz ardı ederek, Güney'i beş bölgeye ayırdı ve buralarda askeri yönetim kurdu. Sivil hükümetler kuran, Birlik'e bağlılık andı içen, 14. Değişiklik'i onaylayan ve siyahlara oy kullanma hakkı tanıyan eyaletler, kalıcı askeri yönetimden kurtulabileceklerdi.

Değişiklik 1868'de onaylandı. Ertesi yıl Kongre tarafından kabul edilen ve 1870'te eyalet yasama organlarınca onaylanan 15. Değişiklik, "Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlarının oy kullanma hakkı, ırk, renk ya da daha önceki kölelik durumu gözetilerek, Amerika Birleşik Devletleri ya da herhangi bir eyalet tarafından kaldırılamaz ya da kısıtlanamaz" hükmünü getirdi. Kongre'deki Radikal Cumhuriyetçiler, Başkan Johnson'un, yeni azad olunan siyahları koruyan ve eski Konfederasyon liderlerinin seçilmelerini engelleyerek onları cezalandıran yasaları veto etmesini, vetolarına uyulmamakla birlikte, büyük kızgınlıkla karşılıyorlardı. Johnson'a karşı duyulan öfke o kadar büyüktü ki, Amerikan tarihinde ilk kez, bir başkanın görevden alınması için meclis soruşturması başlatıldı.

Johnson'un temel suçu Kongre'deki cezalandırıcı siyasete karşı çıkması ve onu eleştirirken çok sert bir dil kullanmasıydı. Düşmanlarının ona yöneltebildikleri en ciddi suçlama, daha önce Senato tarafından onaylanmış bir makam sahibinin görevinden alınabilmesi için de Senato'nun onayını gerektiren Görev Süresi Yasası'na karşın, Kongre'nin güçlü bir destekçisi olan Savaş Bakanın'nı Kabine'den uzaklaştırmış bulunmasıydı. Senato'da yapılan azil yargılaması sırasında, teknik açıdan Johnson'un Kabine üyesini görevden alma hakkı bulunduğu kanıtlandı. Daha da önemlisi, eğer Kongre bir Başkan'ı, üyelerinin çoğunluğu ile aynı görüşte olmadığı gerekçesiyle azlederse, bunun tehlikeli bir örnek oluşturacağı vurgulandı. Görevden uzaklaştırma girişimi, az bir farkla başarısızlığa uğradı ve Johnson süresi doluncaya kadar görevde kaldı.

Kongre Haziran 1868'e gelinceye kadar, Askeri Yeniden Yapılanma Yasası uyarınca, Arkansas, North Carolina, South Carolina, Louisiana, Georgia, Alabama ve Florida'yı yeniden Bbirlik'e kabul etti. Birlik'e yeniden alınan bu yedi eyaletin pek çoğunda, valilerin, temsilcilerin ve senatörlerin çoğunluğunu, savaştan sonra Güney'e inip siyasal şanslarını orada deneyen ve sık sık da özgürlüklerine yeni kavuşan Afrika kökenli Amerikalılarla ittifak içinde olan ve kendilerine "maceracı" (Carpetbagger) denilen Kuzeyliler oluşturuyordu. Louisiana ve South Carolina yasama organlarında, Afrikalı-Amerikalılar gerçekten de sandalyelerin çoğunluğunu ele geçirdiler. Geriye kalan son üç Güney eyaleti, yani Mississippi, Texas ve Virginia da sonunda Kongre'nin koşullarını kabul ettiler ve 1870'te Birlik'e yeniden alındılar.

Siyasal ve toplumsal üstünlükleri tehdit altında olan çok sayıda Güneyli beyaz, siyahların eşitlik sağlamalarını engellemek için yasa dışı yollara başvurdular. Siyahlara karşı şiddet olayları giderek daha sık görülmeye başladı. Düzensizliğin artması, 1870'te, özgürlüğüne kavuşan köleleri vatandaşlık haklarından yoksun bırakmaya teşebbüs edenlere karşı şiddetli cezalar getiren bir İnfaz Yasası çıkarılmasına yol açtı.

Zaman geçtikçe, Güney'in sorunlarının sert yasalarla ve eski Konfederasyonculara karşı sürekli kin beslemekle çözümlenemeyeceği daha açıklıkla ortaya çıkıyordu. Kongre Mayıs 1872'de genel bir Af Yasası kabul ederek, 500 dolayında Konfederasyon yanlısının siyasal haklarını iade etti.

Güney eyaletleri giderek Demokrat Parti üyelerini seçmeye, "maceracı" olarak tanınan hükümetleri görevden uzaklaştırmaya ve seçmek ve seçilmekten caydırmak amacıyla siyahları sindirmeye başladılar. 1876'ya gelindiğinde Cumhuriyetçiler sadece üç Güney eyaletinde iktidarda kalmışlardı. Aynı yıl yapılan başkanlık seçimlerine ilişkin anlaşmazlığın Rutherford B.Hayes lehine çözümlenmesi için yürütülen pazarlıklar sırasında Cumhuriyetçiler, Köklü Yeniden Yapılanma'ya son vererek Güney'in pek çok kesimini Demokrat Parti'ye bırakma vaadinde bulundular.  Hayes 1877'de, geriye kalan hükümet askerlerini de çekti ve federal hükümetin siyahların vatandaşlık haklarını uygulama sorumluluğuna sessizce son verdi.

Güney, hala, savaşta perişan olmuş, kötü yönetimin yol açtığı büyük bir borç yükü altında kalmış, on yıldır süren ırk savaşı yüzünden kendine güveni kalmamış bir bölgeydi. Kötü bir şans eseri olarak, ulusal ırk siyaseti bir aşırı uçtan öbürüne sürükleniyordu. Önceleri, Güneyli beyaz liderlere karşı sert cezalar verilmesi desteklenirken, şimdi de siyahlara karşı yeni ve aşağılayıcı ayırım yapılmasına göz yumuluyordu. XIX. yüzyılın son yirmi beş yılı içinde Güney'deki eyaletlerde, devlet okullarında ırk ayırımı yapan, siyahların park, lokanta ve otel gibi kamuya açık yerlere girmelerini sınırlayan ya da yasaklayan, seçim vergisi ve keyfi okur yazarlık sınavları uygulayarak siyahların çoğunluğunun oy kullanma hakkını reddeden ve "Jim Crow" yasası adı verilen çok sayıda yasa kabul edildi.

İç Savaş'ın yarattığı ahlaksal temizliğin ve coşku dolu günlerin aksine, tarihçiler sert bir davranış içine girmekte ve Yeniden Yapılanma'yı, bulanık bir siyasal çatışma, yozlaşma ve gerileme dönemi olarak değerlendirme eğilimi göstermektedirler. Kölelere özgürlükleri verilmiş, ama eşitlikleri sağlanmamıştı.  Kuzey, azad edilmiş kölelerin ekonomik gereksinimlerini çözmede kesinlikle başarısız olmuştur. Azad Edilmiş Köleler Dairesi kurulması gibi girişimler, eski kölelerin büyük gereksinim duydukları siyasal ve ekonomik fırsatları sağlayacak ya da en azından onları şiddet ve sindirme hareketlerine karşı koruyacak kurumları yaratmakta yetersiz kalmıştır. Gerçekten de, federal Ordu subaylarının ve Azad Edilmiş Köleler Dairesi memurlarıının kendileri çok kez ırkçıydılar. Siyahlar, onları Ku Klux Klan gibi örgütler kurarak sindiren ve haklarından yararlanmalarını engelleyen beyaz Güneylilere karşı korumak için Kuzeylilere bağımlıydılar. Kendi ekonomik kaynaklarından yoksun bulunan Güneyli siyahların pek çoğu, XX. yüzyılın ortalarına kadar sürecek olan bir yoksulluk kıskacına yakalanmış bulunan eski sahiplerinin arazilerinde sözleşmeli çiftçi gibi çalışmak zorunda kaldılar.

Yeniden yapılanma dönemi hükümetleri, savaştan perişan olmuş Güney eyaletlerinin imar edilmesinde ve özellikle vergi desteğinde bulunulması, hem beyazlara hem siyahlara parasız devlet okulları sağlanması gibi kamu hizmetlerinin yayılmasında gerçek ilerlemeler elde ettiler. Buna karşın, inatçı Güneyliler, o dönemde sadece Güney'e özgü olmayan, yolsuzluk olayları gibi fırsatları kullandılar ve bunları istismar ederek köktenci rejimleri yıktılar. Yeniden yapılanmanın başarısızlığa uğraması, Afrikalı Amerikalıların eşitlik ve özgürlük yolundaki çabalarının, bu konunun bir Güney sorunu değil bir ulusal sorun konumu alacağı XX. yüzyıla kadar ertelenmesi anlamına geliyordu.

BARIŞ DEMOKRATLARI, ZEHİRLİ YILANLAR (COPPERHEADS) VE ASKERE ALMA AYAKLANMALARI

Abraham Lincoln, başkanlığı süresince siyasal uygulamaları ve savaş zamanındaki kararları nedeniyle ciddi bir muhalefetle karşılaştı. İç Savaş, Kuzey'de bile o denli büyük ayrılıklar yaratmış ve o kadar çok yaşamı söndürmüştü ki, bunun başka türlü olması beklenemezdi.

Lincoln karşısındaki muhalefet, doğal olarak Demokrat Parti'de toplanıyordu. Parti'nin 1860 seçimlerindeki başkan adayı Stephen Douglas, özgür eyaletlerdeki birinci seçmenlerin yüzde 44 oyunu almıştı.

Muhalefetin gücü, genelde, Kuzey'in savaş alanındaki etkinliğine bağlı olarak azalıp çoğalıyordu. Yine de, savaş faaliyetlerine ve buna bağlı olarak Lincoln'a karşı duyulan memnuniyetsizliği ilk kez Demokratlar değil, Birlik güçlerinin Bull Run ve Ball's Bluff çatışmalarındaki başarısızlığını araştırmak amacıyla 1861 yılında Savaş Yönetimine İlişkin Ortak Komite'yi kuran Kongre dile getirdi. Radikal Cumhuriyetçilerin egemenliği altındaki Ortak Komite, Lincoln hükümetini, savaşta daha atak olmaya ve kölelere af çıkarmaya zorladı.

"Halk egemenliği" partisinden beklenebileceği gibi, bazı Demokratlar, Birlik'i yeniden kurmak amacıyla genel savaşa gidilmesinin haklı olmadığına inanıyorlardı. Bu grub, Barış Demokratları olarak tanımlanmaya başladı. Aralarındaki daha aşırı görüşlü kişilere "Zehirli Yılanlar" (Copperheds) deniliyordu. [Çevirmenin notu: "Copperhead", Kuzey Amerika'da bulunan bir tür zehirli yılana verilen isimdir.]

İster "savaş" ister "barış" hizbinden olsunlar, pek az Demokrat, kölelere özgürlük sağlamanın Kuzeyli kanı dökülmesine değer bulunduğuna inanıyordu. Gerçekten de, kölelerin azad edilmesine karşı muhalefet, uzun süredir partinin politikası olmuştu. Sözgelimi 1862'de, hemen hemen her Demokrat Kongre üyesi, köleliği Washington, D.C.'de kaldıran ve yeni topraklarda yasaklayan yasa aleyhinde oy kullanmıştı.

Kölelerin azad edilmesi karşısında en büyük muhalefet, özgürlüğüne yeni kavuşan çok sayıda siyahın Kuzey'e göç edeceğinden korkan fakir işçilerden ve özellikle de İrlandalı ve Katolik Alman göçmenlerden geliyordu. Bu gibi duyguların dürtüsüyle, 1862'de birkaç Kuzey kentinde ırkçı ayaklanmalar oldu.

Lincoln, Ocak 1863'te Kölelerin Azad Edilmesi Bildirisi'ni yayınlayarak, açıkça köleliğin kaldırılmasını da savaş amaçları arasına almıştı. Bu amaç Kuzey'de tümüyle kabul edilmekten çok uzaktı. Sözgelimi, Indiana ve Illinois eyalet yasama organları, Konfederasyon ile barış yapılması ve "kötü, insanlık dışı ve dine aykırı" bildirinin geri alınması çağrısında bulundular.

Kuzey'in savaşı yürütmekte karşılaştığı zorluklar, Lincoln'un Eylül 1862'de ihzar emri (getirile emri – habeas corpus) sistemini askıya almasına ve askere alma çalışmalarına müdahale edenlere ya da asilere yardımda bulunan ve onlara kolaylık sağlanan yörelerde sıkıyönetim uygulamasına yol açtı. Böylelikle vatandaşlık hukukunun ihlali, bunalım dönemlerinde her zaman hoşgörü ile karşılanmakla birlikte, Lincoln'u eleştirmeleri için Demokratlara bir fırsat daha vermiş oldu. Savaş Bakanı Edwin Stanton, sıkıyönetimi etkin bir biçimde uyguladı ve çoğunluğu Güneyli işbirlikçilerden ya da Demokratlardan oluşan binlerce kişi tutuklandı.

Birlik'in insan gücü gereksinimi, A.B.D.'de ilk kez zorunlu silah altına alma yoluna başvurulmasına yol açtı. Askere yazılmayı "teşvik" amacıyla 1863'te çıkarılan yasa yüzünden pek çok kişi daha mutsuzlar arasına katıldı. Özellikle Pennsylvania, Ohio, Indiana ve Wisconsin'deki Zehirli Yılanlar arasında görülen şiddetli muhalefet karşısında, yasanın uygulanması için federal hükümet askerlerinin göreve çağrılması gerekti.

Silah altına alınan bir kimse, o günlerde kalitesiz bir işçinin yıllık gelirine aşağı yukarı eşit bir para olan, 300 dolar öderse bu görevden kurtulabiliyordu. Anılan özellik, Konfederasyon'un belirli yörelerinde de görüldüğü gibi, bunun "zenginin savaşı ve yoksulun kavgası" olduğu izlenimini güçlendirdi.

Silah altına almaya karşı en büyük direnme New York kentinde 1863 yılı yaz aylarında görüldü. Demokrat Parti'nin kalelerinden olan New York'ta daha önce de birkaç görevlinin öldürülmesine tanık olunmuştu. Temmuz ayında, grevde olan İrlandalı liman işçilerinin yerine çalıştırılmak üzere, bir grub siyah, polis koruması altında kente getirilmişti. Aynı zamanda, yetkililer halkın hoşlanmadığı bir askere alma kurası düzenlediler. Bu iki olayın üst üste gelmesi sonucunda, dört gün süren bir ayaklanma oldu; birçok siyah mahallesi, askerlik şubesi ve Protestan kilisesi yakılıp yıkıldı ve en az 105 kişi öldürüldü. Gettysburg'dan birkaç Birlik alayı gelmeden düzen sağlanamadı.

İç Savaş sırasındaki en ünlü hukuk davası da aynı yıl ortaya çıktı. Dava, Ohio valiliği için Demokrat Parti aday adayı Clement Vallandingham'la ilgiliydi. Belli ki adaylığını güçlendirmek isteyen Vallandingham, yerel askeri makamların "vatana ihanet faaliyetleri"ne ilişkin yasaklarını hiçe sayarak, Lincoln'un uyguladığı siyasete saldırdı ve "siyahların özgürlüğü ve beyazların köleleliği için yapılan bir savaş" olarak nitelediği çatışmaları sona erdirmek için görüşmeler yapılması çağrısında bulundu. Bunun ardından, Birlik askerleri zor kullanarak evine girdiler ve onu tutukladılar.

Demokratlar ve hatta bazı Cumhuriyetçiler, Vallandingham'ın tutuklanmasının yasal olmadığını ileri sürerek hemen buna karşı çıktılar. Lincoln, buna karşılık olarak, onu Konfederasyon hatlarının gerisine gönderdi ve Vallandingham adaylığı kazandı. Daha sonra Kanada'ya geçti ve orada gürültülü fakat başarısız bir seçim kampanyası yürüttü.

Birlik'in 1863'te Vicksburg ve Gettysburg'da kazandığı zaferlere karşın, Demokrat "barış" adayları, ulusun karşılaştığı güçlükleri ve ırkçı duyarlılığı kullanmayı sürdürdüler. Gerçekten de, Kuzeylilerin ruhsal durumu, Lincoln'u 1864'te yeniden seçilme şansını yitirdiğine inandırmıştı.

O yılki Demokrat Parti adayı, iki yıl önce Lincoln tarafından Potomac Ordusu komutanlığından alınmış bulunan General George McClellan'dı. McClellan'ın başkan yardımcısı adayı ise Vallandingham'ın yakın bir müttefikiydi. Buna karşın, Demokratların umduklarının aksine, McClellan, savaşı sona erdirmek için görüşmeler yapılması amacına yönelik Parti görüşünü benimsemeyi reddetti. Yine de, zaferin yaklaşmakta olması nedeniyle, Lincoln, Kasım ayında yapılan seçimlerde New Jersey ve Delaware dışındaki tüm Kuzey eyaletlerini ele geçirdi ve McClellan'ı kolaylıkla yendi.

KaynakçaDüzenle

  1. ^ This Republic of Suffering: Death and the American Civil War. 2009. s. 274. ISBN 9780375703836. 
  2. ^ Taylor (1962).
  3. ^ The Growth of Southern Nationalism, 1848–1861. ISBN 9780807100066. 
  4. ^ Encyclopedia of the Antebellum South. 2000. ISBN 9780313308864. 
  5. ^ American Railroads. 1997. s. 35-95. ISBN 9780226776606. 
  6. ^ Railroads in the Old South: Pursuing Progress in a Slave Society. 2009. ISBN 9780801898457. 
  7. ^ Licht (1995).
  8. ^ An Empire of Wealth: The Epic History of American Economic Power. 2004. ISBN 9780060093624. 
  9. ^ The Age of Gold: The California Gold Rush and the New American Dream. 2002. ISBN 9780385502160. 
  10. ^ America's Great Debate: Henry Clay, Stephen A. Douglas, and the Compromise That Preserved the Union. 2012. ISBN 9781439141687. 
  11. ^ The Texas Press and the Filibusters of the 1850s: Lopez, Carajal, and Walker (PDF) (Tez). Denton, Texas. May 1983. 
  12. ^ Olsen (December 2004). "Historians and the extent of slave ownership in the Southern United States". Civil War History. 50 (4): 401-417. doi:10.1353/cwh.2004.0074. 20 Temmuz 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi – southernhistory.net vasıtasıyla. 
  13. ^ Drawn with the Sword. s. 15. ISBN 9780195096798. 
  14. ^ The Fate of Their Country: Politicians, Slavery Extension, and the Coming of the Civil War. New York. ISBN 9780809095186. 
  15. ^ Grand Old Party: A History of the Republicans. 2003. ISBN 9780375507410. 
  16. ^ The Origins of the Republican Party, 1852-1856. 1987. ISBN 9780198021148. 
  17. ^ Freedom National: The Destruction of Slavery in the United States, 1861-1865. s. 12. ISBN 9780393065312. 
  18. ^ "1". Grand Old Party: A History of the Republicans. 2003. ISBN 9780375507410. 
  19. ^ Schlesinger, Arthur, Jr., (Ed.) (1971). The Election of 1856. History of American Presidential Elections. 5. 
  20. ^ Howard (1971). "The 1856 Election in Ohio: Moral Issues in Politics". Ohio History. 80 (1). 
  21. ^ The Disruption of American Democracy. 1948. ISBN 9780608039565. 
  22. ^ Finkelman (2007). "Scott v. Sandford: The Court's Most Dreadful Case and How it Changed History" (PDF). Chicago-Kent Law Review. 82 (3): 3-48. 3 Aralık 2012 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  23. ^ The Impending Crisis, 1848-1861. 1976. s. 267-296. ISBN 9780061319297. 
  24. ^ The Civil War: A History. New York. 1962. s. 29. ISBN 9780451603326. 
  25. ^ a b Hanson (1962).
  26. ^ "Historical Times Encyclopedia of the Civil War". 1986. ISBN 9780061812613. 12 Nisan 2000 tarihinde kaynağından arşivlendi – civilwarhome.com/johnbrownbio.htm vasıtasıyla. 
  27. ^ "Anniversary Volume Gives New Voice To Pioneer Accounts of Sioux Uprising". University of Cincinnati. 21 Ağustos 2002. 19 Haziran 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Haziran 2007. 
  28. ^ German Pioneer Accounts of the Great Sioux Uprising of 1862. ISBN 9780971365766. 
  29. ^ Team of Rivals: The Political Genius of Abraham Lincoln. 2005. ISBN 9780684824901. 
  30. ^ The Presidency of Abraham Lincoln. 1994. s. 21–48. ISBN 9780700606719. 
  31. ^ The Greatest Nation of the Earth: Republican Economic Policies During the Civil War. 1997. ss. 9, 41, 52, 111, 116, 120, 182, 202. ISBN 9780674059658. 
  32. ^ Gallagher (September 2009). "Disaffection, Persistence, and Nation: Some Directions in Recent Scholarship on the Confederacy". Civil War History (55): 329–353. 
  33. ^ Look Away! A History of the Confederate States of America. 2002. ISBN 9780743227711. 
  34. ^ The Confederate Republic: A Revolution against Politics. 1994. ISBN 9780807821442. 
  35. ^ Ersatz in the Confederacy: shortages and substitutes on the southern homefront. 1993. ISBN 9780872498778. 
  36. ^ Freedom's Journey: African American Voices of the Civil War. 2004. ISBN 9781556525216. 
  37. ^ A Shattered Nation. 2005. doi:10.5149/9780807888957_rubin. ISBN 9780807829288. 

Kullanılan kaynaklarDüzenle

   Bu madde Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı'nın yayınladığı kamu malı materyali içermektedir.