Ali bin Abdullah bin Abbas

Ali Bin Abdullah bin Abbas bin Abdulmuttalib (Arapça علي بن عبد الله بن العباس بن عبد المطلب) (yaklaşık 661 – yaklaşık 736), Abbasilerin atasıydı. Abbas bin Abdulmuttalib'in torunu ve ilk iki Abbasi halifesi Seffah ve Mansur'un dedesidir.

HayatıDüzenle

Ali, İslam peygamberi Muhammed'in kuzeni Abdullah bin Abbas'ın ve Kinde kabilesinin "dört kralından" birinin kızı olan Zühre bint Mishrah'ın en küçük oğluydu.[1] Rivayete göre Ali bin Ebu Talib'in (ö. 661) suikastının gerçekleştiği gece doğdu, ancak doğum yılına itiraz eden alternatif kaynaklar da var.[2]

Ali, bir yetişkin olarak sonunda, kırbaçlanmasını ve başkentten sürülmesini emreden 1.Velid'in (h. 705-715) hükümdarlığı sırasında Emevi Devletiyle ters düştü. Daha sonra Filistin ve Arabistan sınırındaki El-Şarat vilayetine taşındı ve Hümeyme köyünde ikamet etti ve burayı Abbasi ailesinin yeni karargahı olarak kurdu. 735-6'da veya ertesi yıl Hümeyme'de öldü, bu sırada oğlu Muhammed, ailenin ve Abbasi propagandasının liderliğini üstlenmişti.[3]

Karakteri ve çocuklarıDüzenle

Ali, siyah boyalı saçları, uzun sakalı ve şapka ile gizlenmiş kel kafalı, iri boylu ve açık tenli yakışıklı bir adam olarak tanımlanmaktadır. Son derece dindar olarak görülüyor, sürekli dua ettiği söyleniyordu. Sünni çevrelerde nihayetinde "Seccad" lakabıyla tanındı (yani çok secde eden kişi).[4]

Ali'nin Hümeyme'de kaldığı süre boyunca 20 kadar erkek çocuk babası olduğu bilinmektedir. [5] En tanınan oğlu, Abbasi devriminin önde gelen isimlerinden biri olan ve gelecekteki halifeler Seffah ve Mansur'un babası olan Muhammed'di. İsa,[6] Davud, [7] Süleyman, Abdüssamed, Salih,[6] İsmail, ve Abdullah gibi bazı çocukları Abbasi Devrimine katılmışlardır ve birçoğu Abbasi Halifeliğinin ilk 10 yıllarında önemli bir rol oynamaya devam etmişlerdir.

Daha fazla okumaDüzenle

NotlarDüzenle

KaynakçaDüzenle