İnsan-ı kâmil

İnsan-ı kâmil, ilahiyatta insanın ulaşabileceği en üst noktayı tanımlar. Tasavvuf düşüncesinde hayli geniş bir anlam taşır. Allah, insan, bilgi ve varlık dörtlüsü arasında bir bağlantı kurar. Bu kavram, gelişimini büyük oranda ibn Arabi'ye borçludur. Fakat Arabi öncesi özellikle Hallac-ı Mansur ve Hakim-i Tirmizi kavramı ilk işleyen kişilerdir.[1]

İslam teolojisinde İslam peygamberi Muhammed'i tanımlamak için de kullanılır. İnsanın yaratılmış varlıklar arasında mükemmelliğe sahip olduğu ve en mükemmelin de peygamber olduğu kabulü için kullanılır.

Ayrıca bakınızDüzenle

KaynakçaDüzenle

  1. ^ Ocak, Ahmet Yaşar. "Tasavvuf, Velayet ve Kainatın Görünmez Yöneticileri". ISBN 9786254493065