"İradecilik" sayfasının sürümleri arasındaki fark

k
değişiklik özeti yok
k
k
Etiket: 2017 kaynak düzenleyici
 
=== Ortaçağ teolojik voluntarizmi ===
[[John Duns Scotus|Duns Scotus]] ve [[Ockhamlı William]]<ref>Walker, L. (1912). [http://www.newadvent.org/cathen/15505a.htm Voluntarism]. In The [[Catholic Encyclopedia]] içinde. New York: Robert Appleton Company. RetrievedErişim Septembertarihi: 27, 2019Eylül from2019, [[New Advent]].</ref> (en önde gelen ortaçağ [[Skolastik felsefe|skolastik]] filozoflarından ikisi) ile ilişkili olarak '''ortaçağ teolojik voluntarizmi''' ([[meta-etik]] [[ Teolojik gönüllülük |teolojik voluntarizm]] ile karıştırılmamalıdır) genellikle ilahi iradeye ve insanın özgürlüğüne (''voluntas superior intellectu'') felsefi vurgu olarak kabul edilir. Örneğin, Scotus, ahlakın Tanrı'nın aklı veya bilgisinden çok, iradesi ve seçiminden kaynaklandığını savundu. Buna göre, Tanrı son kertede eylemlerinin rasyonelleştirilmesi ve mantık yoluyla açıklanması gerekmeyen ve mümkün olmayan, [[ Her şeye kadir |her şeye gücü yeten]] bir varlık olarak tanımlanmalıdır. Bu nedenle, voluntarizm genellikle [[Skolastik felsefe|skolastik]] [[Thomas Aquinas]] tarafından savunulan [[entelektüalizm]] ile çelişir.<ref>[http://www.iep.utm.edu/voluntar/ "Voluntarism"] entry in the, ''[[Internet Encyclopedia of Philosophy]]''</ref>
 
=== Doğa felsefesine bir yaklaşım olarak teolojik voluntarizm ===
'''Teolojik voluntarizm''' aynı zamanda [[Pierre Gassendi]], [[Walter Charleton]], [[Robert Boyle]],<ref>[[Peter Harrison (historian)|Peter Harrison]], ''The Fall of Man and the Foundations of Science'', Cambridge University Press, ps. 220: "There has been considerable discussion in the secondary literature about the impact of Boyle'sun doğa felsefesine yaklaşımında teolojik voluntarizminin theologicaletkisi voluntatismhakkında onikincil hisliteratürde approachbir tohayli naturaltartışma philosophybulunmaktadır."</ref> [[Isaac Barrow]] ve [[Isaac Newton]] gibi bazı ilk modern doğa filozofları tarafından kabul edildiği tartışmalı olan teolojik bağlılıklar—yani, Hristiyanlık öğretilerinin belirli yorumları—anlamına da gelir. Bu, ilk modern bilimle ilişkili ampirik bir yaklaşım sonucunu doğurdu. Dolayısıyla, voluntarizm, Tanrı'ya olan inancın veya imanın bireye önceden ilahi bir iman armağanı gerekmesinin aksine, irade ile elde edilebilmesine izin verir. Bu kavram, en azından bazı tarihçiler ve filozoflar (örneğin, tarihçi [[ Francis Oakley |Francis Oakley]] ve filozof [[ Michael B. Foster |Michael B. Foster]]) arasında rağbet görerek geçerli kabul edilmiştir. 20. yüzyılda teolojik voluntarizmin bir temsilcisi [[ James Luther Adams |James Luther Adams]] idi.
 
== Metafizik voluntarizm ==
 
== Epistemolojik voluntarizm ==
[[Epistemoloji|Epistemolojide]], '''epistemolojik voluntarizm,'''<ref>Sandy Boucher, "Stances and Epistemology: Values, Pragmatics, and Rationality", ''Metaphilosophy'' '''49'''(4), JulyTemmuz 2018, pps. 521–547.</ref> inancın, sadece bir kişinin bilişsel tutumunu veya belirtilen bir önermeye göre psikolojik kesinlik derecesini kaydetmekten çok, bir irade meselesi olduğu görüşüdür. Kişi inançlar konusunda voluntarist ise, belirli bir P önermesi hakkında çok emin olduğunu düşünmesi ve aynı zamanda P'ye çok düşük bir öznel olasılık vermesi tutarlıdır. Bu, [[ Bas van Fraassen |Bas van Fraassen]]'in yansıtma ilkesinin temelidir.
 
== Politik voluntarizm ==