"Umberto Boccioni" sayfasının sürümleri arasındaki fark

düzeltme
(→‎Kaynakça: düzeltme AWB ile)
(düzeltme)
Boccioni, önceleri ''Il lavoro'' başlığını taşıyan ''La città sale ([[Kent Uyanıyor]])'' tablosu üzerinde yaklaşık bir sene çalıştı. 1910 tarihli ve 2 merteye 3 metre ebadındaki bu büyük tablo ressamın fütürizme yöneldiği nokta olarak değerlendirilir. Ressam bir arkadaşına bu tabloya ilişkin olarak "İş gücü, ışık ve hareketin büyük bir sentezini yapmayı denedim" diye yazmıştı.{{r|Coen}} [[Milano]]'da Mayıs 1911'de sergilene tablo çoğu takdir edici olan birçok yorum aldı. 1912'de fütürizmi tanıtmak amacıyla tüm Avrupa'da dolaştırılan bir serginin baş eseri oldu. Aynı yıl büyük piyanist [[Ferruccio Busoni]]'ye 4.000 [[İtalyan lirası|liraya]] satıldı.{{r|Coen}} Tablo bugün [[New York]]'taki [[Museum of Modern Art]]'ın tablo bölümünün girişinde sergilenmektedir.{{r|MoMA}}
 
''La risataRisata'' (1911) ressamın ilk gerçek fütürist eseri sayılır. Bu dönemde ressam divizyonizmden tamamen kopmuştu ve modern hayata dair yaptığı gözlemlerden ortaya çıkan hislere odaklanmıştı. Tablo sergilendiğinde oldukça olumsuz yorumlar aldı, ''Tre donne'' ile karşılaştırılarak eleşitirildieleştirildi, hatta bir ziyaretçi henüz kurumamış boyaya elleriyle dokunarak resmi bozdu.{{r|Coen}} Daha sonraki dönemlerde ise daha olumlu yorumlar yapıldı, hatta tablonun [[kübizm]]e verilmiş bir cevap olduğu söylendi. Tablo, [[Berlin]]'de sergilenen toplam 20 fütürist eseri satın alan Alman koleksiyoncu Albert Borchardt tarafından satın alındı. Ressamın yine 1911 tarihli olan ve balkondan kalabalık bir caddeyi izleyen bir kadını betimleyen tablosu ''[[La Strada Entra Nella Casa]]'' da aynı koleksiyoner tarafından alındı. Bugün ilk tablo Museum of Modern Art,{{r|MoMA}} ikincisi ise [[Hannover]]'deki [[Sprengel Museum]] koleksiyonlarındadır.{{r|Coen}}
 
Umberto Boccioni 1911 yılının büyük bir kısmını "''Stati d'animo (Zihin Durumları)''" başlıklı tablo üçlemesi üzerinde çalışarak geçirdi. ''Elvedalar'', ''Gidenler'' ve ''Gelenler'' isimli tablolardan oluşan bu üçleme ressamın deyimiyle bir trenyolu istasyonuna gelenleri ve gidenleri anlatıyordu. Üçü de Marinetti tarafından satın alınan tablolar, [[Nelson Rockefeller]] tarafından şairin dul eşinden alındı ve New York'taki Museum of Modern Art'a bağışlandı.{{r|MoMA|looted}} Ressam, 1912'de tamamladığı ve bir atın dinamizmini yoğun bir renk çeşitliliğiyle resmeden ''Elasticità (Esneklik)'' ile birlikte bir dizi "dinamizm" tablosu yapmaya başladı: ''Dinamismo di un corpo umano'', ''[[Dinamismo di un Ciclista]] (Bir Bisikletçinin Dinamizmi)'', ''Dinamismo di un foot-baller (Bir Futbolcunun Dinamizmi)'' ve 1914'te tamamlanan ''Dinamismo plastico: cavallo + caseggiato''. Boccioni bu temaya yoğunlaşırken, bir taraftan da eski uğraşı olan insan figürlerine geri dönerek 1912'de ''L'antigrazioso'', 1914'te ise ''I selciatori'' ve ''Il bevitore'' tablolarını yaptı.
49

değişiklik