"Apokrif" sayfasının sürümleri arasındaki fark

→‎Etimoloji: düzeltme, değiştirildi: 1546 → 1546 AWB ile
(Ufak düzenleme yapıldı)
(→‎Etimoloji: düzeltme, değiştirildi: 1546 → 1546 AWB ile)
[[Eski Antlaşma]] dönemiyle ilgili apokrif kitapların çoğunluğu [[İbranice]] ya da [[Aramice]] yazılmış olmalarına karşın, yalnızca [[Grekçe]] biçimleriyle günümüze ulaşmışlardır. Bu da metinlerin Eski Antlaşma’nın ilk [[Grekçe]] çevirisi olan [[Septuaginta]]’da toplu olarak korunmasından kaynaklanmaktadır.{{olgu}} Eski Antlaşma’nın MÖ 3. yüzyılda yapılmaya başlanan ve dünyada o dönem en yaygın dil olan{{olgu}} Grekçedeki bu çeviri çok kısa bir süre içinde yaygınlaşmıştır.
 
[[Roma]] [[Katolik Kilisesi]] [[1546]] yılında [[Trento Konsili]]'nde bu kitapları Kutsal Kitaplar’ın arasına almıştır. [[Katolikler]] söz konusu kitaplardan “[[Deuterokanonik]]”, yani [[Kutsal Kitap]] listesine sonradan eklenmiş kitaplar olarak söz ederler. [[Ortodoks Kilisesi]] ise “Deuterokanonik” olarak adlandırdığı kitapları 1642 [[Yaş, Romanya|Yaş]] ve 1672 [[Kudüs]] konsillerinde “Kutsal Yazılar’ın gerçek parçaları” olarak adlandırmıştır. Günümüzde birçok [[Ortodoks]] din bilgini [[Atanasyus]] ve [[Jerome]]'nin çizgisini izleyerek bu kitapların Kutsal Yazılar’ın diğer bölümlerinden daha az yetkili olduğunu kabul etmektedir. [[Protestanlar]] ise bu kitapları [[Kutsal Kitap]]’ın bir parçası olarak değerlendirmezler. Bu parçaları “Apokrifler” diye adlandırırlar. [[Martin Luther]] Apokrifler’e Kutsal Yazı gözüyle bakmamasına rağmen onların “okunması iyi ve yararlı kitaplar” olduğunu belirtmiştir.
 
Apokrif Kitapları genellikle Eski Antlaşma’nın evrensel olarak benimsenen kitapları arasında değerlendirilmez ve topluluk önünde ya da [[kilise]] tapınma hizmetinde birincil olarak kullanılmazlar. Yine de apokrif kitapları’nın inanlıların kişisel çalışmaları ve gelişmeleri için yararlı olabilecekleri düşünülür.{{olgu}}
1.332.802

düzenleme