"İtalyan Yeni Gerçekçiliği" sayfasının sürümleri arasındaki fark

→‎top: düzeltme AWB ile
(→‎top: düzeltme AWB ile)
'''''İtalyan Yeni Gerçekçiliği''''' (İtalyanca: ''Neorealismo''), [[II. Dünya Savaşı]] sonrasında [[İtalya]]'da ortaya çıkmış bir sinema akımıdır. Bu akım kabaca [[1944]] ila [[1952]] yılları arasında etkili oldu. Genelde kabul gören kanıya göre akımı başlatan film [[Roberto Rossellini]]'nin [[1945]]'te çektiği [[Roma, Açık Şehir]] ([[Roma, Città Aperta]]) iken akımın son filmi de [[Vittorio De Sica]]'nın [[1952]] tarihli [[Umberto D.]]'sidir. Kimilerine göre [[Federico Fellini]]'nin [[1954]] tarihli filmi [[Sonsuz Sokaklar (film, 1954)|Sonsuz Sokaklar]] ([[La Strada]]) da bu akıma dâhil edilir.
 
İtalyan Yeni Gerçekçilik Akımı [[1930]]'lu ve [[1940]]'lı yıllardaki [[Benito Mussolini|Mussolini]] döneminin [[Beyaz Telefon Filmleri]] olarak da adlandırılan pembe salon filmlerine bir tepki olarak doğmuştur. Bu tür filmler savaş sonrasının ekonomik kargaşa ve belirsizlik ortamında ortaya çıkmış olan yoksulluk, işsizlik, umutsuzluk ve ahlaki çöküş gibi temaları işlerler, salon filmlerinin aksine hayal kırıklığına uğramış çalışan insanların gündelik sorunlarına eğilirler.
[[Dosya:Enzo Staiola in Bicycle Thieves.jpg|thumb|Enzo Staiola in Bicycle Thieves]]
 
1.051.588

değişiklik