"Romen dilleri" sayfasının sürümleri arasındaki fark

düzeltme AWB ile
(düzeltme AWB ile)
Bütün Roman dilleri (kimi zaman '''Romanik''' diye de geçer) [[Genel Latince]]'den gelir. Roma edebiyatında kullanılan [[Klasik Latince]]'den daha farklı olan [[Genel Latince]]'yi Roma İmparatorluğu'nun tebasında olan askerler, seyyahlar ve köleler kullanırdı. M.Ö. 200 ve M.S. 100 yılları arasında, imparatorluğun genişlemesi, devletin eğitim ve yönetim politikalarıyla birleşince, [[Genel Latince]] [[İber Yarımadası|İber Yarımadası'ndan]] başlayarak [[Karadeniz|Karadeniz'in]] doğu kıyılarına kadar olan geniş bir alanda ilk dil olarak kullanılır oldu. İmparatorluğun beşinci yüzyıldaki gerilemesi ve çöküşüyle birlikte, [[Genel Latince]] yerelleşti ve bu dilden onlarca farklı yerel dil ve lehçe oluştu. [[Fransızlar|Fransız]], [[Portekiz]] ve [[İspanyollar|İspanyol]] denizaşırı sömürge imparatorlukları onbeşinci yüzyıldan sonra bu dilleri başka kıtalara da yaymaya başladılar - öyle ki bütün Roman dillerini kullananların 2/3'ü artık [[Avrupa]] dışındaydı.
 
Roma öncesi diller ve sonraki işgallere rağmen, Roman dillerinin [[foneti]]k, [[morfoloji]]k özellikleri, [[sözcük]]leri ve [[sözdizim]]i aslen [[Genel Latince|Genel Latince'ye]]ye dayanmaktadır. Bu dillerin, grup olarak, bu gibi dilbilgisi özellikleri, onları [[Hint-Avrupa dil ailesi|Hint-Avrupa dillerinin]] diğer altbirimlerinden ayırır. Genel olarak, bir iki istisna hariç, Romans dilleri [[Latince dil bilgisi:İsim çekimleri|Klasik Latince'ninLatincenin çekim yapısını]] kaybetmiştir. Bunun sonucunda Romans dilleri ÖFN (Özne-Fiil-Nesne) cümle yapısını ve [[edat]]ların geniş anlamda kullanımını zorunlu hale getiren bir yapı geliştirmişlerdir.
 
== Tarihçe ==
761.448

değişiklik