"Gregori (patrici)" sayfasının sürümleri arasındaki fark

 
646'da Gregory, Konstans'a karşı bir isyan başlattı. Açıkça görülen sebep, Konstans'ın Monotelitizme destek olması görünsede şüphesiz [[Müslümanların Mısır'ı fethi]]ne ve Bizans Afrika'sına sunduğu tehdide bir karşılıktır.<ref name="ODB"/> Konstantinopolis'deki imparatorluk hükümetinin Müslümanların ilerlemesini durdurması konusundaki başarısızlığı göz önüne alındığında, [[Charles Diehl]]'in sözleriyle "Afrika'nın güçlü valisi için varlıklarını savunmak konusunda beceriksiz olan zayıf ve uzak imparatorluktan ayrılmak büyük bir cazibeydi". Doktrinlerin farklılıklarının yanı sıra Afrika'daki Eksarhlığın uzun süredir var olan özerkliği bu eğilimi güçlendirdi.<ref>Diehl (1896), pp. 554–556</ref> Diğer taraftan Arap vakainüvis [[Taberî]], Gregory'nin isyanının Konstans'ın talep ettiği 300 pound altınlık verginin tetiklediğini iddia eder.<ref name="PmbZ"/> Arap kaynakları, kendisini imparator ilan ettikten sonra madeni paralara kendi resmini bastırdığını iddia ederler, ancak bugüne kadar böyle bir para bulunamamıştır.<ref name="PmbZ"/><ref name="Diehl557">Diehl (1896), p. 557</ref><ref>cf. {{cite journal | last = Guery | first = R. | chapter = Le pseudo-monnayage de l'usurpateur Grégoire, patrice d'Afrique. | journal = Bulletin de la societé francaise de numismatique | year = 1981 | pages = 66–68 | language = French}}</ref> Hem Günah Çıkartıcı Maximus hem de [[Papa I. Theodore]] teşvik etmiş ya da en azından bu girişimde Gregory'yi destekledikleri görülür. Böylece Papa iddiaya göre Maximus'un rüyalarını iletmesi için bir elçi göndermişti, rüya iki rakip melek korosunun "Konstantin [Konstans] ''[[Augustus (unvan)|Augustus]]''{{'}}a zafer" ve "Gregory ''Augustus''{{'}}a zafer" diye bağrıyorlardı, birincisi kademeli olarak sessiz kalıp, ikincisi kazanması üzerineydi.<ref name="ODB"/><ref name="PLRE"/><ref>Diehl (1896), pp. 556–557</ref> İsyan, yalnızca Romalı Afrikalılar arasında değil ayrıca iç taraftaki [[Berberiler]] arasında geniş bir destek bulduğu görülür.<ref name="Diehl557"/>
<!--
In 642–643, the Arabs had seized [[Cyrenaica]] and the eastern half of [[Tripolitania]], along with [[Tripoli]]. It was only an order from Caliph [[Umar]] (r. 634–644) that halted their westward expansion.<ref>Diehl (1896), pp. 557–558</ref>
 
642-643'te Araplar, [[Trablus]] ile birlikte [[Sirenayka]] ve [[Trablusgarp]]'ın doğu yarısını ele geçirdiler. Ancak Halife [[Ömer]] (634-644) batı yönündeki genişlemeleri durduran bir emir verdi.<ref>Diehl (1896), pp. 557–558</ref>
<!--
In 647, however, Umar's successor [[Uthman]] ordered [[Abdallah ibn Sa'ad]] to invade the Exarchate with 20,000 men. The Muslims invaded western Tripolitania and advanced up to the northern boundary of the Byzantine province of [[Byzacena]]. Gregory confronted the Arabs on their return at [[Sufetula]], but was defeated and killed.<ref name="ODB"/><ref>Diehl (1896), pp. 558–559</ref><ref>Pringle (1981), p. 47</ref> [[Agapius of Hierapolis]] and some [[Syriac]] sources claim that he survived the defeat and fled to Constantinople, where he was reconciled with Constans, but most modern scholars accept the Arab chroniclers' account of his death in battle.<ref name="ODB"/><ref name="PmbZ"/><ref name="PLRE"/> The Arab accounts also claim that the Muslims captured Gregory's daughter, who had fought at her father's side. She was carried along back to Egypt as part of the booty, but she fell from her camel on the march and was killed.<ref name="PmbZ"/><ref>Diehl (1896), p. 559</ref>
After Gregory's death, the Arabs sacked Sufetula and raided across the Exarchate, while the Byzantines withdrew to their fortresses. Unable to storm the Byzantine fortifications, and satisfied with the huge amounts of plunder they had made, the Arabs agreed to depart in exchange for the payment of a heavy tribute in gold.<ref>Diehl (1896), pp. 559–560</ref>
89.271

değişiklik