"Batı Almanya" sayfasının sürümleri arasındaki fark

değişiklik özeti yok
Başlangıçta tarafların amaçladıkları asıl amaç; ''tek ve demokratik Almanya devleti'', gittikçe tehlikeye girmeye başladı. Haziran 1946'da, ABD ve İngiltere Berlin'deki işgal bölgelerini, Potsdam kararlarına aykırı olarak birleştirdiler (''Bizone''). Hazirtan 1948'de Fransa'nın da katılmasıyla ''Trizone'' (Üçlü Blge) oluştu. Bu girişimler Almanya'nın parçalanmasının başlangıcı oldu. Eylül 1948'de, bu üçlü bir adım daha atarak, barış görüşmelerinin sonuçlanmasını beklemeden, Federal Almanya Cumhuriyeti'nin kurulduğunu açıkladılar. Batı Almanya'daki on bir eyaletin (Lander) yöneticilerinden bir kurucu meclis toplandı. Meclisin hazırladığı anayasa 8 Mayıs 1949'da Bonn'da toplanan parlemento konseyine sunularak onaylandı. Anayasa; federal ve cumhuriyetçi; ama eyaletlere daha çok yetki veren bir yapıdaydı. Ülkeyi Bundestag ve Bundesrat adında iki meclis yönetcekti. Bundestag tüm ülkenin temsilcilerinden, Bundesrat eyalet hükümetlerinin üyelerinden oluşmaktaydı.
 
Federal hükümet 20 Eylül 1949'da işe bşladı. [[Theodor Heuss]], cumhurbaşkanı; [[Konrad Adenauer]] da başbakan seçidli. İlk hükümet, ''[[Hıristiyan Demokrat Birliği| (Almanya)Hristiyan Demokrat Birliği]]'', ''[[Hür Demokratik Parti (Almanya)|Hür Demokrat Parti]]'' ve ''[[Alman Partisi (1947)|Alman Partisi]]'' üyelerinden kurulu bir koalisyon kabinesiydi. ABD, İngiltere ve Fransa, 5 ÖayısMayıs 1955'de Federal Almanya'nın tam egemenliğini tanıdılar. Ülkede 1949'dan 1969'a dek Hristiyan Demokrat Parti başta kadlı. Bu döenm içinde Federal Almanya'nın tam egemenliğini tanıdılar. Ülkede 1949'dan 1969'a dek Hristiyan Demokrat Parti başta kaldı. Bu döenmdönem içinde Federal Alman; 1950'de [[ER]]'ne, 1955'de [[NATO]]'ya, 1957'de [[AET]]'ye girdi. Dış politkadapolitikası ABD ile tam bir işbirliği, NATO'nun desteklenmesi ve Fransa ile barışın sürdürülmesi ilkelerine dayanıyordu.<ref>Informationen für Politisch Bildung Heft 258, 1998 S. </ref> Adenauer 1963'de başbakanlıktan çekildi. [[Marshall Yardımı]]'yla Alman ''"ekonomi mucizesi"''ni yaratan Ekonomi BaknıBakanı [[Ludwig Erhard]] başbakanlığa getirildi. Erhard da Adenauer'ın dış ve iç politika çizgisini sürdürdü. <ref>Informationen zur Politische Bildung 258, S 5</ref>
 
[[w:en:West German federal election, 1969|28 Eylül 1969'daki seçimler]] sonunda Sosyal Dmokrat Partileri koalisyon hüümetihükümeti kurdular. Başbakanlığa [[Willy Brandt]] getirildi. Brandt Almanya'nın dış politikasında bir değişiklik yaparak [[Doğu bloku|sosyalist ülkelerleülkeler]]le ilişkileri yumuşatmaya girişti. 1970'de SSCB ve Polonya'yla sınır güvenliği için görüşmelere başlandı.<ref>Kraushaar, Frankfurter Schule und Studentenbewegung, Vol. 2 Rogner und Bernhard, 1998 Dokument Nr. 193, p. 356</ref> 19 MyısMayıs 1972'de Alman parlementosu iki ülke ile yapılan antlaşmaları onayladı. Federal ve Demoratik Almanya arasındaki ililk resmi antlaşma 17 Ekim 1972'de yürürlüğe girdi. Kasım 1972'de Brandt'ın koalisyon parileripartileri seöçimleri[[w:en:West German federal election, 1972|seçimler]]i yeniden kazandı. 21 Aralık 1972'de Demokratik Almnaya ile diplomatik ilişkileri başlatan yeni antlaşma imzalandı ve 21 Haziran 1973'te yürürlüğe girdi. Eylül 1973'te her iki Almanya'da [[BM]]'e katıldı. 6 Mayıs 1974 Willy Brandt başbakanlıktan istifa etti. YeineYerine 55 yaşındaki Maliye Bakanı Helmut Schmidt geldi. Aynı günlerde başbakan yardımcısı ve Dışişleri bakanı [[Walter Scheel]] cumhurbaşkanı seçildi. Schmidt dış politikadaki ağırlığı sosyalist ülkelerden Batı'ya çevirdi. 20 Haziran 1974'de imzalanan, Çekoslovakya ile ilişkileri normale döndüren Brandt'in başlattığı dönemin son antlaşması oldu. 3 Ekim 1976'da Başbakan Schmidt'in koalisyon partileri olan [[Almanya Sosyal Demokrat Partisi|Sosyal Demokrat Parti (SPD)]] ile Hür Demokrat Parti, seçimleri az bir farkla kazandılar. 1977'de ülkede terörist eylemler başladı.<ref>{{cite web|author=ZEIT ONLINE GmbH, Hamburg, Germany |url=http://www.zeit.de/2011/32/Buback-Tragoedie |title=RAF: Gefangen in der Geschichte &#124; Gesellschaft &#124; ZEIT ONLINE |publisher=Zeit.de |date=13 August 2011 |accessdate=25 May 2013}}</ref> 6 Mayıs 1978'de Schmidt ve SSCB lideri Leonide[[Leonid Brejnev]], 25 yıllık ekomomik işbirliği antlaşmasını imzaladılar. 23 Mayıs 1979'da Scheel'in yerine 64 yaşındaki eski Nazi Partisi üyesi ve Bundestag Meclisi sözcüsü Karl Carstens seçildi. Batı ve Doğu Almanya arasındaki ilişkiler 1980'de de gelişmeye devam etti. Fakat Polonya olayları nedeniyle Schmidt'in Doğu Almanya'ya yapacağı gezi ertelendi.
 
5 Ekim 1980 seçimlerini yeniden kazanan koalisyon partileri arasında çıkan anlaşmazlık erken seçime yol açtı. Ekim 1982'de yapılan erken seçimlerden SPD gerileyerek çıktı. Yeni koalisyon hükümetini, Hıristiyan Demokrat Parti başkanı [[Helmut Kohl]], Hür Demokratlar ve Hristiyan[[Hıristiyan Sosyal Birliği]] (CSU) ortaklığıyla kurdu. 1983'te yapılan devlet başkanlığı seçimini Hıristiyan Demokrat [[Richard von Weizsacker]] kazandı. Aynı yıl gerçekleştirilen genel seçimlerden Kohl'u başbakan adayı olarak gösteren koalisyon partileri önde çıktı. Aralık ayı içinde ABD'nin Federal Almanya topraklarına [[Pershing- II]] füzelerini yerleştirmesi başta SSCB olmak üzere sosyalist ülkelerle ilişkilerin gerginleşmesine neden oldu. 1984 sonunda yapılan yerel seçimlerde [[Birlik 90/Yeşiller|Yeşiller]] ülkenin en kalabalık eyaleti olan [[Kuzey Ren-Vestfalya]]'da üçüncü parti durumuna geldi. 1985'teki eyalet seçimlerinde ise koalisyon ortağı partilerin oyları düştü. Ayrıca bu seçimlerden sonra ilk Sosyal Demokrat-Yeşiller Koalisyonı Hessen'de kuruldu. Ancak bu koalisyon iki partinin nükleer enerji konusunda anlaşamamaları üzerine dağıldı. 1987 başında yapılan genel seçimler sonunda iktidardaki koalisyon meclisteki çoğunluğunu korudu. Ancak koalisyon'un en büyük ortağı CDU büyük oy kaybına uğradı. Seçimlerden Yeşiller ile koalisyon küçük ortağı FDP en karlı çıkan partiler oldular. 25 Mart günü parti içindeki bir antlaşmazlık nedeniyle Willy Brandt SPD başkanlığından istifa etti. Yerine Hans Jachen Vopel seçildi. Yıl sonunda yapılan eyalet seçimlerinde de CDU önemli ölçüde oy kaybına uğradı. Yeşiller ile FDP oy oranlarını yükselttiler. Bu arada [[Almanya Ulusal Demokratik Partisi|Neo-Nazi parti]] de Bremen eyalet meclisine bir kişi sokmayı başardı.
 
1989 sonunda Demokratik Almanya'da gelişen politik olaylar 1990 başında iki Almanya'nın birleşmesini gündeme getirdi. NATO üyeliği, Polonya ile sınır anlaşmazlığı gibi bir çok çözüm bekleyen sorun olmasına karşın bu konuda önemli adımlar atıldı. 10 Mart 1990'da İki Almanya'nın üst düzey bürokratları arasında bu konuda ilk görüşme DAC başkenti Doğu Berlin'de gerçekleştirildi. Tek Almanya sorununda çözüm bulabilmek için "2+4 formülü" adı verilen iki Almanya ile II. Dünya Savaşı'nın galibi dört devletin birlikte toplanması kararlaştırıldı. Başbakan Kohl, iki Almanya'nın birleştirilmesi amacıyla kasım ayında bir plan teklif etti; 1990'da birleşme sürecini hızlandırdı ve para birliğini sağladı. Doğu Almanya'da yapılan çok parili seçimleri (mart 1990) muhalefet kazandı ve ADC parlementosu kendini fesh ederek Almanya Federal Cumhuriyeti'ne katılma kararı aldı. 2/3 ekim 1990 gece yarısı iki Almanya fiilen birleşti.
== Ekonomi ==
 
Federal Almanya 1949'dan bu yana Marshall yardımıyla hızlı bir ekomikekonomik gelişme gösterdi. Ulusal gelirin %41'inin geldiği sanayi kesiminde çalışan nüfusun %40,5'u çalışırdı. Almanya'nın bölünmesiyle kömür yataklarının hemen hemen tümü ([[Ruhr]], [[Aachen (kent)|Aix la Chapeller]] ve [[Saarland|Saar]]) Federal Cumhuriyet'te kaldı. Linyit yataklarının nitelik bakımından en iyileri ([[Köln]], [[Hessen]]), hidroelektrik tesislerinin, demir sanayinin ve sanayinin en büyük payı yine Federal Cumhuriyet'te kaldı. Almanya'nın bölünmesinden sonra ekonomik bünyesi fazla değişmeyen Federal Almanya sanayisini hızla yeniledi. Nazi dönemi sanayi yöneticileri, iki-üç yıllık cezalardan sonra yeniden işleri başına döndüler. Tarım alanında da gerçek anlamda bir değişiklik olmadı. Potsdam'da kararlaştırılan toprak reformu birkaç büyük işletme dışında uygulanmadı.
 
[[Kategori:Batı Almanya| ]]
2.704

değişiklik