Yer çekirdeği: Revizyonlar arasındaki fark

düzeltmeler yapıldı, ansiklopedik olmayan ifadeler silindi.
[kontrol edilmemiş revizyon][kontrol edilmemiş revizyon]
(düzeltmeler yapıldı, ansiklopedik olmayan ifadeler silindi.)
{{Yerküre}}
 
'''Yerçekirdek''' dünyanın en iç kısmını oluşturur. En kalın yer katmanı([[geosfer]]dir)dır.
 
[[Manto]]dan [[Wiechert - Gutenberg kesintisiylesüreksizliği]] ayrılır. 2.890 kilometre derinlikten dünyanın merkezine (6.370 km) kadar uzanır; yani 3.480 kilometre kalınlıktadır. Yoğunluğu dış sınırında 10 gr/cm³, dünyanın merkezi kısmında ise 13 gr/cm³ kadardır. Esas olarak [[demir]] ve [[nikel]]den oluştuğu sanılmaktadır. Çekirdek, eski literatürde ''Nife'' terimiyle açıklanan kısma karşılık gelir. [[Deprem]] dalgalarının yayılışına bakılarak yapılan araştırmalar, çekirdeğin iki kısımdan meydana geldiğini göstermektedir:
 
Çekirdek, [[dış çekirdek]] ve [[iç çekirdek]] olmak üzere iki kısma ayrılır. Dış çekirdek. 2890-5000 kilometre arasında yer alır (kalınlığı 2110 km). Burada yoğunluk 5.5'den 10'a kadar çıkar ve P dalga hızı ise 13.6 km/sn'den 8.1 km/sn'ye düşer. Enine deprem dalgaları (S dalgaları) bu kısma sokulmadıklarından, dış çekirdeğin sıvı olduğu sonucuna varılmıştır. İç çekirdek ise 5000-6370 kilometreler arasında, yani dünyamızın tam merkezinde yer alır ve katıdır. Kalınlığı 1370 kilometredir. Dış ve iç çekirdek arasındaki yoğunluk 12.3, sıcaklık ise 4300 °C'yi bulur. Dış ve iç çekirdek arasındaki en önemli fark, dış çekirdekte demir/nikel karışımı [[magma]] ergimiş hâlde, iç kısımda ise çok yüksek [[basınç]] etkisiyle [[kristal]] hâlinde olmasıdır, iç çekirdekte yoğunluk 13.6 gr/cm³, sıcaklık ise 4500 °C'yi aşar (6300 °C). İç çekirdeğe yoğunluğunun çok fazla olması sebebiyle ağırküre anlamında Barisfer'de denilir.
 
Yukarıda da görüldüğü gibi, yerkürenin yoğunluğu yeryüzünden mantoya doğru artmaktadır. [[Granit]]ik yerkabuğunda 2.7 - 2.8 g/cm³ civarında olan yoğunluk merkezde 13 g/cm³'ü bulmaktadır.
 
Yoğunluk artışı sürekli ve tedrici değildir; belirli derinliklerde ani yoğunluk artışları görülür. Bu derinliklerden biri ''[[Mohorovičić süreksizliği|Mohorovicic kesintisi]]'' veya kısaca ''Moho kesintisi'' olarak adlandıran ve yerkabuğu ile manto arasındaki sınıra tekabül eden derinliktir. Mantodan çekirdeğe geçişte de bu şekilde bir ani yoğunluk artışı görülür. Mantonun alt zonunda 6 g/cm³'e yakın olan yoğunluk çekirdeğin üst sınırında birden 10 g/cm³'e çıkar. Ani yoğunluk artışının görüldüğü bu sınıra da ''[[Wiechert-Gutenberg süreksizliği|Wiechert-Gutenberg kesintisi]]'' denir.
 
Yerkürenin merkezine doğru gidildikçe, yoğunluk değerleri gibi, sıcaklık ve basınç değerleri de artar. Ancak sıcaklığın ve basıncın birim mesafedeki artış değerleri, yani gradyanlan sabit değildir. Yerküreyle ilgili bu kısa bilgiden sonra şimdi yerkabuğu hareketlerine geçebiliriz. Yerkabuğu hareketleri daha önce de belirtildiği gibi iç kuvvetlere bağlı olarak meydana gelirler. Aşağıda bu hareketlerden epirojenik hareketler, orojenik hareketler, faylanmalar ve depremler ayrı ayrı ele alınıp inceleneceklerdir. [[Levha hareketleri]] ise, orojenik hareamkketlere veya orojeneze yol açmaları nedeniyle orojenik hareketler içinde gözden geçirileceklerdir.
 
Yerkürenin merkezine doğru gidildikçe, yoğunluk değerleri gibi, sıcaklık ve basınç değerleri de artar. Ancak sıcaklığın ve basıncın birim mesafedeki artış değerleri, yani gradyanlar sabit değildir.
== Ayrıca bakınız ==
* [[Manto]]
4.380

düzenleme