"Tevbe Suresi" sayfasının sürümleri arasındaki fark

değişiklik özeti yok
}}
 
'''Tevbe Suresi''' ''(ArabcaArapça:'' '''سورة التوبة''''')'' veya '''BeraatBeraa Suresi''', [[Kur'an]]'ın [[Medine]]'de nazil olan, başında [[Besmele]] bulunmayan, 129 ayetlik bir suresi.
 
Mushaf'ta 9. sırada yer alır. Kendisinden önce [[Enfal Suresi|Enfal]], kendisinden sonra [[Yunus Suresi]] suresi yer alır. Adını, Allah'ın kendisine samimiyetle inanan ve tövbe edenleri affedeceğini bildirdiği 104. ayetinden almaktadır. Surede başlıca, yaptıkları antlaşmalara bağlı kalmayan düşmanlarla ilişkilerin kesilmesi, antlaşmalara bağlı kalanlara karşı ise antlaşmalara bağlı kalınmasının gerekliliği; Kur’an’ın müslümanlar üzerinde oluşturduğu etki ve Peygamber’in müslümanlar adına duyduğu endişe söz konusu edilmektedir.
 
Tevbe Suresi, Mekkeli [[müşrik]]lere bir uyarı niteliğindedir. Keza ilk ayeti de bu yönde bir uyarıyla başlamaktadır:
:''Allah ve Resûlünden,kendileriyle antlaşma yapmış olduğunuz müşriklere bir ültimatomdur.''
 
Tevbe Suresi'nin başında [[besmele]] bulunmaması hakkında İslam bilimcileri 2 iddia öne sürmüşlerdir. Birinci ve en çok kabul gören ilk iddiaya göre -ki [[Ali]]'nin bir rivayetine dayanır-; surenin yaptıkları antlaşmaları bozan müşriklere bir uyarı niteliği taşımasından dolayı başına besmele yazılmamıştır. Çünkü besmelede [[Rahman]] ve [[Rahim]] isimleri geçmekte, bu da Allah'ın şefkat ve affedici özelliklerini barındıran iki isim olmasından dolayı müşriklere affın ve şefkakin söz konusu olmamasıdır. İkinci iddiaya göre ise bu sure [[Enfal Suresi]]'nin devamı niteliğinde olduğundan ayrı bir sure olarak algılanmamış ve Müslümanlar tarafından besmelesiz olarak yazılagelmiştir.
 
{{Sure|[[Maide Suresi]]|[[Nasr Suresi]]}}
18.339

değişiklik